JOHN JOHNSEN (88) tenkjer med seg sjølv at om han ein dag kan glede eitt einaste menneske, så har han gjort noko stort og viktig.

— Det er ein vakker tanke.

— Ja. Men det skal vera sånn, seier Johnsen, akkurat sånn.

Vinkemannen, som han helst blir kalla. Helsemannen, seier andre. Det er greitt, det òg.

Johnsen er ein beskjeden mann, med eit stort mandat.

— Du kjem til å få ein klem når du kjem ut av bilen. Det får du, fordi du skal vita at du er velkomen. Eg ville seie det no, så du veit om det, sa han då vi gjorde avtale på telefonen.

Han har glimt i auget og smil på lur, men Vinkemannen vinkar ikkje for moro skuld, sjølv om han gjer det for gleda. Han ber ei bøn for kvar og ein som køyrer forbi. Helsar, og ber også om frelse.

— Ja, eg gjer det. Det ville jo vere for gale om så mange gjekk i fortapinga.

Han meiner å vere på lag med høgare makter, for han har sett mykje stygg køyring i 80-sonen.

— Eg er sikker på at mange køyrer i over hundre kilometer i timen. Og det er svært farleg.

Vi har gått den vesle stien frå huset hans gjennom skogen, den som tek han ned til vegen. Det er som eit kall, det å vinke og helse på alle som køyrer forbi. Om dagsformen og vêret tillet det, tek Johnsen gjerne tre turar. Morgon, middag og kveld. Ein time kvar gong, mellom Hillesvåg og Leknes i Lindås.

— Eg har jo eit ansvar, eg òg. Då kan eg ikkje halde meg vekke, forklarer han.

HAN BRYR SEG IKKJE med at folk kan tru han er ein galning, eller ein lovlaus. Kanskje han er for gammal til det.

— Du veit, der eg går, er det ulovleg for fotgjengarar og syklistar, seier han.

Men oppdraget er viktigare. Han har gjort det så lenge no at folk etterlyser Vinkemannen om han ikkje står der.

Han held meg i armen og snakkar litt lågt. Han fortel om den gongen då det kom ein politibil og stoppa han. Forresten har dei vore på døra hans òg.

— Men dei sa berre at eg måtte vere forsiktig.

— Andre som stoppar, trur det er kontroll, ler Johnsen.

— Og du, seier han. Kjem nærmare og dempar stemma.

— Det var ein gong ei eldre dame som stoppa. Og veit du, ho var litt sur ... men eg retta ut handa mot henne, og sa at eg berre ville helse. Då var det greitt.

DÅ JOHN JOHNSEN var ung, var han trulova. Men kjærasten hans vart sjuk, og døydde. Det var så vondt at Johnsen meinte han kom til å leve resten av livet aleine. Det vart mange år i einsemd, og helsa var ikkje god. Så møtte han likevel den store kjærleiken på ny.

Fotografiet på nattbordet viser ei vakker, smilande kvinne. Dei var begge godt vaksne då dei møttest, og dei fekk ingen barn, men mange gode år saman.

— Ja, Judith var ei fin dame. Ho var kontordame på Hillesvåg Ullvarefabrikk i trettifem år. Og fekk Kongens fortenestmedalje for lang og tro teneste.

Det er seksten år sidan John Johnsen blei enkjemann, og aleine igjen. Det var svært tungt for John å miste Judith. I lange periodar isolerte han seg heilt. Orka nesten ingenting. Ein dag då livet var nesten for vondt å bere, tok han seg saman. Gjekk ned på vegen. Han måtte sjå folk. Han stod der, og såg på trafikken. Så kom der ein bil, med nokon som vinka til han.

- EG BLEI så glad.

At nokon såg han, helste, og vinka. Det virka.

Og slik fann John Johnsen ut at han kunne gjere noko med livet sitt.

— Eg hadde aldri tenkt på at dette skulle skje, seier han no. For livet hans har endra seg. Folk blir glade av å bli vinka til, og dei viser det. Dei vinkar og tutar og blinkar med lys, enkelte lar også vindusviskarane gå, som helsing.

— Eg har fått julegåver òg. Denne vesten her, blant anna. Ja, eg har fått roser og tulipanar og, fortel han.

Den signalgrøne refleksvesten vitnar om at nokon har ekstra omsorg for Johnsen. Som legg til at det endåtil var sjokolade og strømper i pakken.

Her ein dag kom naboen innom, med eit par ark med flotte utsegner, fortel Johnsen.

— Altfor flotte. Eg sa at det kan ikkje vera meg. Men han sa at det var det.

Dei to arka var utskrift frå veggen til «Helsemannen» på Facebook. Gruppa har 1540 medlemer (pr. 17.06.2010), og dei som skriv på veggen fortel om sine glade opplevingar med mannen som vinkar og helsar langs vegen.

Då TV Norge og Ylvis-brørne skulle kåre Nordens herlegaste i andre sesong av programserien, var John Johnsen blant dei nominerte.

— Eg var ikkje så interessert i å kome på TV. Men dei gav seg ikkje. Og plutseleg stod ein heil gjeng med kamera på døra, endå eg ikkje hadde svart på dei to breva dei sende meg.

Nei, fjernsyn og Facebook, det er ikkje heilt Johnsen si greie. Det er vegen som er livet. Å helse. Å vinke. Og få helsingar og vink tilbake.

VINKEMANNEN vinkar. Posituren er stram. Venstrearmen på ryggen, høgrearmen opp til helsing. Ein mørk blå Volvo stasjonsvogn suser forbi han nordover, føraren helsar tilbake. Så snart Johnsen høyrer bilen som kjem sørover, svingar han elegant ei halv runde, medan armane byter posisjon. Høgrearmen opp, den venstre bak på ryggen. Lett tuting og ivrige vink frå begge i bilen.

Suset frå bilane blir sakte svakare, og så, heilt stille. Han kan verte sliten i armane, og set pris på ein liten pause. Tenkjer at han ikkje må løfte handa så høgt neste gong. Kvile litt no. Høyre fuglane syngje. Heilt til det suser med tiltakande styrke frå sør, og Vinkemannen må gjere seg klar til å helse, igjen.

Sånn.

— Og dette er altså heile løyndomen, seier John Johnsen, medan motorduren sakte ebbar ut.