— Eg skal ta dykk med i kveldsbøna, sa ordførar Solfrid Borge, og takka pent nei til ein tur opp i tvillingtårna på Bu-sida av Hardangerbrua.

Men etter kvart som «våghalsane» entra den desidert høgste heisen i Ullensvang, fann ordføraren ut at ho ikkje kunne bli ståande åleine på bakken, hundre meter under dei andre som feira at tårnstøypinga er komen halvvegs.

Bleik om nebbet

Og er ein komen nesten hundre meter opp i austre tårnfot, kan ein ikkje feiga ut når brua over til hin foten skal forserast. Det var det støypinga gjekk føre seg i dag. Før ordføraren visste ordet av det, hadde ho klatra i stegar og gjennom luker. Ho gav seg akkurat på hundremetersmerket, oppe i den siste leideren, den loddrette.

Nedturen vart dermed ein opptur. Høgdeskrekken kurert.

For alltid?

Det vil visa seg når tårnstøyparane er komne heilt til topps. Då er Oslo Plaza for lengst passert, Ullensvang har høgste heisen i landet, og ordføraren kan venta seg ei ny innbyding frå betongentreprenøren Veidekke.

Skumle hauststormar

— Vi får ei utfordring med å halda tempoet på dei neste hundre metrane. Tårnbeina smalnar, og dei fire meter høge forskalingane fyllest fortare, men med hausten kjem ofte vinden, og tryggleiken går framfor alt, seier prosjektleiar Halvard Leren i Veidekke.

- Kva skal karane gjera når vinden tvingar dei ned frå tårnet?

— Vi må prøva så godt vi kan med omplassering. Vi har framleis 60 prosent av jobben att på Hardangerbruanlegget, men det er avgrensa kor mange mann vi kan setja på jobbane på bakken og i fjell, seier Leren.