Ved siden av bordplaten henger et A4-ark, der leder Sissel-Anny Hjelmtveit i Lindås sogelag forteller litt om «sagnet om tussebordet»:

«Den gamle Seimsgarden hev ikkje alltid hatt so mange smågardar og vore så folkerik som han er no. I staden for mange gardar og mange eigarar med kvart sitt stykke, var det før berre eit bruk og ein mann som åtte alt saman. Og i staden for at det no er mange åkrar på ymse stader, var det ein gong berre ein einaste åker, men den åkeren var så stor, at det var knapt so ein kunne sjå enden på han. Dei kalla han Storåkeren ... Eit år såg det sers ille ut. Det hadde ikkje vore anna enn uvêr med storm og støyteregn heile sumaren og langt utpå hausten. Då det letta opp, var det so seint på hausten at ein kunne venta frost og kulde kva dag som helst. Åkeren stod uskoren og det var uråd å få tak i skurdafolk. Men når nauda er størst, er hjelpa nærast, seier ordtaket, og soleis var det denne gongen òg. Dette kan du få vita meir om dersom du vil. Spør oss i sogelaget etter segna om tussane som kom og hjelpte mannen på Seimsgarden den gongen. Om tussane som sa om seg sjølv at «Alle kan åkeren skjera, ingen kan bendelen gjera». Og om korleis bordet vart standande att etter dei på garden då morgonen rann, og tussane måtte ned att under jorda før sola kom. Ivar Aasen skreiv ned denne segna om «Tussebordet i Seim» då han var i Nordhordland i 1843». Vil du vite hele historien om tussebordet — og ikke minst se og ta på det - må du ta turen utom museet på Seim.

Første åpningsdag er i morgen søndag, mellom klokken 12 og 15. Deretter har museet åpent hver søndag ut mars, og så mer og mer utvidet åpningstid etter hvert. Om folk ser sin besøkelsestid ...