Statsministeren kjempar mot stråmenn

Erna Solberg (H) kjempar mot ei nedlegging av olje- og gassindustrien, som ingen har foreslått.

OLJE: Erna Solberg (H) vil ikkje stengje ned norsk petroleumsindustri. Det vil ingen andre heller, på kort sikt. Foto: Eirik Brekke

Publisert:

Statsministeren åtvara mot å stengje «norsk petroleumsindustri nærmest over natten» i sin tale til Høgres sentralstyre søndag.

Solberg argumenterer mot noko som ingen har foreslått.

Det næraste er Miljøpartiet Dei Grøne (MDG), som har programfesta å fase ut industrien over 15 år. Det er radikalt, men langt frå så dramatisk som statsministeren skal ha det til.

Les også

Erna Solberg: – Vi kommer nok ikke til å nå alle bærekraftsmålene

Det er ikkje første gong Solberg brukar denne stråmannsargumentasjonen. Under valkampen i 2017 åtvara ho om at MDGs oljepolitikk ville føre til at «Norge stopper opp».

Miljøpartiet har éin stortingsrepresentant, og er ikkje i nærleiken av å få gjennomslag for ein slik politikk. Det skal me i vest vere særleg glad for. Petroleumssektoren står for store inntekter, og titusenvis av vestlendingar arbeider i næringa. Slik kjem det til å vere i mange år framover.

Samtidig må me vere klar over at olja framleis ikkje er den nye olja.

Klimaendringane gjer at ein ikkje kan vinne ut all olja som er funnen. Marknaden er i ferd med å omstille seg til ein ny kvardag. Politikarane har vedtatt gode mål, men heng etter i gjennomføringa.

Investeringane i olje- og gassnæringa vil falle på lang sikt. Om Stortinget ikkje vedtar det, vil marknaden gjere det uforsvarleg å investere i nye plattformer. Me veit ikkje heilt når det skjer, men det vil skje.

Det nyttar ikkje å kjempe mot vindmøller.

Les også

Hans K. Mjelva: Søviknes må roe seg ned

Me skal ikkje lenger tilbake enn til valkampen 2013, der eitt hovudtema var todelinga av norsk økonomi. Erna Solberg var ein av dei sterkaste røystene i den debatten. Petroleumssektoren vart sett på som ein hemsko for resten av næringslivet. Konkurransekrafta og innovasjonen vart svekt grunna oljeinntektene og det høge lønsnivået, meinte kritikarane.

Så kom oljenedturen, og arbeidsplassar forsvann i tusental om gongen.

Oljekrisa som trefte i 2014, har gjort det mindre attraktivt å begynne i petroleumssektoren. Når me veit at olje- og gassnæringa sin dominans på eitt tidspunkt vil gå over, er det ikkje rart at ungdom vegrar seg for å søkje seg til næringa.

Politikarane sitt ansvar må vere at norsk økonomi vert omstilt raskt nok. Utdanningsinstitusjonane må sikre at kandidatane deira kjem ut med ein kompetanse som er brei nok for tene oljenæringa på kort sikt, og mogeleg andre næringar på lengre sikt.

Når statsministeren kjempar mot ei rask nedlegging av olje- og gassnæringa, tilfører ho berre meir usikkerheit til bransjen.