Klima og forurensingsdirektoratet (Klif) har funne urovekkande høge konsentrasjonar av to kjemiske middel oppdrettarane bruker mot lakselus. Diflubenzuron og teflubenzuron trugar både reker og krabbar.

Då lakselusa blomstra opp i laksemerdene for et par år sidan, fann oppdrettarane fram kraftige lusemiddel.

Lusa var blitt resistent mot vanlege lusemiddel og var ei plage for både laksen i merdane og fisken elles i fjordane.

Noko måtte gjerast og oppdrettsselskapa fann fram noko dei hadde brukt tidlegare, men lagt på hylla.

Prøver frå tre oppdrettsanlegg viser at kjemikalia har spreidd seg opptil ein kilometer unna oppdrettsanlegga. Klif åtvara alt i 1999 mot kjemikalia diflubenzuron og teflubenzuron. Dette er er kjemikaliar som hemmar veksten av skalet på lakslus, som er ein liten kreps som snyltar på fisken.

På 2000-talet vart desse midla erstatta av andre. Men då lakselusa etterkvart utvikla motstandsevne mot kjemiklaia som var i bruk på 2000-talet, tok oppdrettarane i bruk diflubenzuron og teflubenzuron på nytt. Både i 2009 og 2010 vart kjemikaliebruken mangedobla i høve til åra før.

Klif skriv i ei pressemelding at det er for tidleg så seie om kjemikalia faktisk har skada krabbar, rekaer og andre skaldyr, men at funn av diflubenzuron og teflubenzuron viser så høge konsentrasjonar at nivået ligg over grenseverdiane Storbritannina har sett for vatn og sjøbotn.