GUNNHILD SINDRE Ho var ung. Ho var sta. Og ho hadde pågangsmot, Vesla Bergem.

Det fekk ho god bruk for, ungjenta frå Stryn, då ho kom til hovudstaden på 60-talet og blei dregen inn i miljøet rundt legendariske Club 7. Her møtte ho ein kulturell smeltedigel som samla visemliljøet, jazz, rock, blues, folkemusikk, lyrikk og teater, eit kultursentrum utan sidestykke her i landet.

Og, ikkje minst, eit miljø der menn frå storbyen i stor grad styrte og dominerte.

Vesla gjekk gradene. Ho var servitør og jobba som vakt, og vart etter kvart meir og meir engasjert i drifta av klubben. Så vart ho vald inn i styret, og i 1980 overtok ho som dagleg leiar. Den første kvinnelege.

Det var ein tøff jobb i ei stormande tid rundt klubben.

«Urias ville aldri i verden byttet post med Vesla Bergem!», skriv Tor Egil Førland i boka om Club 7.

Ingen hugsar namnet

Men Vesla kom seg heilskinna gjennom den turbulente tida. Og Club 7-åra snakkar ho om med varm røyst. Varm, og litt hes. Skikkeleg klubbsju-lyd.

Å halde selskap, skaffe underhaldning, ordne og arrangere — det er ein av hennar spesialitetar. Så er det kanskje ikkje så rart at ho, etter Club 7-perioden, starta sitt eige konsulentfirma for kultur- og arrangementsformidling. I samarbeid med to andre fekk ho stadig større oppdrag, og firmaet segla i medvind.

Vesla trekte i trådane då Ullevaal sykehus feira sitt 100-årsjubileum, og ho var sterkt delaktig i planlegging og gjennomføring av fleire store markeringar for kongehuset, mellom anna 30-årsjubileet for Kong Olav si regentstid.

— Det var moro, men mykje og hard jobbing, seier Vesla om åra då konsulentfirmaet svinga seg opp mot dei store høgder.

Nok av hovudstaden

Men så oppdaga ho at noko var i ferd med å skje med barndomsheimen hennar. Kommunen ville ha han vekk. Dermed byrja ein idé å spire.

— Eg hadde eigentleg lyst heim til Stryn. Eg hadde fått nok at hovudstaden, seier Vesla.

Dermed tok ho farvel med storbyen og sette kursen vestover. Firmaet vart med på flyttelasset. No skulle barndomsheimen bli pensjonat.

Pensjonatdrifta starta omtrent i det Vesla og yngstedotter Emilie steig inn dørene.

— Dei første gjestene kom tre dagar etter at vi hadde flytta inn. Då var det berre å koste unna den verste sagflisa og lose dei opp på romma, ler Vesla.

Seinare har ho fått bygd to nye hus i den rommelege hagen, «Lisjehuset» og «Nyehuset». Begge står i stil med hovudbygningen, med ark og det heile. Og kommunen, som ville rive heile stasen, har ho fått eit godt tilhøve til.

— Vi samarbeidar utmerka, seier ho. Og gjestene kjem. Utanlandske og norske om kvarandre. Mange gamle kjenningar frå hovudstaden tek også gjerne turen til Vesla sitt pensjonat.

Og raudvin!

Kjellaren er hjartet i huset. Kulturkjellaren, har Vesla kalla han.

I hennar barndom var dette grovkjøkenet. Her vart det salta kjøt og fisk, stappa pølser og laga sylteflesk.

— Eg kan hugse vi fylte kaffikjelar med kokande vatn og sprang over tunet for å skålde den nyslakta grisen, minnest Vesla.

No er kjellaren blitt ein lun serveringsstad. Her et overnattingsgjestene frukosten sin.

Middagsgjester finn også vegen hit, til Vesla sitt sosekjøt eller fiskesuppe.

Murveggene i kjellaren er metertjukke, vindusnisjene djupe og fulle av krukker og flasker frå den rommelege matkjellaren.

Bjelketaket er lågt og mørkt, og skaper stemning i lokalet når dei levande lysa er tende på småborda.

— Eit lite stykke Club 7 i bygdebyen Stryn?

— Kanskje det, ler Vesla lunt, og dyttar meir raudvin på plass i hyllene. Og ting skjer hos Vesla. Her har det vore jazzkveldar og visesong, lyrikk og folkemusikk. Med levande lys. Og raudvin. Og altså Kari Svendsen.

HEIM: Då Vesla Bergem oppdaga at kommunen ville rive barndomsheimen hennar, pakka ho rubbel og bit og sette kursen heim for å starte pensjonat i det store sveitserhuset.
FOTO: GUNNHILD SINDRE