Ikkje råd til å spele fotball

Kjære idrettslag, pappa har ikkje pengar til kontingenten i år.

Publisert Publisert

FOR DYRT: Det kan ikkje vere inkluderande om min pappa måtte sende søknad til Nav fordi nokon fann ut at det var enklare å betale seg vekk frå dugnadsarbeid, skriv innsendar. Arkivfoto: Paul S. Amundsen

  • Farida Geithus
iconDenne artikkelen er over fem år gammel

Då eg var liten fekk eg ofte beskjed om at «Vi har ikkje råd». Eg spurde «Kvifor?», og pappa svarte: «Vi har ei inntekt.» Men denne samtalen kom ikkje opp når årskontingenten i idrettslaget skulle betalast.

BT har i fleire ulike artiklar fokusert på at prislappen på barne— og breiddeidretten har endra seg. Siste sak var 19. mars: «Fotballen er for dyr i enkelte klubbar». Det er sjokkerande. Dei får det til i favelaen i Rio med plastballar, men i Fana er det berre det beste som gjeld og prislappen er på 2450 kroner.

BT har òg vist i tidlegare artiklar at tenåringar bur på hotell under fotballcupar og reiser land og strand rundt med profesjonelle trenarar. Luftmadrassen er kassert til fordel for kontinentalmadrass og hotellfrukost. Jau då, ein betalar seg gladeleg vekk frå dugnader og kakebaking.

Les også

Fotball uten klasseskille

Idrettslaga opplyser at ein kan søkje om støtte frå Nav til å betale kontingenten. Det er klart at det vil vere ein høg terskel for foreldre utan god økonomi å søkje Nav om støtte. Den gleda eg opplevde av å vere ein del av eit lag — eit idrettslag - med vener som kjempa for kvar scoring, kvar redning og rein idrettsglede, den er det mange som aldri får ta del i.

Då eg herja i organisert idrett frå ca. 1995- 2004, deltok eg på omtrent alt i nærområdet mitt. Eg vaks opp i Vik i Sogn, ei idyllisk fjordbygd som store delar av året er innestengd fordi vegen over Vikafjellet er stengd og ferja har få avgangar.

Når eg ser tilbake på barndommen min, er kanskje det beste av alt at eg alltid kunne delta på alt eg ville i idretten (sjølv om eg aldri fekk meg Buffalo-sko og merkeklede. Då var svaret frå pappa: «Vi har ikkje råd«). Kampdrakta var lik dei andre si og gav meg lagkjensle. Eg spelte handball vinterhalvåret, friidrett og fotball i sommarhalvåret. Elles kom drillen, skulekorps og leikarring og anna.

Ei kort karriere innanfor skiskyting gjennomførte eg òg, utan at økonomien stoppa dette. I Vik hadde vi eldsjeler som arbeidde for at alle skulle få vere med, og ein drog lasset i lag på dugnad. Med forståing for at min pappa ikkje alltid hugsa å stille med kake fordi han var aleine, og kanskje aldri har bakt ei kake nokon sinne. Eg bakte Toro muffins då eg var gammal nok. Eg klarte òg å selje lodd, julenek og kalendrar i nærområdet og delta på vareteljing på Rimi. Dette var mi plikt som deltakar i idrettslaget.

Idrettslaga i Bergen, og særleg Fana IL, syner at du må stille med pengar, og ikkje berre litt pengar, for å ta del i idrettsgleda. Men når ein einsleg forsørgjar ser at begge borna vil delta på til dømes handball, turn og fotball, og prislappen kan runde godt over 1000 kroner i kontingent per barn per idrett, går ikkje dette rundt.

Fana IL svarar BT med at kontingenten på 2450 kroner gjer at ein slepp unna kalendersal og at dei har få dugnader. Er det berre hos meg varselklokkene ringjer? Pappa var aleinefar, han jobba skift og måtte betale andre for å passe på oss når han hadde døgnvakter og ikkje kunne vere til stades. Det er heilt klart at han ville vurdere å setje ned foten om idretten ville koste tusenvis av kroner berre i kontingent. I tillegg kjem kjøp av det mest nødvendige utstyret som sko, leggskinn, knebeskyttarar, innesko, utesko, «il-grilldressen» med meir.

Ein så høg prislapp påstår eg går i strupen på breiddeidretten — borna må truleg velje ein idrett før tiårsalderen og halde seg til denne. Mange vil kanskje aldri sjå den snobbete kunstgrasmatta under beina. I mi fotballkarriere plukka vi grus ut av knea etter trening. No meiner dei fleste idrettslaga at det ikkje er vits å trene eller ha kamp om ein ikkje kan spele på kunstgras. Er det reglar som drep idretten?

Kva skjedde med foreldra sitt engasjement? Eller har borna blitt så late at dei ikkje kan selje lodd i byggjefeltet lenger

Kva skjedde med foreldra sitt engasjement? Eller har borna blitt så late at dei ikkje kan selje lodd i byggjefeltet lenger? Det kan ikkje vere inkluderande om min pappa måtte sende søknad til Nav fordi nokon fann ut at det var enklare å betale seg vekk frå dugnadsarbeid. Eg er heilt sikker på at mange born får eit nei når dei kjem heim med ein faktura på langt over 1000 kroner i kontingent per unge.

Noreg har blitt eit langt meir internasjonalt samfunn, med mange innvandrarar og flyktningar som aldri har opplevd Noreg si dugnadsånd eller breiddeidrett. Det er viktig at borna får delta i dette og bli integrerte. Dette gjeld særleg born frå vanskelegstilte familiar, både norske og utanlandske.

Nokon i idrettslaga i Bergen har mista evna til å sjå at alle barn må få delta. Kva om akkurat den guten eller jenta er den nye Messi, men berre kan spele i ballbingen og aldri vere med på kamp på det fantastiske kunstgraset? Kanskje foreldra har råd neste år, med mindre styret vedtek ein større kontingent eller vil sove på hotell under cupen.

Publisert