I år er det tretti år sidan den sommaren eg bestemte meg for å slutte å ete. I over ti år var det eit prosjekt som stal tankekrafta, dagane og nettene mine. Eg hugsar den klare tanken første gongen eg sa nei til mjølk og smør, og rista på hovudet då middagen vart sendt rundt bordet.

Det var enkelt i byrjinga.

Då Finn Skårderud seks år seinare gav ut boka «Sultekunstnerne», var eg veteran.Eg gjekk på Munch-museet, såg inn i dei radmagre kvinneandleta, laga matplanar, sprakk i alle forsøk, talte kaloriar, gjekk i svart, jaga opp kvardagen og hadde den tungt melankolske identiteten til ei med spiseforstyrringar. Ordet var så nytt at dei første gongene eg sa det høgt, kviskra eg det.

Så kom Skårderud. Som ei popstjerne lanserte han «Sultekunstnerne. Kultur, kropp og kontroll» med bokbad på Rockefeller i Oslo, ein stad som var opna berre fem år tidlegare.

1350 menneske er det plass til i huset til gamle Torggata bad. Slik eg hugsar det, var det fullt denne oktoberkvelden. Gerhard Helskog var bademeister.

På scena var både Kari Bremnes og Bjørg Vik, syner den historiske oversikta. Eg hugsar berre han eg var komen for å høyre.

Då foredraget var over, stilte eg meg tolmodig i signeringskøen. Han var ein forførar på scena. Ein Johannes Døyparen i øydemarka. Eg aner ikkje kva han snakka om, berre kjensla av å vere ein av dei utvalde — ein av dei. Sveltekunstnarane.

Eg gjekk ørkenvandringa fram til bordet der han sat bak ein bokstabel, og, som om eg skulle røpe ein løyndom, fortalde eg det.

Kva han svarte, hugsar eg ikkje, berre at han ikkje var interessert. Og kvifor skulle han vere det? Der eg stod framfor han likna eg nok alle dei andre i salen, normalvektige unge jenter som sa «sjå meg, sjå meg». Og der sat han og sa nøyaktig det same: «sjå meg», med ein estet sitt blikk på verda.

For meg var det eit lukketreff. Eg hugsar eg såg på han, tenkte at du nyttar sjukdommen som råstoff for ein romantikk. Og det eg driv med er ikkje kunst, men eit traurig liv.

Det er ikkje sikkert at eg tenkte dette siste nett då. Men eg har tenkt seinare. Ikkje minst tenkte eg det då eg få år etterpå skreiv meg sjølv inn på ei intensiv behandling som handla om å lausrive den tvangsaktige kroppsdyrkinga frå livet og i staden gjere den til ein ubetydeleg - og ganske raskt heilt fråverande - del av livet. Den energien eg hadde nytta til å vere «kunstnar», kunne no nyttast til å leve og til å jobbe med det eg hadde lyst til å bruke kreftene på.

Snart tjuefem år seinare har Skårderud skapt seg ein karriere på sveltekunstnarar i ulik innpakning. Han er ein mykje brukt føredragshaldar, ein omtykt forfattar, kulturskribent i Aftenposten og hyppig deltakar i TV-program som Trygdekontoret. Han er vår tids barometer og termometer.

Kvar ny dille blir lagt på Skårderuds divan for gjennomgåande klok og kunnskapsrik analyse, med kunsten som himmel. Vegen frå sjølvskading til å vere ein karakter i ein Fellini-film er aldri så kort som hjå Skårderud.

Men kvar gong han er i media og snakkar om vår tids angst, så kjenner eg likevel den stikkande uroa som vart sådd som eit frø den kvelden på Rockefeller i 1991. Det siste året har eg tenkt: Kva om det Skårderud gjer er farleg? Om han, stikk i strid med det som må vere intensjonen for ein behandlar, låser folk fast i ein sjuk identitet som ei slags «kunstnarmyte»? Kva om nettopp ønsket om å bli sett av Skårderud, bli ein del av dette estetikkens univers, jagar fleire inn i enn ut av ein identitet med forskrudd kroppskjensle?

I den siste boka til ei av dei etter kvart mange kjente Skårderud-pasientane, Linnea Myhres «Kjære», skriv ho brev til han under tittelen «Kjære Finn».

«Av og til lurer jeg på om den eneste grunnen til at jeg vil skrive bøker, er for å imponere deg, siden du er den eneste jeg ser opp til», skriv ho.

Ho held fram: «Av og til håper jeg at jeg heller kan være syk helt til jeg dør av det, slik at du aldri kan friskmelde og forlate meg. Derfor hender det at jeg stikker kjepper i mine egne hjul så det utsetter progresjonen vår».

Ho kallar han konge og mentor, og skriv at ho skulle ønske han hadde hatt nokre dårlege vanar, slik at det ville ha vore lettare å gi slepp på han.

For Finn Skårderud må det vere som eit slag i andletet. Eller?

For eitt år sidan opna Villa Sult, ein stad der kunsten skal møte terapien, ein stad der det kresne Galleri Riis og forfattarar som Hanne Ørstavik møter psykoanalysen. Berre namnet, med sine referansar til Knut Hamsun, får mi indre alarmklokke til å ule. (Det er også berre dei færraste spiseforstyrra som svelter seg). I lanseringsintervjuet med Aftenposten frå den kvite jugendvillaen på vestkanten i Oslo, går han mellom designarklassikarar og kunst - i «loafers frå Prada og hvit skjortekrage under en mørk strøken genser med V-hals - ingen nupper eller rynker».

«Han vet alt om deres mørkeste sider», skriv journalisten - og det heile høyrest ut som opninga på ein roman frå Bret Easton Ellis.

At det er dette Aftenposten skriv, skal ikkje lastast Skårderud, men er den auraen, den staden, dei møblane og kunsten noko ein vil komme seg bort frå, eller tvert i mot henge fast i så lenge som mogeleg? Her kan ein bli invitert på rideturar (Skårderud har hestar) eller klatrekurs - eller skrive med kjente forfattarar. Alt i vakre omgjevnader.

På heimesida kan vi lese om behandlingsfilosofien at den mellom anna handlar om å «oversette fra kropp til sinn og relasjoner». Det høyrest vakkert ut.

For min del er eg uendeleg glad for at eg - på eit så tidleg tidspunkt at det ikkje fekk øydeleggje livet - fekk hjelp til å slutte å omsetje alt kroppen sa, til å skjøne at sjukdommen ikkje hadde noko med identiteten min å gjere, men tvert i mot var noko lite romantisk, særs keisamt og fullstendig uproduktivt. Det er ikkje noko mystisk eller poetisk i å vere spiseforstyrra, det er ei tvangshandling.

Vonleg går det også opp for pasientane som får rom i Villa Sult at det beste dei kan gjere er å flytte ut igjen. Å hjelpe folk til å skjøne dét, er verkeleg stor kunst.