Hyllest til deg som lever

For ein styrke og for eit mot du har.

Publisert Publisert

LIVET: Du står i det livet som nokre gonger gjer deg lyst til å gje opp. Gi ikkje opp. Du skal leve, skriv Ranveig Bungum. Foto: Vigleik Brekke

Debattinnlegg

  • Ranveig Bungum
    Bergen

Eg sat der dagen etter julaftan, mett etter herleg mat hos kjær familie. Telefonen min varsla at Ari Behn var død. Han hadde valt å forlate livet, stod det, han ville ikkje leve meir.

Brått var eg attende i kaoset eg sjølv stod i for halvtanna år sidan. Ein som var meg så kjær, valte døden fordi livet vart for mykje. Det gjorde så vondt då det skjedde. Det er så vondt å bli forlaten, og vegen blir så bratt når livet skal riggast på nytt.

Og midt oppi alt som er så enormt tungt, blir sjølve livet så sterkt. Møte med menneske som vil meg godt, musikk som grip, teater som fengslar. Det er som om livet ikkje har filter lengre. Og då er det desse orda som du no vonleg vil lese, som kjem så tydeleg fram for meg.

Orda eg gjerne vil gje til deg som lever.

Du skal få dei sjølv om du ikkje feirar rund dag i dag. Vi brukar å gje gode ord til dei som feirar bursdag.

Også dei døde får sine ord i lysingar og minnetalar. I orda står alt vi vil hugse dei for, alt dei var gode til, alle bragder dei gjorde, alt dei betydde for oss som sit att.

Men no skal du som er i livet, få nokre ord.

Gjennom året lever du, gjennom sekund og minutt, timar og døgn. Den kalde og våte januardagen, ei veke etter at alle julelysa er sløkte og det enno er fem dagar til neste lønningsdag.

Den dagen lever du.

Du går i regnet som tangerer sludd, og angrar på at du ikkje tok stillongs på deg. Gjennom dagen som knapt har dagslys, lever du.

Den fine aprilmorgonen når sola kastar lyset inn gjennom vindauget på soverommet ditt, og når du kjem heim att om ettermiddagen er det framleis lyst. Og kanskje skin sola denne dagen og, så du kan setje deg på trappa med kaffikoppen og kjenne at du lever, denne vakre aprildagen.

Så kjem sommarferien, den du har lengta sånn etter. Du har lengta etter sol, seine kveldar på terrassen og gode turar i fjellet. Du tenkjer at denne sommarferien må vêret bli godt, for du treng å samle krefter til hausten.

Det regnar, heile ferien din regnar det. Temperaturen kjem knapt over 15 grader. Likevel, du lever. Du fyller sommarferiedagane dine med andre ting. Boden vert rydda, kjellaren også, og du får lese mange av bøkene som venta på deg heile vinteren.

Slik vart livet denne sommarferien, tenkjer du, og sånn er det nokre gonger, dette livet som du lever.

Du ser dei vakre haustfargane rundt deg og kjenner at det er noko guddommeleg i det du ser, at denne vakre og underfundige verda ikkje berre kan kome av seg sjølv. Det må vere noko som styrer dette uendeleg vakre.

Så du sit deg på kvilesteinen og ser utover hausten, som ligg framfor deg. Lufta som akkurat har blitt litt skarpare, du trekker ho ned i lungene dine og kjenner at dette livet kan du leve, vil du leve.

Livet er slett ikkje lett alltid. Det er som om tida ikkje strekker til. Du kjenner du er på etterskot, at du skulle ha vore ein annan stad, at du skulle ha gjort noko du ikkje får gjort. Likevel møter du oppgåve etter oppgåve, dag for dag, veke for veke, og brått kjenner du at du likevel er i rute.

Du fekk det til. Det er godt gjort. Du gav ikkje opp.

Kan hende kjenner du på ei uro for kva som ventar deg på skulen i morgon, om nokon vil vere med deg, om du har nokon å ete matpakken med, om du vil møte forståing sjølv om du ikkje er førebudd til prøven. Du er ikkje førebudd fordi dei tunge tankane dine tok alle kreftene dine dagen før.

Likevel står du opp og gjer deg klar til å gå. Likevel går du ut i livet med ønskje om og tru på at denne dagen skal du leve, dette livet skal du gripe.

Nokre gonger vil ikkje kroppen henge med. Det kjennest som om han protesterer. Det gjer vondt. Det vonde tømmer deg for krefter, og gjer deg uroleg for korleis dette skal gå, om du blir frisk. Og viss ikkje, om du kan klare å leve med det som gjer så vondt.

Likevel knyter du lissene på joggeskorne dine og går ut på tur. Du pakkar datamaskina ned i veska og dreg på det møtet likevel. Du tenkjer at dette ikkje må knekke deg, det skal ikkje knekke deg. Dei vonde smertene i kroppen skal ikkje få vinne. Det er du som skal vinne.

For ein styrke og for eit mot du har.

Livet vert fylt av det som lyfter oss – og det som tynger oss. Det er som ein pendel som svingar frå det eine til det andre. Og når pendelen er der det er tyngst, lever du i vona om at han snart skal svinge tilbake der det gode er, der gleda og lyset er. Og slik kjem du deg vidare i livet.

Slik lever du. Du står i det livet som nokre gonger gjer deg lyst til å gje opp. Gi ikkje opp. Du skal leve.

Min ven, desse orda er til deg. Du får dei fordi du lever, fordi du er god nok akkurat slik du er.

Publisert
Din mening betyr noe
I BT trenger du ikke å være ekspert eller politiker for å slippe til. Skriv om det du har på hjertet! Skriv et innlegg