Kva var det Ropstad prøvde på?

Problemet til KrF er at dei har gått i regjering med hovudfienden. Dermed må dei finne seg ein ny. Det ser ikkje pent ut – men Ropstad har eit poeng.

Publisert:
Jens Kihl
Kommentator

STRÅMANN, STRÅMANN, BUKKEN MIN: Det er ikkje berre lett å Kjell Ingolf Ropstad om dagen. Foto: Bård Bøe (arkiv)

Onsdag morgon sat Kjell Ingolf Ropstad i NRKs Politisk kvarter og serverte eit av dei merkelegaste utspela hittil i år – og det seier ein del.

I sin tale til KrFs landsstyre før helga lista Ropstad opp tre viktige truslar mot det kristne menneskesynet. Det var fyrst og fremst høgreekstremisme, men også «presset for å gøyme bort religionen i det offentlege rom» – og miljørørsla.

Å slå naturvernarar i hartkorn med nynazistar er litt av eit retorisk grep. Allereie der burde varsellampene ha blinka: dette er forsøpling av debatten.

Men Ropstad hadde ikkje tenkt å gje seg.

For i Vårt Land måndag presiserte han åtaket: «Jeg er bekymret for tankegangen i MDG også», sa han, og sikta særleg til at dei er opne for å vurdere aktiv dødshjelp.

Som er synet du finn hos Frp, Unge Høgre, Framstegspartiets Ungdom, Unge Venstre, fleire fylkeslag i Høgre og Venstres helsepolitiske talsperson.

Les også

Jens Kihl: I skuggen av Berlinmuren

Men denne gjengen sit Ropstad og KrF i regjering med, og dermed må han peike på nokon andre. For utan motstandarar, er du ingenting i politikken. Då får du ikkje debattid og det blir ikkje engasjement rundt saka di.

Så kva gjorde Ropstad? Jo, han retta flasketuten mot Miljøpartiet dei grøne. Problemet er berre at dei ikkje meiner det han påstod. Dermed måtte han konstruere ein serie stråmenn.

Det gjekk mykje ut på å be MDGs nasjonale talsperson Une Aina Bastholm «ta avstand» frå hårreisande og ekstreme ting MDG aldri har meint.

«Har du høyrt sånt vrøvl», svarte Bastholm, og oppsummerte forsøket frå KrF ganske presist.

KrF-leiaren sa at «eittbarnspolitikk er eit av framlegga mange kjem med», og minna om India og Kina. Kontakt med Ropstads folk har gjeve eitt døme på at ein sentral MDG-ar har gått inn i sakfeltet.

Det var at Rasmus Hansson var mot Erna Solbergs ønske om at nordmenn burde få fleire barn. Det er heilt urimeleg å samanlikne det med India, der jentefoster blir abortert bort i millionvis.

Dette var altså saka som skulle vise at MDG leflar med farleg tankegods. I Klassekampen-saka understrekar Hansson attpåtil at han ikkje stør ideen om eittbarnspolitikk.

Les også

Jens Kihl: Venstre, det er meg

Ropstad viste til Klassekampen-kronikken «Imot menneskeverdet» av Teodor Bruu, som er nasjonal talsperson i Grøn Ungdom. Kronikken har rett nok ei radikal oppvurdering av kva verdi dyr har. Men her kan neppe Ropstads folk ha lese meir enn tittelen.

For teksten konkluderer med at «all den kjærligheten som stråler ut av ideen om menneskeverd, den skal vi omfavne». Det høyrest ut som noko som kunne stått i KrFs prinsipprogram.

Så har Bruu to konkrete politiske framlegg: legg ned kyllingindustrien og pelsdyrnæringa. Den siste er den Olaug Bollestad, KrFs landbruksminister, som har ansvaret for å leggje ned.

Vidare snakka Ropstad om at «mange, særleg unge» er inspirert av filosofar som samanliknar menneskeverdet og rasisme.

Han viste også til ei undersøking frå USA om at «mange» heller ville redda kjæledyret enn eit framand menneske om det kom ein buss dundrande og dei måtte velje.

Les også

Jens Kihl: Partia ville hatt godt av dårlegare råd

Eg har stilt spørsmål til Ropstads folk om kven desse «mange» er, men har ikkje fått svar. Og er det relevant å snakke om i ein debatt med MDG? Finst det døme på nordmenn som har prioritert å redde kjæledyr medan menneske mista livet?

Om du verkeleg meiner at dyr og menneske er sidestilte, får det store konsekvensar for politikken. Drap på dyr må straffast med årevis i fengsel. Dyr har krav på same type helsestell som menneske. Slike ting.

Ingenting av dette er å finne i programmet til MDG. Der finst det éi setning som KrF-arane klamrar seg til: «Miljøpartiet De Grønne har som utgangspunkt at menneskene ikke står hevet over naturen, men er en del av naturen.»

Om ein les setninga lausriven frå kontekst, er det mogleg å tolke den i retning av at menneske og dyr er sidestilte. Men les ein resten av avsnittet, held ikkje denne tolkinga vatn. Der handlar det om dyrevelferd og kva rettar dyr skal ha.

Så er det likevel eit poeng her ein plass: Det finst ekstreme dyrevernarmiljø, også i Noreg, som deler nokre av dei standpunkta Ropstad lista opp.

Klimaaktivistane i Extinction Rebellions har tidlegare fått kritikk for ein ikkje-demokratisk retorikk. Og dyrevernarane i Noah går langt i å sidestille rettane til dyr og menneske.

Og ja, MDG er meir radikale enn KrF i dyrevelferd. Kanskje meir radikale enn mange veljarar er klar over.

Men Kjell Ingolf Ropstad blanda Une Aina Bastholm inn i eit kaos av høgreekstreme. Han sausa inn kulturar der jentefoster ofte blir aborterte bort. Han slang på folk som sidestiller menneskeverd og rasisme. Og krydra med dei som prioriterer kjæledyret sitt over eit framand menneske.

Og kva slags menneskesyn er eigentleg det?

Publisert: