Konspirasjonsteori for sjelefreden

Lise Åserud, Scanpix (arkiv)

Eg har teke opp att syklinga etter vinteren. Det er ein framifrå aktivitet, som blir utført med varierande grad av dødsangst. Kvar dag lagar eg meg bilete av kva som potensielt kan skje dersom bremsevaieren ryk nedover svingane i Munkebotn, eller han i traileren bak mister tolmodet og pressar seg forbi uti Åsane. Kvar dag grøssar eg av tanken.

Eit heilt anna traume er det å bli forbisykla. Det går greitt når dei sit på elsyklar. Det har eg vent meg til. Eg høyrer lyden av dei når dei kjem. Ei høgfrekvent during som ber med seg kunnskapen om at du treng ikkje la det gå inn på deg. Dei juksar jo. På ein måte.

Mykje verre er det med dei som lydlaust snik seg forbi, dei som tilsynelatande berre lit på eiga muskelkraft. Like frustrerande er det kvar gong. Av og til kjem dei så fort at eg kan ikkje begripa at det let seg gjera å sykla så fort, utan motor. Dårleg gjort, tenkjer eg om det!

Ein slik passerte meg hin dagen. Svisj, så var han forbi, og på null komma null var han hundre meter oppe i bakkane. Han var tynn og vêrbiten og gråare i håret enn meg. Eg kjende meg med eitt både ussel og skral, og skamfull og opprørt, der eg strevde meg oppover meter for meter.

Så kom eg på at det godt let seg gjera å gøyma ein liten elmotor inne i ramma på ein heilt normalt utsjåande sykkel. Eg slo fast, for å få fred att i sjela, at det var nok det han hadde utstyrt seg med, rakkaren. Og vart bratt att i nakken.