I førre veke hadde avisa Le Monde ei meiningsmåling. Den bad franskmenn ta stilling til følgjande påstand om president Emmanuel Macron: «Han forstår problema til slike som oss». Berre 15 prosent svarte ja. Over halvparten (55 prosent) svarte nei.

Eitt år etter brakvalet for Macron og det blodferske partiet Le Marche slit Macron med forteljinga om seg sjølv som sentrumspolitikar. Stadig fleire, og ikkje berre på den radikale venstresida, stiller spørsmålet om Macron er «dei rike sin president».

Stempelet passar så bra med Macrons forhistorie som investor og seinare partnar i investeringsbanken Rothschild & Cie, at det fort kan bli ei politisk sanning i Frankrike.

Macron har sett i gang ein haug reformer, der dei fleste har som mål å få fart på fransk økonomi, og å få ned arbeidsløysa. Macron har framheva den nordiske modellen som ideal; ein kombinasjon av høg omstillingsemne og godt sosial sikkerheitsnett.

Men det er likevel så grunnleggjande forskjellar mellom Frankrike og Norden at samanlikninga gjev lita meining. Det viktigaste, som viser seg i togstreikane for tida, er mangelen på tillit og samarbeid mellom partane i arbeidslivet, og mellom dei og staten.

Norske regjeringar inviterer partane i arbeidslivet med i utgreiingar og utval, der partane, noko forenkla, får gjennomslag mot å vere lojal mot resultatet i etterkant. Ein slik kultur for nasjonal semje finst knapt i Frankrike. Her er fagrørsla splitta og organisasjonsgraden er låg, under ti prosent.

Eit aktuelt døme er togarbeidarane, som for tida driv ein for nordmenn uvant type streik, der franskmenn må følgje med på ein spesiell streikekalender for å vite kva tog som er innstilt kva dag. Togarbeidarane er organisert i minst tre ulike forbund, som samarbeider dårleg.

Tradisjonen for streikar og demonstrasjonar er difor ei markering av maktesløyse, at dei ikkje har andre måtar å påverke eigne vilkår på.

Tradisjonen for konflikt, mangelen på tillit, den låge organisasjonsgraden og konkurransen mellom dei ulike fagorganisasjonane gjev ikkje grunnlag for kompromiss, slik vi ofte ser det i Noreg. Å inngå kompromiss blir sett på som eit nederlag i Frankrike. Då blir det vanskeleg å finne løysingar.

Macron har eit solid fleirtal bak seg i den franske nasjonalforsamlinga. I dei fleste andre land burde det sikra at reformene hans vart gjennomførte. Men Frankrike er ikkje som andre land.

I revolusjonens heimland har gatas parlament framleis mykje makt. Er det noko som kan stoppe Macrons reformer, så er det viss folket snur seg mot han. Sjølv om støtta i meiningsmålingar har falt med 20 prosentpoeng sidan valet, har han framleis 44 prosent av folket bak seg, ifølgje meiningsmålinga i Le Monde.

Demonstrasjonane mot reformene har heller ikkje vore så store til no at dei har gjort særleg inntrykk. For Macron er det til god hjelp at arbeidsløysa i mars var på det lågaste på ni år, med 8,8 prosent, sjølv om nedgangen byrja allereie i 2015.

Den viktigaste grunnen til at Macron førebels sit trygt er likevel at motstandarane er splitta og manglar populære leiarfigurar. Både dei tradisjonelle styringspartia, Republikanarane og Sosialistpartiet, og Nasjonal Front er prega av indre motsetningar og manglande giv.

Den tydelegaste kritikaren er Jean-Luc Mélenchon, leiaren for den nystarta partiet «Det ubøyelege Frankrike», ein brei allianse som ville romma både SV og Rødt. Han er truleg for radikal til å bli noko trugsmål for Macron.

Til å vere eit parti stabla på beina i løpet av eitt år har partigruppa til En Marche vore imponerande disiplinert. Spørsmålet er om dei vil klare å halde på disiplinen viss gatene verkeleg fyllest av demonstrantar og populariteten til Macron held fram med å falle.

Sjølv om dei har fleirtal i parlamentet, var det berre 16 prosent av dei med røysterett som stemte på partiet. Over halvparten av veljarane sat heime i parlamentsvalet. Berre det i seg sjølv gjev demonstrasjonar og meiningsmålingar ei makt det ikkje blir lett å sjå bort frå.