Pengar i madrassen

Asbjørn Kristoffersen

Fred Ivar Utsi Klemetsen (arkiv)

Når både nordmenn og kommunar flest er nedsylta i gjeld, kjem det vel med at Han Staten har pengar på bok. Ein av verdas største sparegrisar. Bortimot ti tusen milliardar. No er det på tide å slanka grisen. Når flaum og ras flerrar fjellsidene på Vestlandet, er det fåfengt å sitja tørt og varmt i Finansdepartementet og veiva med kontoutskriftene.

Statens pensjonsfond utland skulle sikra alderdommen min. Eg ofrar meg. Det er ikkje mykje vits i pensjonen om eg blir teken av ras på veg til Voss. Risikoen kan synast liten. Førebygging av livstrugande ras- og flaumskadar kan verka uoverkomeleg i dei avsindig mange norske brattbakkane. Slik tenkjer nok den departementale makta. I fjor skar regjeringa ned på løyvingane til sikringsarbeid i landets mest utsette strok. I langtvekkistan. Dei skulle fått tygga stein til lunsj.

Hittil har oljeprofitten stor sett gått med til å halda statsskuta flytande. Pensjonane er berre dekkslast. Ettersom lukka har vore betre enn forstanden, har oljefondet vakse seg uhorveleg stort. Men det står på leirføter, konjunkturar, aksjekursar, rentenivå. Og brexit og Trump og Kina og finansakrobatar. Norske statsbudsjett er eit sjansespel.

Å henta titals milliardar av fondet ville ligga godt innanfor slingringsmarginen. Utbytet, i form av tryggleik for liv og lemer og hus og heim, kunne blitt formidabelt. Eg har ikkje tenkt å ofra meg til fånyttes. Om oljefondet vart bittelitt svekka, ville det gå mest utover komande pensjonistar. Det lyt eg vedgå. Og blir først sparegrisen slanka, vil mange stilla seg i kø for å smaka på flesket. Skilnaden mellom utgifter til å temja naturkrefter og bøta på velferd må vera avgjerande.

Med madrassen fullstappa i pengar, ligg alt til rette for eit klimabrøl frå Erna og Siv når det nye statsbudsjettet blir framlagt. Får eg trygg veg og trygg jarnbane til Voss, skal eg setja i eit brøl, eg og. Det får våga seg med pensjonen.