Det starta med ein tanke om å «lage noko fint borti skogjen». Tre år seinare står ei stavkyrkje mest ferdig utvendig.

— Eg veit du kjem til å spørje om kvifor det blei ei stavkyrkje. Då må eg seie som eg har sagt til andre som har spurt om det same før: Eg kan ikkje svare. Men eg har alltid tykt det er kjekt å lage noko. Han kjem tidsnok den dagen eg lyt setje meg i lenestolen. Ein lyt nytte tida, seier den 68-årige sogningen, pensjonert bonde, hobbymusikar, -kunstmålar, -treskjerar, -snikkar, -båtbyggjar og mykje anna.

Tekkjer taket

Elv og bekkefar renn friskt rundt den vesle holmen. Ei klopp fører oss tørrskodde over til gudshuset.

— Vi må gå rundt på andre sida. Der er ho heilt ferdig. Eg tykkjer ho er penast frå den kanten, seier Brekke.

Tjukke stokkar utgjer stavane som ber grindkonstruksjonen, fire gluggar slepper inn dagslyset, 11 drakar strekkjer hovuda sine mot himmelen, og hundretals tjørebredde trefliser tekkjer taket.

— Eg har ikkje peiling på kor mange det har blitt. Eg talde flisene til å begynne med, men miste oversikta ganske fort.

— Her er det ikkje ein einaste spikar?

— Jau, ler Brekke. - Her er det mange spikrar. Bygget er laga nett slik dei gjorde før. Dragarar og standarar har eg felt saman med klo, slik dei gjorde i vikingtida. Men eg brukar moderne reiskapar. Så takspon skyt eg fast med spikarpistol, men det er uråd å sjå.

Frå A til Å

DEKORATIVT I SKOGEN: Stavkyrkja er på det næraste ferdig utvendig. Anders Brekke håpar å ha stavkyrkja ferdig komande sommar.
Marius Nyheim Kristoffersen

Den pensjonerte bonden har brukt lerk på den delen av bygget som står mest utsett til, elles går det i gran.— Lerk held mykje betre enn gran og furu. Det er eit varig treslag, seier Brekke.

Så godt som alt materialet til kyrkjebygget har han hogge og saga på si eiga sag, som han sjølvsagt har laga sjølv.

— Har du hatt ei av dei eksisterande stavkyrkjene som modell?

— Nei. Før eg starta las eg mykje om stavkyrkjer. Eg såg på bilete og teikningar av konstruksjonane. Og så har eg vore og sett på dei som er i nærområdet, mest Hopperstad i Vik. Så dette er nok litt Hopperstad og litt Borgund i Lærdal. Men mest er det mitt. Å kunne planleggje dette frå starten, har vore det kjekkaste. Denne stavkyrkja er ingen kopi. Ho er mi, frå A til Å.

Tenkjepause

Berre inngangsdøra manglar utvendig. Men plankane blei saga kvelden før Bergens Tidende kom på besøk. Av den varmekjære amerikanske gransorten Oregon Pine, planta på garden då Anders var gutunge. Målet er å ha inngangspartiet ferdig til jul.

— Vi lyt sjå inn, seier Brekke og tek oss med over dørstokken.

Her vantar enno det meste. Men han har ein plan. Først går den ut på å ta ein tenkjepause.

— Eg hadde berre fokus på utsjånaden. Det skulle vere noko som var fint å sjå på. Men det eine dreg det andre med seg. Så no må eg ha noko innvending. Men eg må tenkje litt.

Glasmåleri

Men litt viser det seg likelev at han har tenkt. Golv må sjølvsagt leggjast. Eit alter må det vere. Og eit orgel. Og benker, han trur kyrkja kan hyse fram mot 30 personar. Og så har han tenkt på glasmåleri i gluggane.

— Med glaskunst fanst ikkje i stavkyrkjene?

— Du, det veit eg. Men det er ikkje så nøye. Premissen for dette arbeidet var at eg skulle gjere alt sjølv, då må eg få lov til å byggje slik eg vil også.

— Kan du lage glasmåleri?

— Nei, men eg er i ferd med å lære meg det.

Rykte

Rykta om kyrkja på holmen har spreidd seg. I sommar bortimot krydde det av folk.

— Det har blitt mykje meir merksemd enn eg trudde. Eg har ingen planar om å tene pengar på dette. Men kanskje kan det bli eit trekkplaster for å trekkje folk til bygda.

Anders Brekke har aldri teke noko snikkarutdanning. Men det kjæraste leiketyet han hadde som liten var hammar og spikar. Han er blitt fortalt at om kveldane drog dei vaksne ut og beinka spikrane han hadde slått inn om dagen, for at dei skulle vere klar til neste morgon.

— Det har nok alltid budd ein snikkar i meg.

Jukse med stil

Og det har blitt nokre bygg, påbygg og restaureringar fram gjennom åra. Mellom dei eit bustadhus, tre utleigehytter, eit staseleg tilbygg til våningshuset, eit minikraftverk, kvernhus og ein 27 fot stor båt.

— Korleis får du tid til alt?

— Ja, sei det. I vår knekte eg foten. Då var dei ein i slekta som sa at no held du omtrent same tempo som andre. Eg brukar å seie at kunsten er å jukse med stil. Og der det ikkje syns. Som at eg skyt taksponen fast med spikarpistol.

Neste sommar

Han vil ikkje tenkje på kor mange timar han har lagt ned på holmen. Ikkje er det viktig heller. For stavkyrkja er noko han syslar med på kveldstid, det er hobbyen hans.

— Vi som bur her i utmarka må finne på noko for at livet skal bli kjekt og interessant. For meg er ikkje dette arbeid, det er berre kjekt.

— Kor tid trur bygget er ferdig?

— Eg har eit mål om neste sommar. Då må vi vel lage ei form for innviingsfest, tenkjer eg.

file61x9nhkdslj8dweqfv.jpg
Marius Nyheim Kristoffersen
_mnk9706.jpg
Marius Nyheim Kristoffersen