To lyse stemmer skjærer krystallremser i den mørkeblå romjulsmorgenen. Jeg tasser til soveromsvinduet, som står på gløtt. Og aner så vidt konturene av to smågutter, på vei til en av nabolagets dagmammaer. Som to ivrige smånisser har de tatt oppstilling på gangstien, mens diskusjonen går mot uante guttesopranhøyder:

— Julenissen é'kkje på årnkli!

— Jo, for det e' 'an det så!

— Nei, for heme hos oss så kom det en mann så hadde på seg onkel Rune sine sjøstøvler utenpå nissebuksen. Åsså va' han altfor tynn te vere julenissen. Han va' faktisk akkurat like tynn så onkel Rune. Så eg tror atte det va' onkel Rune så hadde kledd seg ut!

— Jammen, heme hos oss så banket det på vinduet. Og der sto han ekte julenissen, asså! Rett utenfor vinduet! Helt sant! Han var tjukk og feit og hadde langt, hvitt skjegg og sa «ho, ho, ho» når han kom inn. Og så hadde han med seg gaver til alle.

— Jammen vi bor jo rett ved siden av kverandre. Koffor kom 'an te dåkker då - å ikkje te åss?

— Han brukte nok opp alle gavene inne hos åss. Og då ble han så flau at han avtalte med onkel Rune borte hos dåkker, at han skulle vere nissen hos dåkker!

— Åååh!

Lang tenkepause.

— Jammen, då finns jo julenissen allikevel då!

— Ja, det va' jo det eg sa !