Påsketerror

Det er i påska livsens vinnarar og taparar skal sorterast.

Asbjørn Kristoffersen

Nei, eg skal ikkje reisa bort i påska. Nei, eg skal ikkje gå på Byfjella. Nei, eg skal ikkje sitja på kafé og vera urban i hovudet og rakka ned på ekshibisjonistiske snøaper med polare kompleks og åtgaumskåte hjelpekorps. Eg skal ikkje ein gong eta Kvikk-lunsj og det kvite i appelsinskala. Eg skal vera heime og vera sur. Akkurat som vanleg. Påska er rekneskapens tid. Det er då du må avleggja rapport om livet ditt til annankvar person du møter. Kvar du skal og kva du skal gjera og kven du skal vera saman med og kva farge du har på egget.

Påska er intimitetsterrorens tid. Det er berre då det er fritt leide for Per og Pål og Kari Trestakk til å røkja etter om du kjem frå ein tapetsert heim med solbriller og kriminalromanar og reiseplanar og kondomar med smak av økologisk dyrka, norske markjordbær frå Statens Underlivstilsyn. Det er berre i påska du kan finna ut korleis medmenneska dine eigentleg har møblert livet sitt. Om snøbrettet er ei livsløgn og om du aldri har møtt noka dame i Madrid som du kan slå opp med og om det eigentleg er synd på deg. Om du aldri har smakt Kvikk-lunsj, når du skal vera heilt ærleg, eller ikkje hatt kakao på termos sidan du gjekk på folkeskulen. Det er i påska livsens vinnarar og taparar skal sorterast.

Det er ingen som spør deg kvar du skal og kven du skal vera saman med og kva farge du har på påskeegget berre for moro skuld. Dei som spør er berre ute etter å slå deg. Dei spør berre for å få høve til å fortelja at dei sjølve skal reisa til Hemsedal eller Mauritius eller Blindleia dersom du seier at du skal til Voss eller Mallorca eller Øygarden. Påska er kampens tid. Dei som berre skal gå på Byfjella, skal lesa hundre kriminalromanar samtidig. Dei som skal sitja på kafé og drikka cappuccino, skal gå på museum og på kunstutstillingar i sko som dei kjøpte forrige gong dei var i New York og slå opp med ein russisk ubåtkaptein dei traff sist dei var i Beijing. Og mata katten. På langfredag.

Dei som er ekstra sære og ikkje har forstått kva påskeferien eigentleg dreier seg om, går kanskje i kyrkja. Det er slike som prøver å øydeleggja påska for vanlege menneske. Om dei absolutt skulle demonstrert mot vanleg folkeskikk, kunne dei reist på fjellet og stått på ski eller sete på snøbrett og høyrt på presten. Påskekjekke prestar er berre kos. Alle dei andre, alle dei som ikkje skal gå i kyrkja og vera usolidariske eller reisa til Karibia eller på hytta på Kvamsogen eller drikka cappuccino, alle dei andre skal lakka fire parkettgolv og reisa på småturar i påska. Nesten alle dei andre. Vi er nokre sjeler att som skal gjera det vi plar gjera når vi har ein fridag eller to eller tre: Vera heime og vera sure.

Vi som har det på denne måten spør aldri våre medmenneske kva dei skal gjera i påska. Vi svarer ikkje når vi blir spurde heller. Vi har nok med vårt. Vi har nok med nytinga. Det er altfor sjelden vi kan surmula neste ei heil veke til ende. Det er altfor sjelden vi kan grava oss ned i sjelsmudderet og bita oss fast i tangen og berre bli der og kosa oss over kor fælt alt er. Vi kan naturlegvis ikkje gå så djupt eller bli så lenge at vi ikkje snur i tide. Det er inga skam å snu. Men vi slepp å melda frå til kjentfolk kvar vi går. Vi slepp å høyra på vermeldingane og hjelpekorps. Vi slepp å drikka kakao og lesa kriminalromanar. Vi kan nyta fridomen utan solbriller.

Ikkje løyser vi ut snøras og ikkje øydelegg vi naturen og framande kulturar, og ikkje slepp vi ut noko CO2 å snakka om. Vi plagar ikkje ein gong medmenneska våre med å fortelja kvar vi har vore og kven vi har vore saman med og kva farge vi hadde på påskeegget når påska er over.

Vi er påskeheltane. Vi er antiterroristane.

Reprise fra 1999.