Eg kjem frå ein metropol. Eg vaks opp på ein ferjekai på Vestlandet.

Ferjekø

Publisert Publisert

HARDANGER, TEXAS: Om vinteren låg grenda i dvale, mørk og stille, men om sommaren, på 1970-talet, var Kvanndal heilt Texas. Foto: TOR HØVIK

  1. Leserne mener

Eg har tilbrakt meir tid i ferjekø enn folk flest, men skulle aldri nokon stad. Verda kom til meg.

Bergensarar med skrikande ungar i baksetet, amerikanske damer med blått hår, busslaster med tyskarar.

Om vinteren låg grenda i dvale, mørk og stille, men om sommaren, på 1970-talet, var Kvanndal heilt Texas.

Alt var kø.

Kvanndal var ingen hardangeridyll, men hard asfalt og eksos. Fleire gonger i timen opna HSD-ferjene den svære, svarte kjeften, sleppte ut ein bilkø og jafsa i seg ein ny. Dei hadde knapt lagt ifrå før kaien var full igjen.

Bilkøen vaks og vaks, este ut av det siste sporet på ferjekaien, slynga seg kilometer på kilometer langs vegen me ein gong kjende som E68, og nesten inn i nabogrenda Lussand.

På det lengste venta folk i seks timar. Stemninga vart fort amper. Rasande bergensarar, hordar av gateseljarar og trafikkaos skapte italienske tilstandar.

Og køen avla nye køar.

Før tunnelen, før brua, var Kvanndal eit Klondyke. Fellesferien utløyste gullrush. Væpna med bærkassar og aviser gjekk ein hær av ungar og vaksne mannfolk til åtak på kvar bil som køyrde inn på kaien.

BT? VG? Morellar? Jordbær? Medlemskap i Falken? Viking?

Først når kremmarane hadde storma vidare til neste nykommar, var det trygt å gå ut av bilen. Køane vaks framfor kioskluker og kafedisk, men løyste seg optimistisk opp kvar gong ei ny ferje la til. Folk sprang ned på kaien, sette seg i bilane sine, overbeviste om at denne gongen kom dei med.

Like etter kom dei slukøyra tilbake og fann sin plass i køen igjen.

I oppvasken på Kvanndal Kro var det kø av suppeskåler og middagstallerkar, bestikk og kaffikoppar. På dette kjøkkenet vaks eg opp medan eg vaska opp. Duren frå den svære oppvaskmaskina er lyden av min barndom.

Krokjøkkenet dufta nyskoren salami, ferske rundstykke og lapskaus. Overalt stod lunkne kaffislantar. Personalet nådde ikkje å drikka opp før køen stod ut døra igjen.

Alle desse ferjene som kom og gjekk, ikkje visste eg at dei var sjølve barndomen.

Eg var 12 år og hadde stått i oppvasken i fleire timar. Fulle brett med skitne kjørel følgde malstraumen frå kafeen. Desperat stakk eg frå stablane, gjekk ut på trappa, speida lengtande etter neste ferje.

Det var den draumen eg bar på om at noko vedunderleg skulle skje, at det måtte skje, at ferja skulle leggja til, at køen skulle forsvinna, at eg ein dag skulle glida inn på ein våg utan oppvask og bilsjuke bergensarar.

Draumen gjekk berre delvis i oppfylling. Køen forsvann. Men oppvasken stod igjen.

Publisert