Pyromani

Det er mi røynsle at det bur ein potensiell pyroman i kvar einaste liten pjokk.

BRÅTEBRANN: Biletet viser bråtebrann i Østfold i 2016. Stein Bjørge, Aftenposten (arkiv)

Kvar vår, om lag på denne tida, brukte far å brenna bråte. Utmarka rundt huset blei sett i fyr, daudt gras vart til oske, slik at nytt og friskt gras kunne spira. Han gjorde det ikkje for openberre agronomiske grunnar, for det friske graset vart aldri hausta. Det handla nok mest om å halda i hevd ein gammal tradisjon.

Det er mi røynsle at det bur ein potensiell pyroman i kvar einaste liten pjokk, så for oss gutane var hendinga eit årvisst høgdepunkt. Vi sprang rundt og henta flammar og lagde vår eigen vesle bråtebrann som vi kunne halda liv i. Ein gong var det nær ved å gå skikkeleg gale. Eg var immobil på grunn av beinbrot og låg i ein sovepose på ei solseng av plastikk i bråtebrannens utkant. Bror min og fetteren vår var ikkje snauare enn at dei sytte for å laga ei stripe med brennande gras heilt fram til solsenga. Kjempegøy! Heilt til det tok fyr i soveposen.

Oppstyr vart det, men det enda godt, godt nok til at lærepenga ikkje sat lenge i. Så snart eg vart herre over mine eigne fyrstikkøskjer, tok eg til med å laga mine eigne bråtebrannar. I årevis brente eg bråte, etter mønster av far og andre forfedrar, for å hjelpa våren fram. Ein gong tok eg sjansen på å setja fyrstikka borttil sjølv om nordvesten brølte risiko over heile Salhusfjorden og fram til det knirkande tørre graset eg hadde tenkt å fjerna. Det gjekk som det måtte gå. Snart sto tujahekken til naboen i full fyr. Sidan har eg lukkast ganske godt i å halda min indre pyroman i sjakk.