Heile livet har John Erik leita etter opphavet sitt.

Han har alltid trudd at han blei forlaten på gata i Colombia.

Han veit ikkje at familien har leita etter han i over 30 år.

For nokre veker sidan fekk han ei melding som endra alt.

Frå broren som såg han bli tatt.

Pocho gløymer aldri den ettermiddagen i 1988. Minnet av han og veslebror Jhonatan som sit utanfor garasjen og leikar, heime i Bogotá i Colombia. Veslebroren som er kledd i kort snikkarbukse og kvit T-skjorte. Sola som varmar dei berrbeinte føtene hans.

Dei to brørne ensar så vidt mannen som kjem inn porten og stiller seg ved sidan av dei.

Pocho drar kjensel på mannen. Det er ein bekjent av kjærasten til mora. Han småpratar litt med dei to gutane, så spør han Jhonatan om han vil bli med til butikken for å kjøpe godteri.

Før Pocho rekk å seie noko, løftar mannen veslebroren opp, går ut porten og forsvinn opp gata.

Inne i huset blir mora varsla om at sonen er borte. Ho spring ut og ropar etter han. Få minutt seinare leitar heile nabolaget etter Jhonatan. Men han er borte.


JOHN ERIK: 34-åringen er i ferd med å få svar på spørsmåla han har bore på heile livet.

34 år gamle John Erik Aarsheim sit ved stovebordet i leilegheita på Klosteret på Nordnes. Han flytta til Bergen for å bli advokat. Han er komen dit han vil. Men han veit framleis ikkje heile historia om kven han er.

På bordet framfor han ligg eit fotoalbum.

Han blar i det. Stoppar ved bilete av seg sjølv saman med to stolte foreldre.

Han har alltid visst at han er adoptert. Han har alltid følt seg elska. Men om nokre dagar kan kanskje dei siste bitane falle på plass.

På senga ligg ein halvpakka koffert med badebukse, slippers og sommarjakke.

Denne artikkelen er vekas utvaldte i appen BT Lytt. Høyr saka her:


Oppveksten: Spørsmåla han ikkje fekk ut av hovudet

FAR OG SON: Pappa Gunnar henta sonen sin i Colombia i 1988. Foto: Privat

Då Karen og Gunnar Aarsheim hausten 1988 landa på flyplassen i Bogotá, var dei fulle av forventingar.

Dei hadde fått eit bilete av den vesle guten i posten. No skulle dei endeleg få treffe adoptivsonen sin og ta han heim til Stad. Kjensla då den etterlengta guten kom opp trappa på barneheimen og gjekk rett mot dei, var overveldande for dei nye foreldra.

Ei veke seinare var familien i Norge.

Kontrasten frå millionbyen Bogotá til bygda Årsheim, kunne ikkje vore større.

I Colombia var det borgarkrig og valdelege kampar mellom kokainkartella. På Stad vaks han opp med utsikt til havet og besteforeldra i nabohuset.

Han var godt likt og fekk raskt vener. Dei andre ungane syntest det var spanande at han var frå Colombia, men John Erik ville ikkje vere annleis.

Då dei andre ville imponere han med colombianske flagg på bursdagskaka, kjende han seg som ein framand. Alt han kjende til var Norge. Det einaste han hugsa frå Colombia, var eit vagt minne av to andre barn på barneheimen.

PÅ STAD: Oppveksten på Årsheim var trygg og god. Foto: Privat

Familien i Norge visste lite om korleis livet til sonen hadde vore i Colombia. Adoptivforeldra hadde fått vite av barneheimen at John Erik blei funnen på gata, og at han var halvanna år gammal. John Erik enda opp på ein barneheim i Ibague, om lag 20 mil frå Bogotá.

Barneheimen fortalde Karen og Gunnar at dei hadde etterlyst foreldra på fjernsyn og i aviser i mange månader. Ingen hadde meldt seg. Difor blei guten adoptert bort.

I slutten av tenåra byrja spørsmåla å plage John Erik.

Kvifor var han eigentleg som han var? Kven likna han på? Var dei biologiske foreldra hans i live? Korleis kunne hans eigen familie dumpe han på gata?

Han fekk ikkje spørsmåla ut av hovudet.

TILLITSFULL: Den vesle guten var tillitsfull og fekk raskt vener, fortel foreldra. Foto: Privat

Kjensla av å vere annleis blei berre sterkare med åra. Saknet etter å vite kvar han kom frå, større.

Ikkje berre såg han ikkje ut som dei andre i familien. I motsetning til dei, var han ikkje redd for å vise kjensler.

Ville alle bitane falle på plass om han berre visste kven familien i Colombia var?

Først då John Erik fylte 30, tok han mot til seg.

Han bestemte seg for å ta ein DNA-test i håp om å finne slektningar i Colombia. Eit skot i blinde, men verdt eit forsøk, tenkte han.

For å få treff, må dei du deler genar med ha tatt same test, hos det same DNA-selskapet.

Svaret på testen var skuffande.

John Erik tenkte at han ikkje kunne gjere noko meir for å finne familien.

Han kjende likevel eit sterkt behov for å reise til Colombia.

– Eg hadde lyst å forsøkje å finne ut av kor barneheimen min var, men eg visste lite. Eg hadde eigentleg ikkje overskot til å grave i historia mi. Det blei mest ei kulturreise for å oppleve landet.

Fire år seinare skulle livet hans bli snudd på hovudet.


Meldinga: – Eg kjende hjartet mitt hamra

John Erik pakka opp settet han hadde bestilt på nett. For andre gong skulle han ta ein gentest. Men denne gongen var det ikkje i håp om å finne familien. Han ville vite om han var arveleg utsett for alvorlege sjukdommar.

Det kunne DNA-selskapet MyHeritage hjelpe med.

John Erik opna dei forsegla vattpinnane og drog dei langs innsida av kjakane.

Nokre veker etter at han sende spyttprøvene til laboratoriet, kom svaret.

Ein laurdag kveld i november i fjor, opna han appen til MyHeritage.

Det var ikkje svaret om helsa hans som slo i mot han.

Det var dette: Juan Jimenez er anten din halvbror, onkel eller nevø.

John Erik byrja straks å søke på nettet etter om DNA-testar eigentleg var til å stole på.

– Men det var ingen feilmarginar. Eg kjende hjartet mitt hamra. Kunne det stemme, seier han.

I appen stod kontaktinformasjonen til mannen. John Erik sende han ein e-post.

– Eg talte omtrent sekund. Eg sjekka e-posten igjen og igjen i håp om svar.

Etter eitt døgn byrja han å tvile på om han ville få svar. Etter to, hadde han nesten gitt opp.

Folk ventar ikkje to dagar med å sjekke e-posten, tenkte han.

Måndag ettermiddag, to døgn etter at han hadde sendt e-posten, var han på trening på Sats i Sandviken saman med bestekameraten.

– Har du høyrt noko, spurte kompisen.

– Nei, ingenting, svarte John Erik.

Nokre minutt seinare plinga telefonen hans.

«Hei», skreiv Juan Jiménez.

John Erik skribla så fort han kunne:

«Hei. Eg har fått DNA-treff og beskjed om at du er min halvbror eller onkel, veit du noko om dette?».

John Erik kjente det som om hovudet skulle eksplodere medan han venta på svar.

«Mykje», svarte Juan.

På treningssenteret jubla John Erik og klemte kameraten.

Mobilskjermen lyste opp på nytt.

Eit bilete av John Erik og Juan i lag då dei var små.

Juan var halvbroren hans.

John Erik hadde blitt kidnappa då han var liten, skreiv Juan.

Familien i Colombia hadde leita etter han sidan han forsvann for 32 år sidan.

John Erik las meldingane om igjen og om igjen.

Kidnappa?

PÅ FLYPLASSEN: Nokre veker etter at han fann ut at han hadde familie i Colombia, er John Erik på flyplassen.

7. januar, 36 dagar etter meldinga frå Juan, sit John Erik på flyet frå Bergen til Colombia.

Han er ikkje i tvil om at det er riktig å reise.

No veit han at han har tre brør og ei søster. Familien bur i Bogotá.

Mora er i live. Ho heiter Ana og er 55 år gammal.

Dei siste vekene har han skrive meldingar og hatt videosamtalar med dei. Men framleis er det så mykje han vil ha svar på.

Medan flyet er over Atlanteren, går hovudet til John Erik på høggir.

– Det er så mykje å ta inn over seg. Dei hugsar meg. Saknar meg. Dei har visst om meg i alle desse åra. For meg er dei framande. Eg anar ikkje kva eg går til.

Ved sidan av han sit kameraten Markus Bøe Ødegård. Han er med som støtte. John Erik forsøkjer å vere roleg. Han vil ikkje ha for høge forventningar.

– Eg har ei spesiell kjensle inni meg. Eg byrjar å kjenne på ein slags tilhøyrigheit. Som om eg er ein del av noko. Det blir sikkert mykje grining, eg trur vi er veldig følsame alle saman. Kanskje det er dei eg har det frå, eg veit ikkje.

I BOGOTÁ: Juan og broren er trøytte, men glade då dei endeleg landar i Colombia.

På flyet sit også Juan. For nokre dagar sidan kom han til Bergen for å overraske bror sin. Han vil ta John Erik med til Colombia for å møte mora og resten av familien.

John Erik anar ingenting om kva som skal skje. Men Juan har store planar.


Familien: «I missed you a lot»

NERVØS: John Erik oppdaterer vener og familie i Norge.

Dagen etter vaknar John Erik med eit rykk på hotellrommet. No står han utanfor og ventar på skyss. Vestlandsvêr er bytt ut med strålande sol.

– Herregud, eg har høg puls, seier 34-åringen. Han legg handa mot brystet.

Ein blå Kia stoppar. Juan går ut av bilen.

– Kom. Lat oss dra og møte familien din, seier han.

NERVEPIRRANDE: Juan har lagt store planar for gjenforeininga. John Erik har ikkje fått vite om dei.

På hovudvegen legg ein politibil seg framfor Kiaen. Det tar litt tid før John Erik forstår at han faktisk køyrer gjennom byen med politieskorte.

Juan stoppar framfor ein fargesprakande buss. John Erik har aldri sett noko liknande. Det er ein chiva, ein colombiansk partybuss, pynta med ballongar i alle fargar.

Han stig om bord, og i det same byrjar eit band bakerst i bussen å spele. John Erik er fortumla, men smiler og dansar med broren medan bussen humpar gjennom gatene.

CHIVAEN: Medan bandet spelar, dansar John Erik på den tomme, fargesprakande bussen.

Brått stoppar den rullande festen. John Erik innser at det er like før. At dette er augneblinken han har venta på i så mange år. Han skal treffe familien sin. Juan omfamnar han.

John Erik treng eit sekund for å samle seg. Når han ser ut vindauget på bussen, måpar han.

Ein lang, raud laupar strekk seg opp gata der bussen har stoppa. Politiet har sperra vegen for dei.

HØG PULS: Hjartet hamrar i brystet like før han skal møte den biologiske familien sin.

Det heng ballongar i straumstolpane. Rundt 50 menneske står langs den raude lauparen. Dei veivar med norske flagg. Fleire har plakatar med namnet hans på.

I enden av lauparen står ei lita kvinne med langt, lysebrunt hår. Ho står ved sidan av det kvite huset ho aldri selde, i tilfelle han skulle kome tilbake.

I hendene held ho ein stor, gul plakat. «I missed you a lot son of mine».

Det er Ana, mor hans.

Han er endeleg heime.

Sakte går dei mot kvarandre.

Midt på den raude lauparen omfamnar dei kvarandre.

I over eit minutt står dei slik og klamrar seg til kvarandre. Ingen vil sleppe taket.

Dei ensar ikkje alle som står rundt dei. Brørne til John Erik, søstera, nieser og nevøar. Alle tørkar tårer. Ventar på tur for å klemme han.

Ein liten time seinare er alle om bord i bussen. Dei har blomekransar rundt halsen. Shakira dundrar gjennom høgtalarane.

FULL FEST: Heile slekta får plass på chivaen.

Medan bussen køyrer gjennom gatene i Bogotá, dansar og klemmer John Erik og brørne. Chivaen er fylt til randa av menneske. Av familien hans.

Tankane han hadde i oppveksten om ein familie som ikkje ville ha han, er fjerne no.

– Dette er den beste dagen i heile mitt liv, ropar han.

Samstundes som han nyt kvart sekund av det som skjer, knugar spørsmåla han har bore på heile livet i bakhovudet.

LUKKELEG: Mora Ana har tatt plassen rett bak sonen som forsvann.

Ana klamrar seg fast til sonen kvar gong han er i nærleiken av henne. Det er dette ho har lengta etter i så mange år.

Smerta over å miste han, er i ferd med å sleppe taket.

Men så fort ho byrjar å fortelje om dagen han forsvann, kjem tårene.

– Eg forstod ingenting då det skjedde. Han var berre ute for å leike. Så var han plutseleg borte. Vi leita overalt.

MORA: Ana har ikkje sett sonen sin på 32 år.

Dag og natt i så mange år har ho tenkt på han, lurt på korleis han har det. Ho kan ikkje telje kor mange gonger ho har bede Gud om få sonen tilbake.

Då sonen Juan ringde henne ein desemberdag i fjor, tenkte mora umiddelbart at bønene hennar var blitt høyrde.

– Mamma, det har skjedd noko, sa Juan.

– Du har funne han, svarte Ana.

KJÆRLEIK: Pocho, John Erik og Ana held rundt kvarandre utanfor huset i Minuto de Dios.

No står ho ved sidan av John Erik. Eller Jhonatan, som var namnet ho gav han. Det er som ho skal sprengjast av lukke.

Han er så vakker. Sunn og frisk. Alt ho har håpa på.

Storebror Pocho greier ikkje slutte å gråte.

Det var jo han som skulle passe på veslebroren, dagen han forsvann. Det dårlege samvitet han har kjent på nesten heile livet, er der framleis.

STOREBROR: Pocho mista aldri trua på å finne veslebroren.

Han fortel John Erik om løftet han gav seg sjølv mange år tidlegare. Om han nokon gong fekk ein son, skulle han kalle han opp etter veslebroren. Pocho nikkar mot sonen. Namnet hans er Jhonatan.

Pocho seier familien aldri mista trua på at dei skulle finne John Erik.

Minst av alle Juan.

LETTA: Juan er letta og glad for at broren er tilbake i Colombia.

Juan hadde stått i andre etasje og sett ut vindauget på dei to brørne som leika utanfor huset. Han såg veslebroren forsvinne. Då Juan blei vaksen, bestemde han seg for at han skulle finne broren.

Men han hadde få spor å gå etter. Det einaste familien visste, var kven mannen som tok John Erik var.

Ifølgje familien kom han ein dag til huset heime i bydelen Minuto de Dios. Seks år var gått sidan guten deira forsvann.

Til familien forklarte han kvifor han hadde tatt Jhonatan. Han hadde blitt pressa til å gjere det, forklarte mannen. Men han angra. No bad mannen om tilgjeving, ifølgje familien.

Mannen fortalde at Jhonatan var adoptert bort til ein velståande familie i USA. Alt han visste, var at guten hadde det fint. Dei trong ikkje uroe seg, sa han. Nokre år etter døydde mannen.

Juan bestemte seg seinare for å flytte til Miami i USA. Då var han i alle fall nærare broren.

Ein dag han sat framfor PC-en og jobba, dukka det opp ei annonse frå MyHeritage. Hadde han familie som var forsvunne? Då kunne han få ein gratis DNA-test.

Juan bestemte seg for å ta testen.


Adopsjonane: – Alle tente pengar på det

BOGOTÁ: Om lag åtte millionar menneske bur i den colombianske hovudstaden.

Familiens historie om korleis John Erik forsvann, er ikkje unik.

I 1981, sju år før John Erik blei borte, skreiv New York Times om ein ulovleg adopsjonsbande i Colombia.

Barn blei kidnappa eller kjøpte frå fattige familiar. Adopsjonspapir blei forfalska. Barna blei adoptert vekk til familiar i USA og Europa, ifølgje avisa. Fleire millionar dollar skifta hender.

Ein advokat i Bogotá blei fengsla, sikta for å ha smugla mellom 500 og 600 barn ut av landet. Dommarar, sjukepleiarar og tilsette i barnevernet skal alle ha vore innblanda.

Berre nokre kilometer frå barndomsheimen til John Erik, ligg kontoret til Plan Angel, ein organisasjon for mødrer som har mista barna sine til ulovleg adopsjon.

Her, i sofaen hos Orfi Cifunentes, har mange kvinner kome for å få hjelp.

Dei leitar etter barna sine, som forsvann på 1980-talet.

Nokre av barna skal ha blitt kidnappa på open gate.

Nokre mødrer blei fortalde at barnet døydde i fødselen.

Andre blei overtalte til å gje frå seg barnet frivillig.

– Adopsjonssystemet var gjennomsyra av korrupsjon. Alle tente pengar på det. Både sjukehusa, barneheimane, til og med adopsjonsadvokatane. Alle utanom mødrene, seier Cifunentes, som jobbar i Plan Angel.

Kring 80 prosent av alle adopsjonar frå Colombia på 1980-talet var illegale, ifølgje organisasjonen. Slik skal fleire tusen barn ha blitt adoptert bort til vesten.

PLAN ANGEL: Orfi Cifunentes møter stadig kvinner som leitar etter barna sine.

Plan Angel tilbyr gratis DNA-testar til mødrer som leitar etter barna sine, og har kontor i fire byar i Colombia.

Sidan 2017 har dei delt ut 500 testar. Tolv av dei gav treff.

– Det er så mange som håpar på svar. Vi ber dei om ikkje å miste håpet.

GENTEST: Organisasjonen deler ut gratis testar til familiar som leitar etter barna sine.

Journalist Richard McColl har i fleire år skrive om familiar som seier dei er fråtekne barna sine.

Han har vore til stades når fortvilte mødrer har oppsøkt Plan Angel på jakt etter barna. Ei av historiene han hugsar best, var ei ung mor på 14 år som fortalde at ho blei overtalt av presten på sjukehuset til å gje frå seg barnet sitt.

– Det er ein enorm skandale. Desse kvinnene hadde ingen rettar. Dei var ofte fattige og ressurssvake.

JOURNALIST: Richard McColl meiner colombianske styresmakter var klar over at illegale adopsjonar skjedde.

Ingenting tydar på at vestlege familiar visste at adopsjonane kunne vere ulovlege.

McColl er ikkje i tvil om at colombianske styresmakter var klar over kva som føregjekk. Først forfalska barneheimane papira. Deretter blei dei signerte av den colombianske familieetaten, seier han.

Etaten har ikkje svart på BTs spørsmål.

John Erik blei adoptert til Norge gjennom Adopsjonsforum, ei av dei største adopsjonsforeingane i Norge. Clara Zamudio i Adopsjonsforum avviser at det har skjedd ulovlege adopsjonar frå Colombia på 1980-talet gjennom dei.


Svaret: – Det kan vere folk der ute som leitar etter deg

24 timar er gått sidan John Erik trefte familien for fyrste gong. Han stig inn i gondolen som tar han og familien opp fjellet Monserrate. På toppen, 3000 meter over havet, kjem heile Bogotá til syne. Han held rundt mor si.

John Erik er i ferd med å forstå meir av kven han er.

Kjensla av å føle seg avvist er snudd til å kjenne seg sterkt ønskt.

– Dei har ekstremt mykje kjærleik til meg. Livet mitt har endra seg totalt i løpet av eit døgn.

Han ser mykje av seg sjølv i dei som står rundt han.

MOR OG SON: For første gong på over 30 år er dei to saman igjen.

John Erik er ikkje lenger i tvil om kven han har fått den følsame sida frå. Akkurat som han, er det som om dei har kjenslene utanpå kroppen.

– Eigentleg er dette heilt framande menneske for meg. Det er spesielt å møte nokon i vaksen alder, og så er vi glade i kvarandre, klemmar kvarandre og gret saman.

FJELLTUR: Det er dagen etter gjenforeininga. Familien er på tur til fjellet Monserrate i Bogotá. Ana vil knapt gje slepp på John Erik.

Heile turen har han halde familien heime i Norge oppdatert med bilete og video. Dei gler seg over at John Erik har funne den biologiske familien sin. Foreldra på Stad har støtta sonens jakt etter svar.

Kjærleiken til foreldra er ikkje svakare, seier John Erik, han har berre fått ein ny familie i tillegg.

Ana er takksam overfor familien i Norge.

– Dei har tatt han i mot og gitt han alt. Dei har forma han til den han er. Det dei har gjort, er heilt fantastisk.

Dei neste dagane skal John Erik bruke til å bli betre kjent med familien i Colombia.

– Eg kjem til å kome tilbake kvart år, resten av livet.

FAMILIEKJÆRLEIK: I løpet av 24 timar har John Erik fått ein heilt ny familie.

For han er det vanskeleg å tenkje på at det er mange der ute som leitar etter sine biologiske familiar. Kanskje dei kjenner på det same som han, og ikkje greier å slå seg til ro utan svar.

John Erik vil ikkje at dei skal gi opp håpet. Difor ønskjer han å fortelje historia si.

– Det kan vere folk der ute som leitar etter deg. Som vil vere takksame om dei finn deg.