Veit de korleis det er når 10-åringen din ikkje orkar livet meir?

Eg har eit barn som blei mobba.

FORTVILA: «Kvar morgon i halvtanna år skreik min gut at han ikkje ville eller orka å gå på skulen», skriv innsendaren.

Scanpix (illustrasjonsfoto)
  • Anonym kvinne frå Vestlandet

For litt over eit år sidan kjente eg at eg hadde vondt i brystet. Hjartet slo frykteleg hardt og sakte. Det var tungt å puste. Det kom og gjekk litt. Ein skulle tru eg blei bekymra, men det blei eg altså ikkje. Nokre gonger blei eg riktig nok litt i stuss på om hjartet ville stanse. Men det gjorde det sjølvsagt ikkje.

For eg har eit barn som blei mobba. Eg visste at det var derfor hjartet nærast gjekk i dvale. At eg var ikkje sjuk.

Eg har eit barn som blei mobba. Blei kalla bæsj og tiss. Dei sa han brukte bleie, bæsja i bleie. Dei sa han var dum. Han blei kasta sko på. Eller hans eigne sko blei gøymt i vasken og bosset til andre klassar. Han blei sirkla inn, sneia med sykkelen. Og då han haldt seg roleg, blei han sykla på. Ja, då hjelpte ikkje all verdas trening heime på korleis han skulle handtere og reagere: Han blei sint. Og syklisten var nøgd – sykla fort av garde ut av skuleplassen. Det var ballar i ryggen, bakhovudet og ansiktet.

Les også

Effektivt mot mobbing: Lærer Bjørndals metode

Det kunne og vere terging, vise at ein hadde makt til å gjere han sint. Som å halde klasseballen eller eigedelane hans ut vindauget i andre etasje. Kaste jakka hans ut i bilvegen og seie at ein bil hadde køyrt over han. Slå ting ut av nevane. Dulte i han då dei passerte han. Dei sa han var ute i leiken, medan andre ikkje blei ute av det same. Då han snakka med læraren, stod mobbaren bak ryggen til læraren og viste finger. Mobbaren kneip han hardt i nakken, bøygde han langt framover og gav klår melding om ikkje å sladre til dei vaksne.

Mobbaren kom til klasserommet, gløtta på døra og gliste inn, viste at han var der, klar til å øydeleggje kva som helst som baud seg, for min gut. Og mobbaren blei så flink, så flink: Han gjorde etter kvart berre nok til at han fekk demonstrert makt, men lite nok til at dei vaksne berre sa “gje deg no med det der”. Inga meir oppfølging. Lite nok til at han kunne halde fram, mobbe utan konsekvensar.

Ja, vi sa ifrå. Endå eit år før, skreiv eg til skulen, bad om hjelp. Det var gått tre månader frå eg melde frå om mobbinga, og skulen bekrefta det. Situasjonen var ikkje endra. Eg bad om samarbeid. “Kanskje vi kan klare å endre det saman?” spurde eg skriftleg.

Ja, vi hadde møter. Lærarar, leiinga, kommunepsykolog, PPT, BUP. Det blei ikkje betre. Kvar morgon i halvtanna år skreik min gut at han ikkje ville eller orka å gå på skulen. Eg lovar: Det går ikkje an å tenkje seg til korleis det er! Om kvelden ville han ikkje leggje seg: Han orka ikkje ein ny dag. Etter kvart sa han at han ikkje orka livet meir. Fleire gonger. Ja, skulen fekk vite det. Men dei meinte han hadde det bra. Han smilte no på skulen, sa dei og såg ikkje samanhengane. Endå vi forklarte gong på gong.

Etter kvart lét vi han bli heime når han sa han trong det. Det blei fråvær på 2–4 dagar i veka. Skulen noterte 10–15 prosent. Fleire møter. Inga betring. Etter kvart måtte han ha mobil i lomma, så han kunne ringje meg når det gjekk gale og han måtte heim. Rektor ringde òg etter mobbe-episodar, bad meg hente han fordi han ikkje orka meir. Dei sette inn ekstra folk. Men mobbinga skjedde med dei vaksne til stades. Kva hjelper det då med ekstra folk?

Les også

Bergenskvinne: – Barnet mitt er blitt mobbet i årevis

Å, som eg ønskte meg eit fjell å rope ut frå! “Veit de korleis det er når 10-åringen din ikkje orkar livet meir?!” ville eg rope. “Veit de korleis det er når 10-åringen din alltid er sint og lei? Veit de korleis det er når 10-åringen din ikkje seier ifrå lenger? Veit du korleis det er når guten din gøymer seg i fosterstilling i senga og skrik fortvilt at han veit ikkje om det er det at dei vaksne ikkje vil stoppe det, sidan dei ikkje gjer det? At det nyttar ikkje å seie noko likevel!” Det ville eg ropt. Men mest ville eg berre skrike skikkeleg høgt og grufullt og lenge.

Eg skreik i bilen. Eg låg under stuebordet og hyperventilerte. Eg stod framfor soveromsglaset og tenkte at så høgt og skingrande som eg no lagar lyd, rasar vel ruta i tusen knas. Men til rektor sa eg at det var vel ikkje slik at eg måtte rope og kjefte og skjelle, for å bli høyrd? Nei, rektor var glad eg ikkje kjefta, skulle så gjerne ønskt at mobbinga slutta. Og det blei framleis ikkje betring for guten vår. Fagsjefen sa vi kunne melde saka til Fylkesmannen, men at Fylkesmannen kunne uansett ikkje gjere meir enn det dei ikkje fekk til heller.

Vi bytta skule. I avskjeden frå rektor stod det: Vi beklagar at vi ifølgje dykk ikkje har teke vare på guten dykkar.
Ti skular rakk eg over i jakta på noko betre: nokon som kunne hjelpe min gut med all den bagasjen han ber med seg. Han som ikkje trudde han kunne klare noko skule meir, som sa vi måtte gje han mat og husrom når han var vaksen, for han kom aldri til å kunne få seg ein jobb. Han som ikkje skreiv, las eller gjorde nokon ting på skulen. Han som kjende at alle småvonde saker trefte alt det store vonde.

Eg leita i tre år, medan eg prøvde å få rektor og lærar til å endre. Det blei ikkje endring. Og eg fann ein skule med ei leiing, ein lærar og ein klasse med hjarterom og tolmod, humor og varme som tok i mot han. Som tryggar både han og meg. Han fekk berre eitt år med dei. Vi fekk berre eitt år med dei. Til gjengjeld er dei gull verd.

Les også

Selv de snille barna kan mobbe

Og eg treng eit slikt fjell igjen. Så eg kan rope: “Veit de korleis det er å ha ein gut som orkar å leggje seg?» For sjølv om dagane ikkje er smertefri, så er dei tolelege, og innimellom gode. Det har vore fleire gode dagar. Mykje er så uendeleg mykje betre enn før. Framstega er så store og små på same tid. Og det er greitt at det kjem ein ny dag. Det er greitt å sovne og vite at det følgjer ein ny dag. Veit de korleis det er når ingen i klassen kallar barnet ditt bæsj eller bleie eller tiss eller dum? Veit de korleis det er å ha ein lærar som lyttar og lyttar og takkar for at du fortel og forklarar i staden for å bli frustrert? Men mest av alt: Veit de korleis det er å puste kvar dag? Ha vanlege hjarteslag? Korleis det er at barnet ditt er trygg på skulen, der han er nøydd å gå kvar dag?

No kjem ungdomsskulen. Det er greitt. Og det er skrekkeleg. Vi er på veg. Små skritt. Kven veit: Kanskje det går an å få karakterar i 10. klasse. Akkurat no går det ikkje. Akkurat no håpar vi på ein lærar og klasse med hjarterom og tolmod. Og humor. Og galgenhumor. Akkurat no går vi på vegen her og no. Saman. Eit steg om gongen. Eg håpar vi når fram til at han får det godt inni seg, slik at han orkar både smårusk og større motgang i livet. Eg håpar han blir heil og trygg og glad.

BT kjenner identiteten til innsendaren.

Synest du at fleire burde lese dette innlegget? Del det på Facebook!

Din mening betyr noe
I BT trenger du ikke å være ekspert eller politiker for å slippe til. Skriv om det du har på hjertet! Skriv et innlegg