— Eg lagar spikarsuppe, eg, seier Oddvar Torsheim.

— Dobbel porsjon av oppskrifta. Sjølv dotter mi likar det.

— Kva gjer du?

— Eg smakar det til etterkvart, hiv oppi med grønnsaker. Eg bur 100 meter frå Terje Næss, verdsmeisteren, veit du. Eg har blitt betre kokk av det. Det er eit godt miljø for slikt her oppe. Eg har laga bacalao og på det viset, dobbel oppskrift. Fekk det til. Men eg kjem ikkje på tv for matkunsten altså. Det gjer eg aldri.

— Kva er det beste du har smakt?

— I barndommen fekk vi sosekjøt og poteter hjå bestemor. Eg lurar på om ikkje det er det beste eg har smakt. Eg har byrja å forstå vestlendingen som er så glad i kjøtkaker og grøne erter. Vi reiser til Italia og får denne forferdelege pastaen. Det smakar ingenting. Nei, kjøtkaker og grøner erter er bra ting. Og kva er ein nordmann utan poteter? Ingenting.

— Du får ikkje Fedon Lindberg med deg på det.

— Fedon Lindberg, pøh. Eg skal seia deg at eg et vitamintablettar og går på tur. Eg spelar trekkspel og syng. Det er eit hysteri, dette matkøyret i media. Eg blir reint sliten av desse tv-kokkane. Høyrer ikkje på dei. Men eg lærte meg fiskesuppe av Ingrid Espelid Hovig ein gong. Eg høyrde etter og gjorde slik ho sa, og jammen fekk eg det til!

— Men er det noko du aldri et?

— Eg får ikkje kick av fiskepudding, akkurat. Det er nett som snøskavl. Det forsvinn i munnen. Men dette er ikkje særs intelligent snakk. Ikkje særs intellektuelt heller, ein lyt skilja mellom det og.

— Er det intelligensen eller intellektet du brukar når du lagar mat?

— Tja. Eg kjenner meg nok meir intelligent når eg lagar biletkunst.

HILDE SANDVIK