Litt etter litt forsvinn likevel mørket. Eg ser inn gjennom vindauga. Ser lyset streife ei tørkesnor, famle inn mellom ramma på ei ribba barnevogn.

Så tar det gråbleike lyset seg vidare, bølgjer over nokre sofaputer, finn ein attgløymt støvsugar, kjærteiknar gamle vekeblad.

Nokon må ha vore her. Det er lenge sidan no. Huset er bolta igjen med ein rusta Yale hengjelås. I karmen på eine vindauget treff lyset ein høgttalar: Loudspeaker System. Stille. Dei einaste lydane kjem frå regn mot mold. Vind gjennom telefonleidningane.

Nokon må ha vore her. Dei er ikkje her no. Kanskje kjem dei tilbake i juni. Desse fråflytta øyene i Solund yrer av liv om sommaren. Då lever husa. Barnelatter. Rop. Klirring frå glas. Ein sommarslager ut eit ope vindauge.

Sakte fart står det på skiltet i leia ved Storøy. Sakte fart. Det er ingen her no. Mange av mannfolka kom bort på sjøen. Dei kunne ikkje drive vidare utan mannfolk. Alle husa er fråflytta. Sakte fart. Nokon har vore her.

Men ut frå ei hytte kjem Solfrid Storøy. Ho er her desse to vekene for å skrive vidare på eit bokmanus. MacIntoshen skal proppast med vurderingar av poetiske verkemiddel i Salomos høgsong.

Ho kom til Storøy som lærar hausten '61. Då var det til saman 25 ungar i det kvitmåla skulehuset. Mange av dei måtte skyssast i båt. Ho fortel om dagar med ilter nordvest då dei berre skreiv storm i protokollen.

Kanskje var det aldri meininga at nokon skulle bu her. Men nokon sette opp hus og naust, nokon slo kvar grastust. Dei drog på vårsildfiske, dei tok imot ungar og lam.

Levemåten var basert på utnytting av dei lokale ressursane. Havet. Landjorda. Marginane var knappe. Folk kom bort. Folk flytta vekk.

Men nokon er her framleis. 1061 personar har klamra seg fast på øyene i Solund. Framleis ligg sjarkar ved kai. Moderne båtar som duppar nesten lettliva, uforskamma gladlynte i sjøen. Som om dei vil seie" her høyrer vi til.

Her vil vi bu! seier sulingane. Fulle av styrke og pågangsmot. Lystig fløttar skyssbåtane folk mellom øyene, som sosialdemokratiske vaporettoar i eit nordisk Venezia.

Men ungdommane flyttar. Solund Mekaniske Verkstad har hatt alvorlege økonomiske problem. Femtedelen bur framleis veglaust i øyriket nord for Sognefjorden. Og no kjem suset frå aust. Rattsø.

Ein måndag i februar stemplar posten på Hardbakke eit brev. Post til Oslo. Ordførar Vigdis Midtbø har underteikna brevet til kommunal— og arbeidsdepartementet: "Solund-samfunnet knekk fullstendig saman om Rattsøutvalet si innstilling vert vedteken, og ein vil opphøyre å eksistere som kommune".

Solund vil få redusert inntektene med 25 prosent, skriv ordføraren. Alt står på spel.

Ei måke heng over øya Oddekalv, brukar skodda som luftmadrass. Eg skodar ut i lufta.

Laura Oddekalv kjem ned mot porten. Nokon er her. Eg spør henne om kor mange som bur på øya no.

To fingrar i v/eret. To personar. Ho og mannen.

— Det er trist, men kva skal vi gjøre? spør ho.

Eg seier ikkje noko. Kva skal ein seie? Kva skal ein gjøre?

Borte på nabogarden ventar våningshuset tålmodig på døden. Knirkande og einsamt med malingflak som krummar seg. Ventar på at nokon skal komme tilbake til Solund.

Eg pressar ansiktet mot vindauget og ser kjøkkenklokka der inne. Visarane har kollapsa ti minutt på eitt.

Tida har stansa. Sakte fart. Eg kjenner regnet gjennom håret. Ti minutt på eitt. Ti minutt på eitt.

(Av Frode Grytten, Bergens Tidende, 2. mars 1996)