Med motorrommet stappfullt av illsinte tyngdekrefter er det nesten uråd å halde igjen frå toppen av Leitebakken.

Vi er på Kyrkjebø i Høyanger kommune. Det er tidleg torsdag ettermiddag.

Minst i 70

Gutane er ferdig med skulen for i dag, og skal heimover. Og det går unna.

— Vi har vore oppe i minst 70 nedover her, fortel Hjalmar Grønvold Haugsbø (tolv og eit halvt) frå førarsetet..

— Åssen det, har du speedometer også, spør dumme-BT.

— Nei, nei, men vi har kjørt nedover her tidlegare, og sett at det går like fort som bilane ute på vegen.

Aha. Logisk.

Gang- og sykkelvegen ned Leitebakken går parallelt med ved riksvegen. Og der ute på andre sida av autovernet er fartsgrensa 70.

Hjalmar har lagt ned mange timars arbeid i bilen, og fått litt sveisehjelp frå pappa. Særleg nyttig med tanke på styremekanismen, bremsene og framhjula, som for øvrig er henta frå ein avdanka trehjuls moped.

Ikkje all verdas tid

Sjølv har Hjalmar jobba med karosseri og sete, hovudsakleg utført i kryssfiner og treverk.

Bakerst, like over klesknaggen som utgjer hengerfestet, er plata med registreringsnummeret S - 5252 skrudd fast.

— Den er eigentleg ikkje registrert på ordentleg, altså. Eg har laga det sjølv.

Sjølvsagt er det mykje meir som skulle vore fortalt om doningen. Men korkje Hjalmar eller klassekompisen Lars Fredrik Hatlestad Ljungberg har all verdas tid.

Skuledagen er nettopp ferdig, sola skin og nett no er kysten klar i Leitebakken. Ikkje ein einaste fotgjengar i sikte.

Rattet er eigentleg eit lite sykkelstyre. Sjåføren har det i fast grep og blikket retta stivt framover. Bilen tek til å rulle.

Dei er på veg.