Lysta, trongen og evna til å klare seg sjølv er noko av det vakraste med Vestlandet

Hybellivet på Firda vgs.

HYBELSKULEN: Firda vidaregåande er første stopp for mange som flyttar heimanfrå for første gong. Tor Høvik

Det er den største fridomskjensla eg har opplevd. Eg var 16 år og stod med nøkkelen til min eigen hybel for alle første gong. Endeleg skulle eg klare meg sjølv.

Måndagen etter skulle eg byrje på medielina ved Firda vidaregåande skule på Sandane. Bygda yrte av veslevaksne vestlendingar som skulle rive seg laus frå det trygge reiret til mamma og pappa.

Nokre hadde gledd seg lenge, andre kom frå bygder der dei ikkje hadde noko val.

Forsvunne frå medvitet var leggjetider og reglane heimanfrå. No skulle eg leve etter mi eiga lov og ete pasta á la Capri og gå på fest når eg ville.

Eg var fri! Trudde eg.

Det viste seg raskt at det å vere «voksen» er ganske nedsig!

For det første kom det nye rekningar heile tida – straum, nettleige, mobil, internett, husleige. Eg måtte også ha frukost, lunsj, middag, kvelds. Oppvask, klesvask, gangvask. Vakne til rett tid, sovne til rett tid, fungere.

Mykje gjekk gale og mange sleit. Eg også. Vi åt dårleg mat, var oppe for lenge om natta og fraus om vinteren. Blei deprimerte og hadde kjærleikssorg.

Det var eit merkeleg parallellsamfunn som bestod av tenåringar mellom 16 og 19 år. Vaksne eksisterte berre i form av lærarane på skulen.

Det gjekk litt over styr.

Men litt etter litt, så tilpassa vi oss. Vi samarbeida og hjelpte kvarandre – inviterte på julemiddag, følgde kvarandre til legen og la teppe over dei som var trøytte og sovna på sofaen.

Det blei nesten som ein stor og rar familie.

Slik tenkjer eg om Vestlandet også. På ein måte er Firda landsdelen vår i miniatyr. Vi knotar det til og kranglar ein del, men vi er saman når det trengst.

I likskap med tenåringar med utfartstrong har vi ei urokkeleg tru på at vi kan klare ting og lukkast. Til og med når det er dømt å gå gale.

Ja visst skal vi arrangere sykkel-VM! Sjølvsagt skal eg som 16-åring lage pinnekjøt utan å forstå at eg må vatne det ut i eit døgn først!

Janteloven ringjer og ringjer, men det er vanskeleg å kome gjennom. Vi er opptatt.

Vi fangar tjuvar saman med naboen, set nytt liv til verda på ferjekaier og flyttar heimanfrå før stemmeskiftet.

Vi lærte aldri å klare oss sjølv, men vi har funne ut korleis vi skal klare oss saman.