Regjeringa blei sett i ei knipetong mellom Frp og dei raudgrøne

Opposisjonen har vore frustrert over kor lite og seint regjeringa ville ta dei med på råd. Til slutt løsna det, og då var det éin politikar som overraska stort.

Publisert Publisert

Måndag morgon stod representantar for alle stortingspartia i Vandrehallen på Stortinget og presenterte forliket om den fyrste krisepakka for arbeids- og næringsliv. Foto: Terje Bendiksby, NTB Scanpix

iconDenne artikkelen er 20 dager gammel

Informasjonen i artikkelen kan være utdatert. Gå til vårt livesenter for siste nytt om korona-utbruddet.

-> Gå til livesenteret

Ingen kan svare på kva som er prislappen for krisepakka som alle stortingspartia røysta for måndag.

Ansvarlege finanspolitikarar blir nesten skjelvne når dei fortel at dei truleg har vedteke noko til mange titals milliardar kroner, men at dei ikkje eigentleg har peiling. Likevel: Dette var det einaste rette å gjere.

Helgas forhandlingar var viktige i seg sjølv. Sentrale ordningar som permitteringsreglar, omsorgspengar og system for folk som er frilansarar og sjølvstendig næringsdrivande har kome på plass gjennom nokre hektiske helgetimar.

Samstundes peikar dei framover: Når alle partia på Stortinget no står saman, skaper det ein presedens for korleis forhandlingane skal bli framover. Det er bra for landet i ei krisetid.

Det som ikkje er så bra, er at det på fleire område er ganske ulik forståing av korleis desse forhandlingane eigentleg var. Kjelder frå regjeringspartia teiknar eit veldig harmonisk bilete, medan dei andre partia peikar på konfliktstoff.

Les også

Koronautbruddet direkte

Opposisjonen var ikkje teken med på råd før regjeringa la fram sin proposisjon om aktuelle krisetiltak fredag. Det er i og for seg normal prosedyre ved ein proposisjon, men no er ingenting normalt.

Det skapte utfordringar for fleire av partia: På den eine sida har dei ikkje hatt lyst til å gå i klinsj med regjeringa. På den andre sida var krisepakka på 6,5 milliardar for lengst utdatert då ho blei lagt fram.

Frå regjeringssida blir det peika på at det hadde vore arbeidd med pakka sidan tysdag, og at svært mykje hadde blitt endra sidan då. Men det utløyser nye spørsmål.

Kan til dømes éin del av regjeringa lage ein plan for å leggje ned yrkesforbod for store bransjar, samstundes som ein annan del av regjeringa ikkje har ein plan for å oppgradere permitteringsregelverket? Førebels kan det verke sånn.

Ganske raskt samla Ap, SV, Senterpartiet og Frp seg om ei rekkje krav for å gjere pakka meir tilpassa krisa for arbeidstakarar, trygdemottakarar og andre grupper.

Desse partia har til saman fleirtal i Stortinget. Slik eg forstår det, gjorde partia seg litt ulike tankar om kor vidt dei var villige til å køyre over regjeringa om opposisjonen ikkje blei lytta til.

Les også

– Ikke tro at smittetallene sier alt

For Ap er det nesten utenkjeleg å ikkje gå saman med regjeringa i breie kriseforlik. For fleire av dei andre partia var det meir ope denne gongen: Om ikkje regjeringa ville lytte, visste opposisjonen kor fleirtalet låg.

Sylvi Listhaug får svært gode skottsmål frå mange av dei andre partia. Fleire seier at dei nok var usikre på kva rolle ho ville ta, men at ho har vist seg som løysingsorientert og med eit sterkt sosialt engasjement.

Fleire seier dei blei gledeleg overraska over dette. Samstundes sit det jo ein del finansminister-kompetanse i Frp etter at Siv Jensen hadde posisjonen i over seks år.

Det er viktig å hugse på kor lita denne regjeringa no er. Med 61 mandat i Stortinget, må vi heilt tilbake til Bondeviks sentrumsregjering på nittitalet for å finne ei regjering med eit svakare parlamentarisk grunnlag.

Saka blir ikkje betre av at Trine Skei Grande, nummer to i regjeringa, gjekk av sist veke.

Les også

Hans Mjelva: Ein redningspakke til folket

Om sjølve forhandlingane blir det også fortalt to historier: Opposisjonen meiner regjeringa frå starten av viste for lite interesse for å kome dei i møte. Fordi regjeringspartia ikkje var raskt nok på ballen, tok sjølve prosessen lengre tid enn naudsynt.

Regjeringspartia fortel ei anna historie: Folk i regjeringsapparatet har stått på dag og natt for å gje dei svara det var mogleg å finne fram til, og at dei var genuint interesserte i å lage ei løysing alle kunne stille seg bak.

Og resultatet blei også slik: Alle partia står samla om denne løysinga. Det er også noko som har endra seg i ordbruken:

Gjennom helga har statsminister Erna Solberg (H) og finansminister Jan Tore Sanner (H) stadig oftare lagt vekt på å snakke fram verdien av godt samarbeid med alle stortingspartia, med partane i arbeidslivet og med mange andre.

Hos LO skal ein ha undra seg over kvifor ikkje regjeringa tok kontakt før relativt seint i førre veke.

I opposisjonen er alle einige om at det er viktig å gje regjeringa fullmakter til å ta landet gjennom krisetider, samstundes som det kan verke som om kriseforståinga kom vel seint.

No skal stortingspartia forhandle tett og raskt om svært store spørsmål framover. Om Frp og dei raudgrøne plutseleg finn saman i det eine kriseforliket etter det andre, kan det bli vanskeleg for alle.

Det gjev meir politisk uro i ei tid der landet definitivt treng meir av det motsette.

Fleire snakkar om kor vanskeleg dette arbeidet er: Ingen veit kva som skjer neste veke, neste dag eller neste time. At heile Stortinget no kan stå bak ei felles løysing, tener alle politikarane til ære.

Men mitt stalltips er at dette er siste gong regjeringa legg fram store pakkar utan å ha prata godt med opposisjonen fyrst.

Publisert