Noreg kan lære av Tanzania

Vi må forklare kva som er uskuldig flørting, og kva som ikkje er greitt.

Publisert Publisert

TAUST: På arbeidsplassar har eg til gode å høyre snakk om grenseoverskridande åtferd i det heile, skriv Pauline Tomren. Foto: Gorm Kallestad / NTB Scanpix

Debattinnlegg

  • Pauline Tomren
    Fylkestingsrepresentant for dei Grøne i Vestland
  1. Leserne mener

Eg drog på studentutveksling til Tanzania med hjelpeorganisasjonane Strømmestiftelsen og Norec. I kvart rom på arbeidsplassen min hang to A4-sider som forklarte kva seksuell trakassering er.

Vil vi ta tak i rota av problema som MeToo-kampanjen avslørte i Noreg, kan vi lære mykje av dette.

Når vi snakkar om seksuell trakassering i norske ungdomsorganisasjonar, er det ofte med vage formuleringar om at vi må forstå at vi har ulike personlege grenser.

På arbeidsplassar har eg til gode å høyre snakk om grenseoverskridande åtferd i det heile. For meg er det tydeleg at vi har ein lang veg å gå i kampen mot seksuell trakassering i Norge.

Kommentarfelta i saker om seksuell trakassering er, etter mi erfaring, fylte av menn og kvinner som klagar på at ingenting er lov i «desse MeToo-tider». Vi kan jo ikkje flørte ein gong!

Bør eg forvente at andre forstår kva som er ubehageleg for meg? Eg tenkte ja, heilt til eg fekk sjå korleis SEMA, organisasjonen min i Tanzania, gav klare og detaljerte skildringar for kva som blir rekna som seksuell trakassering.

UØNSKT MERKSEMD: Det er ofte vanskeleg for oss som enkeltpersonar å vite kor andre sine grenser går, skriv Pauline Tomren. Foto: Privat

I retningslinjene sine har dei definert ulike former for grenseoverskridande åtferd, og gir døme på ulike former for uønskt merksemd og trakassering:

Å be nokon på date, sjølv om den du spør har sagt nei fleire gonger. Å snakke høglydt om eige seksualliv. Å gi nokon på jobben mange gåver.

Les også

Metoo-saker bør ikke bare behandlast i domstolene

Retningslinjene er lett tilgjengelege, og blir ofte snakka om på møter i organisasjonen.

For meg var noko av dette sjølvsagt og noko nytt. Men det er enkelt for meg å forstå at andre kan få ein ubehageleg og utrygg arbeidsplass, dersom reglane blir brotne.

Det er ofte vanskeleg for oss som enkeltpersonar å vite kor andre sine grenser går. Det viste blant anna MeToo-avsløringane om norske partitoppar som misbrukte maktposisjonen sin. Fleire forklarte at dei sjølve var blinde for eiga makt, og ikkje forstod at dei sette andre i ein vanskeleg posisjon.

Uavhengig om dette stemmer eller ikkje, kan vi fjerne tvilstilfelle ved å lage felles reglar for kva vi tolererer på arbeidsplassen, i organisasjonane og samfunnet elles.

OVERSIKT: I kvart rom på arbeidsplassen min hang to A4-sider som forklarte kva seksuell trakassering er, skriv innsendar. Foto: Privat

Eg veit ikkje om denne måten å arbeide mot seksuell trakassering er utbreidd i Tanzania, eller om dette er noko som er unikt for organisasjonen eg jobbar i. Det er uansett tydeleg for meg at Noreg kan lære mykje av måten dei jobbar med problemet.

Vi må tore å definere seksuell trakassering i detalj, forklare kva som er uskuldig flørting og kva som ikkje er greitt.

Vi må bli flinkare til å snakke saman om seksuell trakassering, og anerkjenne at det er eit utbreidd samfunnsproblem vi må ta tak i. Det kan gjere at fleire klarar å setje ord på kva dei opplever som grenseoverskridande og ubehageleg.

Dersom arbeidsgivarar, lærarar og organisasjonssjefar tar ansvar – og vi lovfestar eit minstekrav til korleis ein bør jobbe mot seksuell trakassering i offentlege organ – vil kanskje fleire av dei som ytrar at «ingenting er lov lenger», slutte seg til kampen.

Publisert
Din mening betyr noe
I BT trenger du ikke å være ekspert eller politiker for å slippe til. Skriv om det du har på hjertet! Skriv et innlegg