«Det kan vere ei utfordring å hjelpe pasientar som nektar å ta imot hjelp,» skriv Fylkesmannen i Hordaland.

Saka handlar om ei eldre kvinne i ein kommune i Hordaland. Ho skulle ha hjelp frå heimesjukepleia fleire gonger dagleg, men «motsette seg i stor grad å ta i mot hjelp».

Frisk i hovudet

Trass i at Fylkesmannen er samd i at heimesjukepleia brukte mykje tid og ressursar på å prøve å hjelpe kvinna, konkluderer dei likevel med at heimesjukepleia ikkje har gitt kvinna forsvarleg helsehjelp.

Kvinna skal ha hatt fleire sjukdommar, og trong hjelp til personleg hygiene. Ho ville likevel ikkje ta i mot hjelpemiddel som sjukeseng, løfteheis og bekkenstol. Ho skal òg ha vore svært selektiv med kva personar frå heimesjukepleia som fekk hjelpe henne, og kva hjelp ho ville ta i mot.

Kvinna var, skriv Fylkesmannen, «klar og orientert, utan teikn på demens eller alvorleg psykisk liding». Vidare: «Ho var samtykkekompetent.»

Kritikk av kommunen

«I slike situasjonar må ein prøve å overtale pasienten til å ta imot hjelp,» skriv Fylkesmannen, og seier vidare at ein likevel «må respektere sjølvråderetten til pasienten så lenge han eller ho er samtykkekompetent. I denne saka meinte vi at heimesjukepleia ikkje oppfylte kravet til forsvarleg verksemd, sidan dei ikkje i større grad vurderte kva dei kunne gjere for å nå fram med hjelp til pasienten.»

Fylkesmannen kritiserer heimesjukepleia for å mangle nødvendige styringssystem, noko som førte til «dårleg samordning og kontinuitet i tenestetilbodet til pasienten».

Dei meiner òg at kommunen mangla stabil bemanning med god nok kompetanse til å møte utfordringane. I tillegg får kommunen kritikk for mangel på «ei adekvat vurdering av kva pasienten hadde behov for».