Kjære Aisha Shezad

Du, jeg og niqab", skreiv Aisha Shezadi i boka "Utilslørt. Muslimske RÅtekster". Kulturredaktør Hilde Sandvik skriv brev attende.

SandvikKommentar.jpg

Publisert:

Eg kjenner deg ikkje, men du harskrive ein artikkel i boka "Utilslørt. Muslimske RÅtekster" som komut sist veke. Der er du er ei av dei 19 muslimske jenter som fortel kvar dykkarhistorie. Eg las den mangfaldige boka med stor interesse.

Eg trur det trengs ei slik bok no, for sjølvsagt er det likemange ulike historier for muslimske kvinner som for kristne, ikkje-truandeeller hinduar. Det er fint å bli minna om, akkurat som det var fint då boka"Råtekst" kom ut for nokre år sidan om norske feministar: Folk er -heldigvis — forskjellige.

Så kom eg til din tekst, og derskriv du direkte til lesaren, til meg: "Du, jeg og niqab", ertittelen din. Ved sida av teksten står du, eg reknar med det er du som erfotografert, med ryggen til meg. Du har på deg svart heildekkjande drakt,niqab, vil eg tru, sidan teksten skal handle om det. Du har hendene ut tilsida. Du ser ut som eit svart kross, det var gjerne ikkje intensjonen? Vedsidan står det at du er 19 år, født og oppvaksen i Bærum med foreldre fråPakistan.

For at du skal vite kven eg er; eg er dobbelt så gammal somdeg og vaks opp i ei lita bygd med foreldre frå Rogaland og kjenner mange medsterk tru.

I første setning i teksten til meg,har du tre spørsmål: "Tør du se meg? Kan du se meg? Vil du se meg?"Så les eg resten, og kjem til at nei, det har eg ikkje lyst til. Orsak at eg erså pass avvisande, men det er fordi eg opplever at du også er avvisande tilmeg. Du har valt å gå med niqab, det tyder at du ser verda gjennom ei litaglipe. Du kan sjå meg, eg ser ikkje deg. Det er eit så stort misforhold iutgangspunktet at berre der går det gale.

Ta det gjerne personleg, men eg likar å sjå dei eg skalsnakke med andlet til andlet. Vi har andre i samfunnet som uniformerer seg slikdu har valt å gjere, nonnene til dømes, men dei har meldt seg ut av samfunnet,dei krev ikkje noko attende. Det gjer du. Du vil ha begge deler. Du kallar deiblikka du møter for ukunne og fordommar, gjerne det, men du skriv sjølv at kvargong du er ute i det norske samfunnet så tenkjer du berre på Gud. Korleis kaneg då vere sikker på at du i møte med meg ikkje ville sjå meg på ein annan måteenn som eit objekt for misjonering? Deter ein overlegen moralsk positur i teksten din som eg ikkje skjønar. I tekstenskriv du om møte med stirrande, redde, interesserte og nysgjerrige blikk:"For min del spiller det ingen rolle, jeg er standhaftig likevel". Dusvergjer ved det: Alhamdulillah (lova vere Allah).

Ja vel, då er eg like standhaftig.Det kan vere eg kunne ha chatta på internett med deg, eg kunne ha spurt kva detvar som gjorde at du valde å leggje svart stoff over kroppen, kvifor du vildekkje deg til og bli det som for meg ser ut som eit svart, motstrevandeutropsteikn ute i samfunnet, utsletta som kvinne og menneske, eit religiøsttelt i ein alder av nitten.

Tekst mot tekst kan det til og med vere eg hadde kjent nokoatt av eigen nittenårsalder, den brennande kjensla av å høyre til noko større,til dømes, når hjartet er sikker på at det har funne ut kven ein eigentleg er.

Om eg møter deg på gata, kjem eglikevel aldri til å stille deg eit einaste spørsmål dersom du ikkje stillerspørsmål til meg.

Det er ein annan ting eg vil fortelje deg. Eg hadde med megboka med teksten din på teater her om dagen. Den fransk-tunisiske dansaren HélaFattoumi har laga ei framsyning omniqaben som kjem i vegen mellom oss. "Manta", heiterframsyninga, det er spansk for "teppe". Eg lurer på kva du ville hatykt. Heilt i byrjinga av framsyninga stod dansaren med hovudet ned og rumpaopp. Rumpa vrikka seg hit og dit, ertande og lokkande. Det kunne ein sjå påstoffet som vaia kring hoftene hennar. Eg greidde ikkje å la vere å tenkje atdette handlar om at rumpa må tildekkjast så lenge du veit det er ei rumpe der.

På scena var det tekstilar over alt,klaustrofobiske tekstilar. Ein kunne kjenne stoff som la seg over andletet ognasen, den fuktige innsida av eit hovudplagg utan opning for nase og munn. (Eghar faktisk lurt på ein ting: Korleis er det å puste inni ein niqab?) Så vendtedansaren seg, stilte seg tildekka motsalen, det var heilt stille. I fleire minutt stod ho slik, stira gjennom glipai stoffet – før ho gjorde eit kast med hovudet mot oss.

I teksten din til meg, ber du meg snakke med deg – du skrivat du kan hjelpe meg til å bli eit mindre fordomsfullt menneske.

Teksten din, Aisha, kjennest som eit kast med hovudet. Og egveit ærleg talt ikkje kven som er mest fordomsfull av oss to og ute i omverda.

Venleg helsing Hilde Sandvik

Hva syntes du om Hilde Sandvik sitt svar? Kom med din synspunkter i feltet under.