Inst inne i Sognefjorden, så langt du kan kome før Sognefjellet byrjar, budde Eivind Steig i 16 år. Så måtte han flytte på hybel.

Det var i grunn ikkje noko val.

- Så langt inne i Luster som eg kjem frå, er alle nøydde til å flytte på hybel. Det går buss klokka seks om morgonen, men den tar nesten to timar. Og busstoppet er fem kilometer unna, seier Steig (17).

På hybelen, eit steinkast eller så frå Os vidaregåande skule, deler eleven i anleggsteknikk kjøkken, stove og bad med tre andre.

Best og verst

17-åringen seier at det var «godt å kome seg litt vekk» frå heimbygda Fortun i Luster, der det bur rundt 150 menneske.

Det beste med å flytte: Fridomen.

- Fridomen er god. Du gjer som du vil. Ingen går og passar på deg. Men det gjer jo at du må passe på deg sjølv, også.

Sjølv tenkjer han at han veks på å bu for seg sjølv, når han først har kome over bøygen det er å flytte ut tidleg.

- Du blir meir sjølvstendig. Du lærer at du må ta vare på deg.

Det verste med å flytte: At økonomien ikkje er så særleg god. Og at det kan bli einsamt på hybelen. Særleg i helgane.

- Du sit meir aleine når du bur på hybel. Eg vil tru mange tenkjer meir når dei er aleine. I helgane reiser mange heim. Nokre helgar er eg berre heime og ser på filmar, seier 17-åringen.

Tryggleiken heime

- Eg saknar familien min, det er ikkje så ofte eg ser dei. Men eg tilpassar meg, seier han.

Hadde han hatt valet mellom å flytte på hybel eller hatt skule så nær at han kunne budd heime, er svaret kontant:

- Heime. Utan tvil. Det er i heimemiljøet du er trygg. Då eg flytta, kjende eg ikkje ei sjel i nærleiken. Det er meir risky.