Martyren på ytre høgre

Tar du Helge Lurås på alvor, er det lett å sjå kor mørkt Resett-prosjektet hans verkeleg er.

Publisert: Publisert:
Morten Myksvoll
Kommentator i BT

VERDA SETT FRÅ RESETT: – Helge Lurås tør å stå mot systemet. For det har han blitt ekskludert, mobba og blitt frosen ut, seier han. Denne martyrhistoria er rett og slett ikkje sann, skriv Morten Myksvoll. ILLUSTRASJON: MARVIN HALLERAKER.

Historia om Resett er historia om Helge Lurås. Difor er boka «Veien til Resett» ein slags sjølvbiografi om redaktøren. Undertittelen er «løgn, illusjoner og politisk korrekthet». Og spesielt illusjonar er det mange av.

Den fremste er kanskje Resetts ønskje om å vere ei seriøs nettavis. Resett handlar så mykje om Helge Lurås, at han rett og slett skreiv lanseringssaka si sjølv. Der skriv han at etablerte media ikkje heilt veit korleis ein skal stilla seg til «den forbudte boka».

Sjølvbiletet er det altså ingenting i vegen med. Evnen til å takle kritikk utan å skrike «sensur» er det verre med.

Lurås meiner at ei samla offentlegheit har peika han ut som ein trugsel, ein fiende som er illojal mot «den kollektivistiske, sosialistiske konsensus», som er mot «tradisjoner, stabilitet og nasjonalstat».

Men Noreg er ein nasjonalstat, prega av tradisjonar og stabilitet. Det ser ikkje akkurat ut til å forandre seg.

Lurås bruker ord som «infiltrasjon» når han skildrar korleis media er blitt overtatt av venstresida. Han skildrar motstandarar som «stormtropper».

«Dette er ikke paranoia», skriv han. Nei, kanskje ikkje. Men det er heilt vanvettig. Når ein trur at alle andre er ekstreme, er det kanskje på tide å sjå seg sjølv i spegelen.

Sosialismen har indoktrinert alle ledd av samfunnet, kan me lese, i landet som har hatt ei borgarleg regjering i seks år.

Han tør å stå mot dette systemet, skriv Lurås. For det har han blitt ekskludert, mobba og blitt frosen ut.

Denne eksklusjonen er ifølgje Lurås «en mildere, norsksosialistisk versjon av Sovjetunionens henvisning av politiske dissidenter til psykiatrisk behandling på galehusene».

Denne martyrhistoria er rett og slett ikkje sann.

UTSTØYTT OG MEDIEVANT: – Det er i det heile tatt noko rart med folk som hevdar å vere utstøytte, og samtidig vere så mykje omtala som det Lurås er. Om det å gjere seg liten og påtatt undertrykt var ein idrett, ville Lurås vore i verdseliten, skriv Morten Myksvoll. Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB scanpix

Historia hans er ei skildring av at han er hata av media. Men han skriv òg fleire stader at når namnet hans er involvert, så står media klar til å dekke det. For media klarer ikkje halde seg unna han.

Det er i det heile tatt noko rart med folk som hevdar å vere utstøytte, og samtidig vere så mykje omtala som det Lurås er. Lurås har aldri vore nemnt så mykje i norske papiraviser, som i 2018. Om det å gjere seg liten og påtatt undertrykt var ein idrett, ville Lurås vore i verdseliten.

Den eine mediekritikken som er i nærleiken av å treffe, er når han kritiserer ein offentleg debatt som altfor ofte deler aktørane opp i gode og vonde, som overgripar eller offer.

Men døma han bruker er elendige. Det er vanskeleg å nyansere krosstoga, imperialismen, eller inkvisisjonen og heksebrenninga, for å seie det sånn.

Og han diggar den same forenkla motsetninga: Media er overgriparen, Lurås er offeret. Etter å ha lest boka, ser den falske motsetninga som han sjølv kritiserer ut til å vere den viktigaste drivkrafta hans.

Då han skildrar studietida si ved NHH, kjem det ei eim av sjølvinnsikt. «Jeg generaliserte nok litt for mye». Setninga handla om korleis han såg på medstudentane som keisame strevarar.

Den kunne med fordel blitt brukt om hans virke i Resett òg.

Les også

Irene Kinunda: Vi blir snikamerikanisert

Men så tar boka ein brå sving, før det går bratt nedover. Ja, det blir rett og slett bekmørkt. Lurås skal nemleg skildre opphaldet sitt i Bosnia på 1990-talet. Eit opphald som kanskje har påverka Lurås mest, ifølgje seg sjølv.

Han trekk ei direkte line frå krigane på Balkan til hans eigen åtvaring mot masseinnvandring og multikultur i Noreg.

Når ein blar om, vert det hengande ved. For der handlar det om folkemordet i Srebrenica. Lurås kom nemleg til Bosnia berre veker før dei grufulle hendingane, der minst 8000 bosniske muslimar vart massakrerte av serbiske paramilitære styrkar.

Eg har vore i Srebrenica, og besøkt gravplassen i Potočari. Den er eit mektig syn. Det som skulle vere ei FN-sikra sone i ein brutal krig, vart til eit av historias verste massemord.

Drapa var så brutale, at ein framleis ikkje har identifisert alle ofra – 24 år etter. Dei grev framleis nye graver.

Det er verkeleg tungt å lese korleis folkemordet mot muslimar i Srebrenica vert brukt til å argumentere for mindre innvandring i Noreg og i Europa – færre muslimar, altså.

Minst 8000 gutar og menn vart drepen i Srebrenica i 1995. – Det er verkeleg tungt å lese korleis folkemordet mot muslimar i Srebrenica vert brukt til å argumentere for mindre innvandring i Noreg og i Europa, skriv Morten Myksvoll. Foto: Dado Ruvic, Reuters / NTB scanpix

Han skildrar òg Jugoslavia som eit land som «trass alt» var så europeisk. Etter alt pratet hans om behovet for meir homogene nasjonalstatar, er det vanskeleg å tru noko anna enn at det var den muslimske befolkninga som gjorde Jugoslavia mindre europeisk.

Det rimar godt med alt han skriv om etnisitet – som i denne konteksten dessverre berre ser ut til å bety hudfarge og religion.

Så fell ein utfor stupet: Lurås skriv nemleg at han såg på krigen fram til no som ein «spøk». Han utdjupar dette: «Det var lokalbefolkningen som ble rammet, men vi var ’tilskuere’». Krigen vart først alvorleg etter eit granatangrep mot leiren der Lurås budde.

Det skjedde i oktober, få månader etter Srebrenica.

Ikkje mange sidene etter den kalde skildringa av Srebrenica, skriv han at islam bør forsvinne og ende opp «som et stadig vagere minne». Først skriv altså Lurås kor lett han tok på folkemordet, og så drøymer han om eit muslimfritt samfunn.

Kina har plassert meir enn éin million muslimar i konsentrasjonsleirar, og dei vert utsette for grove overgrep. Målet er å «reorientere» dei. Fjerne islam. Dette tar Lurås eit nødvendig oppgjer med.

Men: Det finst andre måtar å kontrollere islam på, meiner han. Korleis får me ikkje svar på.

Les også

Prisen for å handle med Kina: Ingen provokasjoner

Kinas overgrep er ifølgje Lurås berre eit døme på kva venstresida i Vesten vil gjere mot islam på eit eller anna tidspunkt. Det er ei grov skulding, utan rot i røynda. Han berre diktar fritt.

Så samanliknar han islam med nazisme, og spekulerer i om muslimane vil forsøkje å utrydde Vesten. Sånn går denne boka frå konspirasjonsteori til konspirasjonsteori.

Men denne teorien er verkeleg farleg, mykje farlegare enn den tullete mediekonspirasjonen hans. For tanken om at muslimar vil erstatte europearar har vore drivkrafta bak ei rekke terroråtak – blant anna 22. juli-terroren i Noreg.

Som Lurås sjølv skriv, så er vegen frå å meine slikt langt unna ei støtte til terroråtaka. Og det er ingen grunn til å mistenkje Lurås for noko slikt.

Lurås skriv òg om kulturmarxisme. Omgrepet skal famne folk som er mot nasjonalstaten, og for masseinnvandring og multikultur, og han skriv at det vert brukt ofte.

Vel, eit mediesøk viser at ordet knapt vart brukt før 22. juli, då terroristen brukte det gjennomgåande i sitt manifest. Dette er Lurås med på å legitimere.

Ein ideolog som Lurås bør likevel vere langt meir bevisst på kva drivkraft teorien han krydrar teksten sin har.

Det byrjar å demre korleis Lurås har kome fram til mediekritikken sin. Korleis synet hans på media har blitt til. For han opererer slik han skuldar resten av mediebransjen for å vere.

Resett er ein aktivist, ikkje ei nyheitsside.

Publisert: