Ein hund i livet

MAX: Han skal vokta over meg, over familien min, vera turkamerat og selskap, trøyst og trygd og sorglaus støtte. Foto: Knut Langeland

Publisert:

Vi har fått oss hund. Ein bedårande liten skapning, berre nokre veker gammal, er komen i hus. Henta ut av ein søskenflokk på seks skal han finna seg til rette i nytt hus, på ein ny plass med nye lukter, blant heilt nye folk. Eit raust rom for prøving og feiling er kan hende det beste vi kan gi det nye familiemedlemmet.

Eg har funne meg ei madrass og ligg for tida på golvet, attmed hunden, for at overgangen ikkje skal bli for brå for han. Tett inntil sine pelskledde søsken har han sove. No søv han med meg. Kvalitetssøvn kan det knapt kallast. Om natta stig han, på kvalpars klønete vis, over meg og ut på golvet når han blir for varm. Eit par gonger tek eg han med meg ut på trammen for at han, over tid, skal forstå at det er ute han skal gjera frå seg. Etterpå vil han gjerne leika.

Nattevåken lever eg greitt med. Fordi det er så vakkert å oppleva korleis han knyter seg til meg, der vi ligg, kinn mot kinn, hjarte mot hjarte.

Vi skal bli kompisar, Max og eg. Tida eg investerer i hunden no, skal eg få tifold att i form av truskap, affeksjon og kjærleik. Han skal vokta over meg, over familien min, vera turkamerat og selskap, trøyst og trygd og sorglaus støtte.

Statistisk skal eg overleva han. Ein dag skal eg måtta ta farvel. Kan hende er det eg som skal ta den avgjerda, og slik setja meg i den mest fortvilte av alle situasjonar. Herre over liv og død. Det er i grunnen det einaste vektige argumentet eg her og no kan koma på for ikkje å ha ein hund i livet sitt.