Av og til får eg spørsmål om kva som er mi svakaste side. Svaret er enkelt. For sjølv om det er mykje eg skulle ønske eg var betre til, er det berre ein ting eg synest eg er forferdeleg dårleg på. Det er berre ein eigenskap eg har som eg sterkt mislikar, og som alle overberande vil stadfeste at eg har: Eg er distré.

Ikkje litt gløymsk, men massivt distré. Som i Oslo før sommaren, ein litt stressa arbeidsdag med mange avtalar ulike stader i byen.

Eg skulle reise frå eit møte i sentrum til neste møte på Lysaker. Tidsoptimist som eg er (ei av mine mange andre svake sider), hadde eg lagt inn litt for kort tid mellom møta. Eg måtte difor kaste meg i ein drosje straks eg var ute av det første møtet mitt. Men så viste det seg at drosjesjåføren ikkje fekk taksameteret til å verke. Sånt skjer tenkte eg, han køyrde meg til taxihaldeplassen rett ved så eg kunne få ein ny bil. Eg bytta i all hast til ein annan drosje som tok meg dit eg skulle.

Vel framme, og på veg inn i møtet mitt oppdaga eg det: Kvar er korthaldaren min? Den vesle aluminiumsboksen der eg har bankkort, kredittkort, førarkort, inngangsbillett, forsikringsbevis og det meste anna eg treng.

Borte vekk. Eg leitte i lommer og dokumentmappe, men ikkje spor av den. Det demra gradvis for meg at den jo – i teorien – kunne vere forlagt i ein av drosjane. Men eg hugsa ikkje kva drosjeselskap eg reiste med, ikkje kva bil dei hadde køyrt, og hadde berre eit vagt minne om sjåføren. Frå den første bilen hadde eg ikkje heller ei kvittering å sjekke. Absolutt sjanselaust, som å leite etter den no så vidgjetne nåla.

Men morgonen etter låg det ein SMS frå ein drosjesjåfør på litt dårleg norsk og venta på at eg skulle vakne. Sendt kl. 03.07. Han hadde funne korta mine då han rydda bilen, googla meg og fått tak i telefonnummeret mitt.

Guds lykke. Eg avtalte å møte han i Oslo dagen etter. Fekk korta – alt var der – takka og sende gåve i posten. Han lo spøkjefullt at eg måtte passe betre på tinga mine. Ja! sa eg. Ja, liksom.

For dette er jo ikkje første gongen. Eg har mista kort før. Og pengar, utan at eg forstod kvar dei vart av. Og hemmelege, offentlege dokument på eit prøverom. Og koffertar på toget, fleire gonger. Og klokke, mobilladar og ein iPad.

Det er ikkje bra, eg forstår det. Men det som er bra, er at eg nesten alltid har fått det eg har mista tilbake. Bank i bordet. Eg skuldar NSBs hittegods, stuepikene på hotell, gjestar på kaféar og mange andre ein ekstra takk.

Og, for det veit eg no, eg skuldar den høge tilliten i Noreg ein ekstra takk. Vi har så høg tillit til andre, at då Aftenposten gjennomførte eit eksperiment og la ut 20 lommebøker i heile Oslo – med pengar og kort i – kom 15 tilbake til eigaren. Liknande eksperiment er gjort før, og det viser seg systematisk at fleire gjenstandar kjem attende til eigaren i nordiske land enn andre stader.

Eitt av kjenneteikna ved høg tillit er at vi stoler på kvarandre. Vi kjenner samhøyrsle også med menneske vi ikkje kjenner, og har difor jamt over tillit til dei. Det er faktisk ikkje noko land i verda der folk i så stor grad seier at dei stoler på menneske dei ikkje kjenner. Det er hovudforklaringa på at vi oftare enn andre returnerer ting til framande.

Tillit er bra for økonomien, demokratiet og samhaldet, men eg elskar også tillit fordi det gjer landet vårt til distré menneskes paradis.

Kvifor har vi så høg tillit? Mange har forska på det. Vi har små sosiale skilje og sterke fellesskap. Vi går på dei same skulane, spelar på det same fotballaget, brukar den same legen, følgjer dei same TV-sendingane. Det knyter oss nesten usynleg saman, og gjer at vi møter og forstår framande og blandar oss med dei.

Vi har høgt utdanningsnivå – eller snarare breitt utdanningsnivå. Ikkje dei beste universiteta i verda, men nesten alle har ein del utdanning av bra kvalitet. Det gjer eit felles grunnlag for kommunikasjon og forståing i samfunnet. Alt dette gjer at vi føler oss litt meir som del av eit lag.

Rett skal vere rett: Det er ikkje berre i Noreg folk har tillit til kvarandre. Heldigvis.

Ein sein novemberkveld i 2016 kom eg inn i ein kiosk, svolten og sliten. Eg hadde aldri vore der før, og det var langt frå heimen min. Eg tok bagettar, snacks, vatn og brus til familien og meg sjølv. Gjekk til kassa, greip mot lomma for å finne fram pengar – som eg mangla. Oppgitt over meg sjølv mumla eg fram eit «orsak» og gjorde mine til å gå mot døra.

«Du kan ta med varene og kome tilbake i morgon», sa han bak disken, ein eldre mann av pakistansk eller indisk opphav som snakka gebrokkent. Eg såg på han. Det er ikkje sånt folk bak ein disk seier, liksom. «Er du sikker» spurte eg, «Eg kan jo gå og ta ut pengar?». Han såg på meg, smilte så vidt og liksom vifta det vekk. «Gå du. Ta med ti pund i morgon».

Ifølgje teorien skulle slikt skjedd i ei norsk bygd, men dette var i London. Distré som eg er, gløymde eg å ta med pengar. Eg kunne spasert ut av kiosken, tilbake til hotellet mitt og aldri kome tilbake. Det hadde vore så enkelt! Men eg gjorde ikkje det.

Eg gjekk tilbake morgonen etter og betalte, og spurte samstundes om det eg hadde tenkt og tenkt på kvelden før: «Kvifor?». Ved svaret sitt illustrerte kioskeigaren kva tillit er. «Klokka var jo nesten elleve om kvelden, og det er langt til ein minibank» svara han. Han sa ikkje at eg såg tillitvekkjande ut, eller at han har erfart at det er meir å tene på det enn å la vere. Han hadde ikkje tenkt på kva som var smart for han, men kva som var bra for meg.

Det var tillit. Den finst overalt, men vi nordmenn har meir av den enn mange andre. Det er verdifullt, både for oss som er distré og dei fleste andre.