Grunde Grimstad

Bergensaren Carl August Nilsson (38) og onkelen Geir Otto Kvinnesland (53) frå Karmøy, skulle berre sigle onkelens båt frå Norge til Thyborøn ved utløpet av Limfjorden. Der skulle onkelen og familien hans tilbringe late feriedagar langs den solfylte feriekysten. Men vêrgudane hadde andre planar for turen.

Kryssinga av Skagerrak er nesten for rutine å rekne så dei var ikkje betenkte på å gi seg ut på ein sånn tur..

— Onsdag morgon kasta vi loss frå Norge med kursen staka ut mot vestkysten av Danmark. Det blåste stiv kuling, men båten er ein 37 fots havseglar av merke Bavaria, og skal tåle det meste, fortel Carl August frå Nesttun.

Båten hadde trass alt GPS-navigering, elektroniske sjøkart, VHF og mobiltelefonar, så det meste skulle ligge til rette for ei vellukka overfart. Carl August karakteriserer onkelen sin som ein svært erfaren siglar som har gjort dette eit utal gongar.

Stormvarsel

I 11-tida, då dei var om lag midtvegs i Skagerrak, tok det til å friskne på. Radioen melde gail warning (stormvarsel), og dei siste fire timane var det ganske strabasiøs segling.

— Men det var først då vi kom fram til Thyborøn at dramatikken byrja. Då bles det full storm med orkan i kasta og vi hadde redusert seglarealet mykje. Planen var å sigle inn i Limfjorden. GPSen (satelittnavigeringa) viste at vi var akkurat der vi skulle, altså midt i skipsleia, men likevel viste ekkoloddet at det berre var to meter djupt. Bølgjene var enorme.

To meter. Det er om lag like djupt som båten stikk ned i sjøen. Dersom kjølen tek nedi botnen under slike tilhøve kan ein risikere at bølgjene kastar heile skuta framover i ein diger saltomortale. Sjøulkane vurderte det alternativet som såpass lite attraktivt, at dei heller ville søke nødhamn i Hanstholm 25 nautiske mil lenger nord på kysten.

— Vi snudde og gjekk for motorkraft oppover kysten. Vi redusere seglarealet endå meir, til slutt berre ein klut for stabiliteten sin del. I tillegg var det bekmørkt så vi kunne ikkje sjå, berre høyre, dei store brenningane rundt oss, fortel han

Det vil alltid snu seg

Dei sigla skarpt opp mot vinden. Halvvegs til Hanstholm kom det ein kraftig brottsjø som slo med stor kraft inn frå sida, og heile båten vart kasta rundt med botnen i veret. Onkelen hadde akkurat gått i kabinen for å skifte klede. Carl August stod til rors og vart hengande rett opp og ned i sjøen medan han tviheldt i rattet.

— Eg kjende at eg vart sugd nedover, men eg visste at seglbåten ville snu seg før eller seinare. Den er konstruert for det, forklarer han nøkternt.

— Eg har ingen aning kor lang tid det gjekk før ho tippa opp att, eg konsentrerte meg berre om å halde fast i rattet. Då vi endeleg kom på rett kjøl, såg eg at den 17 meter høge masta var knekt i tre delar. Eg hadde hatt griseflaks som ikkje blei treft av vant, stag eller mastedelar medan eg hang under der.

Han ropte då til onkelen at han måtte sende nødsignal, men antenna til VHFen hadde stått i toppen av masta, så den var ute av spel. Heldigvis gjekk motoren, så vidt det var, så den sjøvande onkelen greidde å manøvrere båten med sida mot bølgjene, slik at den vart skylt opp på stranda ved neste brotsjø.

Onkelen hadde fått seg ein kraftig kakk i hovudet og var ganske sliten, men Carl August fann ein sti, og sprang etter hjelp. Etter seks kilometer kom han fram til ein gard og fekk ringt til politiet.

— Danskar er eit fantastisk folkeferd. Alle har vore kjempehyggelege, inkludert den stakkars bonden som eg skremte opp midt på natta.

Berre småskader

Båten er godt forsikra i eit dansk forsikringsselskap, og utruleg nok har den ikkje fått verre skader enn at det går å reparere med litt gelcoat og måling.

Danskane la båten på ei stålplate og drog den med bulldosar nokre kilometer langs stranda til ein veg. Så vart den sett på ein trailer, kjørt til Skive og plassert i dokk. Dei to skarpsiglarane har vore fyrstesidestoff i lokalavisa Thisted Dagblad to dagar på rad.

Båten vil kome på havet igjen, men onkelen og familien må finne ein annan måte å feriere på. Dagane etterpå har dei brukt til å rydde kabinen for glasbrot, mat og dyrt, knust utstyr. Måndag kom Carl August til Bergen att, og gjekk rett på jobb på Trygdekontoret på Nesttun.

— Har de tatt skrekken?

— På ingen måte. Eg gjer det gjerne igjen, og har allereie sagt ja til å vere mannskap når båten skal siglast tilbake, proklamerer Carl August i sofaen på Nesttun, med døtrene Christina Mathea (4,5) og Nora Sofie (1 1/2) i armkroken.

Han har derimot gått til innkjøp av litt relevant litteratur etter strabasane, og viser fram boka «Handling small boats in heavy weather».

— Ein må jo takle det litt ironisk, smiler han.

<b>TRYGT HEIME:</b> Skarpsiglaren Carl August Nilsson, og døtrene Christine Mathea(4 1/2) og Nora Sofie (1 1/2) i sofakroken på Nesttun.
Gidske Stark