Når den sinte sofasitjaren vaknar

Kvar var all denne energien og rettferdige harmen når det blei sett fokus på elendig stell for dei eldre her i landet?

SKJØNER IKKJE: At engasjementet for å redusere bompengar er så sterkt som det er, tykkjer eg er ein flott ting. Det eg derimot har litt vondt for å skjøne, er nivået på engasjementet med alle aksjonane, bannskap og dritslenging, skriv innsendar. Foto: Ørjan Deisz (arkiv)

  • Ole Johannes Bakke
    Norheimsund
Publisert:

Eg har personleg ingen ting imot bompengar. Eg har heller ingen ting imot skatt eller NRK-lisens. Eg har verken kone eller born, så trafikken min gjennom diverse bompengeringar er utelukkande for at eg sjølv skal kome meg til og frå jobb.

For min del blir det ca. 12.000 kroner årleg, pluss kanskje ein tusenlapp og to ekstra for passeringane eg lyt gjennom når eg har andre ærend enn til og frå arbeid. Det er jo litt pengar, men ikkje verre enn at eg toler det.

At andre har langt større utgifter til bompengar, er eg fullstendig klar over, og eg sympatiserer sterkt med dei som vert hardt råka. At engasjementet for å redusere bompengar er så sterkt som det er, tykkjer eg er ein flott ting. Det viser at det faktisk er mogeleg å einast om ei sak som mange ser på som viktig.

Les også

Aksjonistene tar det ikke langt nok

Det eg derimot har litt vondt for å skjøne, er nivået på engasjementet. Folk som normalt sit i sofaen og gir jamt blaffen, er plutseleg blitt ryk forbanna og skriv i bøtter og spann på sosiale media og møter opp til alskens protestaksjonar. Det vert ikkje spart på bannskap og dritslenging.

Kvar var all denne energien og rettferdige harmen når det blei sett fokus på elendig stell for dei eldre her i landet? Kvar var de når avisene skreiv opp og ned om mobbing så grov at ungdommar heilt ned i 12-årsalderen valde å døy for eiga hand fordi dei ikkje orka kvardagen lengre? Kvar var de når media retta fokus på misbruk, valdtekt og brutalisering av kvinner?

Les også

BT vil ha din idé i en ny debattserie: Gjør Bergen litt bedre!

Jo, då. De var der, og de sympatiserte, og de engasjerte dykk. De delte innlegg av og til, og trykte på ein likar-knapp på Facebook. Snakka til og med litt om det med kvarandre på butikken. Og nokre få freista til og med å få til ei endring, og forbetring. Nokre få.

Men når lommeboka dykkar vart truga, då blei det ein massiv landsdekkjande organisasjon av saka. Då, endeleg, vakna den sinte sofasitjaren, heiv seg i bilen for å køyre sakte, og organiserte seg i store grupper for å seie at nei pokker heller, NOK ER NOK! Du kan gjere kva søren du vil, men pengane mine får du iallfall ikkje! Då vakna den store massen, då var det plutseleg full gass. Det er tydeleg at bompengemotstanden, der treff ein ei nerve, og der får ein fart på folk.

Reknar med eg kjem til å få frykteleg mykje kjeft for dette her. Og veit du kva, det er heilt i orden. For eg bryr meg like mykje om den kjeften eg får frå dei som vil kjefte, som dei som kjeftar bryr seg om alle dei andre sakene dei lèt som dei støttar på Facebook. De trykte på «likar», men de drit i det likevel.