Difor bør Norsk filminstitutt flyttast vestover

Norsk film er ein død bransje som lev på statlege løyvingar med store tap.

LANGT UNDER FORVENTNING: «Sonja» (biltetet) og «Amundsen» er blodferske økonomiske katastrofar som aldri skulle skjedd, meiner Randi Førsund. Adi Marineci

  • Randi Førsund
    Filmskapar

For nokre månader sidan kom det fram at Norsk filminstitutt (NFI) i Oslo sto til stryk etter at Riksrevisjonen hadde saumfare organet.

Her er ingen nåde etter dryge ti år i fri utfalding i hovudstaden, der «eliten» utan betalande publikum i norsk film held til.

NFI manglar tydlege mål og prioriteringar.
Instituttet har ikkje god nok internkontroll eller styringsinformasjon.

NFI Manglar system for å måle resultat og ressursbruk av millionbeløpa dei forvaltar kvart år. Forvaltninga av tilskota er lite effektiv og vanskeleg å spore.

Les også

Game of Thrones har åpnet hele verden for danske Pilou Asbæk. Men nå vil han egentlig hjem.

Hadde NFI flytta til verdas vakraste reisemål, med andre ord Sogn og Fjordane, med slike resultat, hadde forsmådde og illsinte bransjearbeidarar i hovudstaden fått med seg rikspressa og fått heile gildet avskaffa og flytta på dagen.

I staden sit dei og krev filmutdanninga på Lillehammer til sine strender og ropar etter meir utan skam.

Samstundes går det eine storfilmprosjektet etter det andre med så blodraude tap at det nesten ikkje går an følgje etter ned i det økonomiske stupet.

«Sonja» og «Amundsen» er blodferske økonomiske katastrofar som aldri skulle skjedd.

Hadde fagmiljøet og eliten dei påstår ha i Oslo eksistert, skulle ikkje slik vanstyring på 12. året vore mogeleg på nokon måte.

Les også

Sylskarp, smart og underholdende

Det folketomme Sogn og Fjordane vil aldri kunne konkurrere om attraktive arbeidsplassar plassert i regionen mellom Bergen og Ålesund utan kamp.

Men ifølgje Berit Rokne, rektor på Høgskulen på Vestlandet, opnar hennar institusjon for langt større ansvar for utviklinga av fagmiljø og utdanningar.

Bakgrunnen for ynsket om å bli eit universitet er å ruste seg for framtida og levere betre utdanningar og forsking i alle regionane våre, skreiv Rokne i BT førre veke.

Likt rektoren på Høgskulen på Vestlandet, kan NFI-fansen i hovudstaden dei rette ordlydane som fengjer byråkratane som sit på makta og deler ut midlane.

Men resultata fengjer ikkje Riksrevisjonen.

Kva om politikarane her i regionen kjende si eiga besøkstid og fekk heile NFI til det råaste naturbaserte filmstudioet i verda?

Her kan de fly inn filmskaparar frå den verkelege eliten i bransjen og få skikkeleg sus i serken.

Ikkje miljø for slikt her i Sogn og Fjordane? spør ein kanskje. Tja, det står ikkje betre til i hovudstaden.

Den første direktøren for Norsk filminstitutt i 2008 hadde ingen bakgrunn eller erfaring frå filmverda i det heile, men kom frå bokmiljøet.

Les også

Vender hjem til Bergen for å gjøre tre store roller

Norsk film er ein død bransje som lever på statlege løyvingar med store tap. Ikkje ein sesong eller to, men tiår etter tiår.

Dette kan kven som helst ta tak i og gjere noko med. Sterke regionar med reelle mål for framtida kan gjere dette med stor siger.

Å lage film er ikkje som å jobbe i fylkeskommunen eller NRK. Det er dei største talenta og råaste utøvarane som toler det tidkrevjande risikokøyret år etter år som når mål.

Dette tek ikkje NFI omsyn til. Organet er styrt som om bransjen utelukka opererte med personlegdomar og talent som Petter Northug.

Norsk film har knapt ein einaste Northug. Ingen pengesum kan dekke over det. Men edrueleg satsing der talenta er å finne, kan hjelpe.

Din mening betyr noe
I BT trenger du ikke å være ekspert eller politiker for å slippe til. Skriv om det du har på hjertet! Skriv et innlegg