«Dette har aldri blitt gjort i Bygdanytt før, sannsynlegvis med god grunn, men eg synest det generelt sett er altfor lite fokus på det som blir sagt å vere størst av alt: Kjærleiken. Dette er eit friarbrev. Kven det er til, veit eg ikkje enno.»

Slik opnar innlegget til Ida Marie Midttun som først vart publisert i lokalavisa Bygdanytt fredag. I helga vart det lagt ut på avisas nettsider. Derfrå har det spreidd seg i sosiale media.

«Eg vil ikkje gifte meg, det er jo ikkje det, eg vil berre vite om det finst ein der ute som synest at det er greitt at eg gjer slike ting som dette her, som ikkje synest det er for mykje. Eg vil berre vite om du synest at ei jente som aldri har vore på eit treningssenter, men har alle platene til Madrugada og samlar på fine setningar i ei lita bok er interessant, bra nok til å kontakte og kanskje ein dag bli glad i på den måten. For behovet for å ha ein spesiell ein i livet mitt blir berre større og større, og om eg kan lure skjebnen litt ved å lokke deg fram på denne måten, så gjer eg det», skriv Midttun.

— Usunt?

Ideen til teksten dukka opp nattetid.

— Eg sat vaken om natta, slik eg ofte gjer, og fekk ein dum idé. Då ideen var ferdig skrive, fann eg ut at den ikkje var så dum likevel, kanskje den til og med var ganske kul. Det er ikkje berre det at eg vil ha nokon som er greia, det er vel så viktig for meg at dei som les, kan kjenne seg att på eit vis, relatere seg til det eg skriv om. Kjærleiken kjem når den kjem, den. Kanskje det ikkje er sunt å framprovosere den på denne måten. Det finn eg kanskje ut av, seier Midttun.

Friarbrevet blir hylla som både modig, romantisk og velskrive på Twitter og Facebook. I kommentarfeltet til Bygdanytt spår lesarane at menn vil stå i kø både heime og på arbeidsplassen til 20-åringen frå Osterøy.

Mange fine meldingar

Slik har det ikkje gått enno.

— Responsen har vore kjempegod, men då helst frå folk som allereie har funne kjærleiken og ønskjer meg alt godt, seier Midttun til BT.

Stort sett er det folk ho kjenner til frå før som har sendt hyggelege meldingar.

Men tysdag tok delinga av brevet i sosiale media seg kraftig opp.

— No byrjar folk utanfrå å sende meg meldingar også. Eg har ikkje tal på kor mange som har sendt meg «lukke til med kjærleiken-meldingar» men det har blitt ein del.

Katt er utelukka

Nokon kø av menn har ho likevel ikkje sett noko til.

— Direkte respons med svar på innlegget og invitasjonar til kaffi og slike ting har det heller vore lite av, men eg trur kanskje eg inst inne er glad for det. For på trass at eg gjer så desperate ting som å skrive friarbrev i avisa, er eg ikkje så desperat at eg kjem til å kaste meg over ein kvar som skriv eit positivt ord til meg. Men eg har fått ei ganske kjekk melding langvegs frå, så kven veit, kanskje det blir brukt mykje pengar på reising framover?

Og kven er det så den unge skribenten leitar etter:

— Du må vere mann, gjerne i tjueåra, og kan ikkje eige ei katt. Katter er det einaste som skremmer meg meir enn å flørte. Det er eigentleg dei einaste krava eg har. Det er ikkje så viktig korleis du ser ut. Du treng på ingen måte sjå ut som ein undertøysmodell, eg har nemleg lang erfaring med mi eiga interesse for menn, og eg fell som regel pladask for dei som venninnene mine meiner har skeiv nase, krumma rygg eller altfor langt hår (spesielt dei med altfor langt hår).