Han har sleppt taket i halvliteren no, for han blei brått vár at han fort kunne oppfattast som skjenkt av dei andre gjestene. No løfter han blikket frå disken og let det gli over salongen.

Det er ein fornem plass han er komen til, med lange turisttradisjonar og internasjonal atmosfære. Eit spansk følgje konverserer lågmælt ved eit av dei næraste borda. Ved eit anna sit fem italienarar og nippar til vinen, og han innser at han skil seg ut, der han sit. I grøn fjellbukse, grøn genser og blå joggesko.

Og nett no ville han ha måtta takka nei, endå om husbandet hadde slått til med «Desperado» og dama i raudt hadde bydd han opp.

MANNEN I BAREN er tynn , på grensa til mager. Han tenkjer ikkje slik om seg sjølv, men det finst dei i lokalet som ser på han halvt i forakt. Endå ein middelaldrande tosk som hysterisk nektar å gje slepp på ungdomen.

Det brunbarka fjeset fortel om ein mann som likar å vera ute, men no er det mest dradd av smerte, og todagarsskjegget bidreg til at fargen helst er grå. Beina verkjer frå tåspissane til opp i lårhalsen etter turen til Skålatårnet. Enno er han ikkje heilt komen dit at han er i stand til fullt ut å nyta den gode kjensla av å ha gjort det. Enno jagar smerta gjennom muskulaturen, smerta av 8,2 kilometer og 1819 høgdemeter, først opp, så ned att.

Han har gjort det ein gong før, for fem år sidan, men han kunne ikkje hugsa at det var så vondt, eller kor langt det var, og bratt. Men han hugsar tida og at han hadde passert sikkert hundre andre Skåla-turistar på vegen oppover: To timar og ti minutt hadde han brukt. Han tykte han kunne vera stolt over det.

DET HADDE VORE ein annan slags tur i dag. Dei han hadde møtt, hadde vore på tur nedover, seint på dagen som det var. Og sjølv om det ikkje var ein rygg å sjå, hadde han hatt ei bestetid å jaga, ein pers å konkurrera mot.

Det hadde gått greitt oppover gjennom skogen, og han hugsar at han hadde tenkt ved passering to kilometer at det kom til å bli ei enkel oppgåve å knusa persen.

Han hadde tenkt ein heil del undervegs, til og med eksistensielle tankar hadde han tenkt. Om kva det er som driv menneske til å utsetja seg for slike lidingar som det er å springa til dømes til Skålatårnet, til Tryvannstårnet, til toppen av Stoltzekleiven, til Fanaråken, til Saudahornet, Heirsnosi og Veten. Interessa for slike kraftprøvar går nett same vegen som løypene: Bratt oppover.

I gamle dagar var det ei meining med slitet. I gamle dagar drog folk til fjells for å overleva. For at buskapen skulle finna mat. Med seg drog dei omnar og kjelar og gryter og kjørl. Heim att bar dei ost og smør og fløyte og dravle. Opp eller ned, det var alltid ei bør.

TIL SKÅLA LYT DU ÓG bera , sekken skal vega minst to og eit halvt kilo, men på toppen ventar ingen mottakar, kald eller svolten, og slik er slitet i prinsippet meiningslaust.

Kanskje er det for å rettferdiggjera våre uuthaldeleg lette liv vi strøymer oppover liene i meiningslause mannjamningar. Kanskje er det for å kjenna litt av den smerta og lidinga som forfedrane gjennomlevde vi jagar ryggar heile vegen til topps. Kan hende er påkjenningane vi frivillig underkastar oss, ei botsøving som samvitet pålegg oss, for at vi sidan skal kunna gli ned i varme boblebad, fråtsa i rikhaldige buffetar og planleggja større og større hyttepalass.

Slike tankar hadde han tenkt før sviinga i lårmuskulaturen var blitt det einaste han klarte å tenkja på.

Mannen i baren må le litt av seg sjølv.

MEN SOLA HADDE brote gjennom og gjeve lindring til stive musklar. Skylaget som hadde truga med å sluka han kva minutt som helst, hadde trekt seg oppover og oppover, liksom i undring over galskapen. Til ein dott hadde teke mot til seg og slukt han heilt oppunder toppen.

Nett før hadde han sett svarte skuggar som mekanisk nærma seg sjølve Skålatårnet. Han hadde lete seg inspirera av synet, og endå friskare vart spurten då han såg at dei var jenter, alle sju. Han hadde ikkje trengt unnskulding for å hengja seg om halsen på den eine av dei.

Det var eit førtiårslag han hadde dumpa midt oppi. Dei hadde skålt i rosa champagne, og han hadde fått vera med på skålen, han óg. Og endå om han var sliten, hadde han gripe seg i å angra på at han ikkje hadde teke sovepose med.

MANNEN I BAREN glir tungt av krakken. På støle bein går han sakte gjennom lokalet. Forbi spanjolane, forbi husbandet og dama i raudt.

Han sig ned i ein skinnstol attmed veggen. Husbandet dreg i gang ein roleg Eagles-låt, og eit kort sekund er det som om dei møre beina kviknar. Han ser mot plassen der dama i raudt sat, men ho er alt på dansegolvet.

Mannen i skinnstolen dreg genseren opp, slik at den nye pulsklokka kjem til syne. 2.08,36 lyser imot han. Ny pers.

Han smiler tilfreds, sig litt djupare i skinnstolen og tek seg ein god slurk av den enno doggfriske halvliteren.

— Nett no, tenkjer han, nett no kjennest det nesten som om eg hadde hatt endå litt å gå på.