— Der blir han sendt rett i tyrkisk militærteneste, og har ingen sjanse til å overleve, hevdar Haci Acman, kurdar og professor ved Universitetet i Bergen,

Ved grensa til Irak

Med moteriktig dongeribukse, svart genser og uknytte joggesko ser Rêzan Bercin ut som ein typisk 18-åring i elevflokken. Men unge Rêzan er tyrkisk kurdar, asylsøkjar og redd. Livredd.

Førre veke kom det endelege avslaget frå Utlendingsnemnda. Familien på tre får ikkje asyl i Norge, og kan bli sendt tilbake til Tyrkia i løpet av kort tid.

Bercin-familien kjem frå den vesle byen Idil, berre tretti kilometer frå grensa til det krigstruga Irak. Idil ligg i Sirnak-provinsen i Søraust-Tyrkia. Går USA til krig mot Irak, blir grenseområdet sterkt berørt, hevdar professor Acman.

— Å sende ein 18-åring tilbake til eit slikt område er rått og umenneskeleg, seier klassestyraren til Rêzan på U. Pihl videregående skole, Ruth Stokkedal.

Kan ikkje tyrkisk

«Eg bryr meg. Stopp rasisme og diskriminering», står det på det oransje klistremerket på døra til elevrådskontoret på skulen. Både lærarar og elevar har slått ring om Rêzan og familien hans, og vil kjempe for at dei får bli i Bergen.

— Vi vil gjere alt vi kan for å hjelpe Rêzan. Ikkje berre som medelevar, men også som medmenneske, seier Hedda Aase i elevrådsstyret.

Rêzan har budd på asylmottak i ti år. Han snakkar ikkje tyrkisk, og kan berre litt «kvardags»-kurdisk, som han kallar det. Dersom han må tilbake til Tyrkia, må han rett inn i det tyrkiske militæret, og avtene treårig verneplikt.

— Eg veit ikkje kva eg skal tenke. Eg kan ikkje språket, eg er oppvaksen i Europa. Mitt største ønske er å få bli i Norge, seier Rêzan til BT.

- Han er vår

Før familien flykta i 1993, arbeidde far til Rêzan som flisleggjar og murar. Han

hadde sitt eige firma med tjue tilsette.

— Vi klarte oss veldig godt. Vi var ikkje fattige, og reiste ikkje for å få eit betre liv, understrekar Rêzan.

Men far hans seier at han var aktiv i den kurdiske frigjeringsrøsla PKK, og torturert av tyrkiske soldatar. «Neste gong drep vi deg», var meldinga han fekk i 1993. Då flykta familien.

Først til Tyskland, der dei fekk avslag på asylsøknaden. Så til Sverige. Nytt avslag. No har også Norge sagt nei.

— Men Rêzan budd her i fire år, han er assimilert i det norske samfunnet og går på skule i Bergen. Han er vår , seier lærar Ruth Stokkedal, og knugar handa hans.

«Hinsides»

— Han har gått over halvparten av skuletida på vidaregåande i Bergen. Har han brukt all denne tida for ingenting, spør Erik Hanson i elevrådsstyret.

— Vi representerer unge samfunnsborgarar, og kan ikkje stå inne for det som skjer. Vi vil ikkje sitje stille, og sjå på at Utlendingsnemnda gjer noko så hinsides.

I går reiste alle andreklassingane ved U. Pihl til Tyskland og Polen med dei kvite bussane, for å besøke konsentrasjonsleirar. Unntatt Rêzan.

Han må bli igjen i Bergen.

— Vi dreg nedover for å lære om menneskeverd og respekt, mens han må bli igjen her med trugsmålet om å bli sendt tilbake. Er han her når vi kjem igjen, eller har dei tatt han?

- Eg er redd

Rundt Rêzans hals heng nøkkelen til eit rom på barne- og familiesenteret på Breistein asylmottak. Der har han budd siste veka. Mora braut saman då avslaget kom. No er ho innlagt på psykiatrisk.

Faren er så deprimert at heller ikkje han klarar å ta seg av sonen.

— Han går berre fram og tilbake, fram og tilbake, seier Rêzan lågt.

Det er berre ei veke sidan fetteren hans vart torturert heime i Idil, seier Rêzan.

— Akkurat som dei gjorde med far min. Eg er så redd.

KJEMPAR FOR MEDELEV: Elevane ved U. Pihl nektar å godta at kurdiske Rêzan Bercin må dra tilbake til Tyrkia. Mette Skurtveit og Hans Christian Hansen i elevrådsstyret vil slåst for at klassekameraten får bli. FOTO: TOR HØVIK