Rothaugen skole i Bergen, 25. september 2003. Regnet kjem i strie kast innover skuleplassen. Det er storefri.

Ungdomskuleelevane er på veg over skuleplassen, skal gå heilt til Vadmyrahallen for gymtime. Nokre få har på regn— eller allvêrsjakker, dei fleste går i berre genser - til nød i kombinasjon med ein paraply. Regnet piskar mot asfalten, ingen har støvlar på beina.

Paraply er ok

13-åringane Eirin Espelid og Iselin Kulseth er typiske i regnveret med sine genserar og joggesko.

— Men eg hadde regntøy og støvlar i går. Det er heilt sant, forsikrar Iselin, med krav om å bli trudd. Eirin har visst ikkje støvlar eingong.

Og begge er klare på ein ting, nemleg at regntøy ikkje akkurat er spesielt kult.

— Det er liksom ungar som går i det, seier dei. - Men paraply, det går an!

Jentene traskar vidare, slepar slengbuksene over blank asfalt - allereie våte eit godt stykke opp på leggen.

Men inne på arbeidsrommet til lærarane er det tørt og varmt. Til saman har Eli Karin Kaarstad, Kari Revfem og Svein Helge Teigland sett elevar komme og gå i nesten hundre år.

— Eg snakka med nokre føresette i går, som fortalde at sonen var heilt gjennomblaut da han kom heim frå skolen, og også skolebøkene måtte rett på tørk, seier Eli Karin Kaarstad.

Bestemmer sjølv

Lærar-trioen har sett det meste av moteluner komme og gå.

— Også dette fenomenet er motebetinga, meiner dei. Korkje rengkle eller støvlar er in.

Ifølgje lærarane dreier dette seg ikkje berre om regnklede. Tjukt yttertøy er generelt ikkje spesielt kult å bruke. Lue er ein ting som går av og på i takt med motelunene.

— Mange er generelt dårleg kledd, og går i genser og tynne sko anten det regnar eller er iskaldt, seier Teigland. - Det er visst heilt slutt på å kle seg etter været. Mange eig jo rett og sett ikkje regntøy, det har vi sett når vi skal gå turar og slikt. Resultatet er likevel at de blir våtare enn dei trengte å vere.

Dei tre trur slett ikkje elevane på Rothaugen er noko verre enn ungdom flest.

— Vi har veldig kjekke elevar her. Det må du få med, altså.

Dei ser at vegringa mot å kle seg etter været kjem når barna blir store nok til å bestemme sjølv kva dei skal ha på seg.

Der barnehage- og småskulebarn blir iført oljeklede og gummistøvlar, går dei litt eldre omkring og demonstrerer kor frie og uavhengige dei er blitt.

Ein paraply er det lengste dei kan strekkje seg.

Latterlege støvlar

Og vegringa mot regnklede er slett ikkje berre noko fjortis-fenomen. Eldre ungdom og unge vaksne er ikkje stort annleis.

Ei dame spring på syltynne stiletthælar over plassen, regnet sprutar ned på henne. To gjennomvåte jenter vinglar rundt på sykkel. Nokre genserkledde elevar frå Danielsen står under glastaket og syng, steiker vaflar og sel bollar til inntekt for afrikanske skolebarn. Av og til må dei ein tur ut i veret for å hanke inn potensielle givarar.

Så kjem dei gjennom plaskregnet, Kjell K. Onge, Robert Bendiksen og Jonar Ormgaas. Våte, utan regnkle - kun Jonas har ein paraply.

— Eg kler meg slik eg synest er behageleg, seier Kjell, iført våt svart genser og øyretelefonar rundt halsen.

— Men er det behageleg å bli klissvåt?

— Nei, kanskje ikkje, men det er bra å føle litt på været også. Dessutan likar eg ikkje korleis det meste av regntøy ser ut. Men eg brukar paraply av og til.

— Åssen er det med støvlar da?

Gutane berre ler av spørsmålet, traskar vidare over Torgalmenningen, gjennom regnbyen Bergen, subbar og klaskar av stad mot nye regnbyer.

TIL NØD PARAPLY: Kjell K. Onge, Robert Bendiksen og Jonar Ormgaas likar ikkje regnkle. Men dei brukar paraply. Av og til.<br/>Foto: ARNE NILSEN