Hiwet kunne høyre skrika frå dei 50 andre rundt seg. Kidnapparane piska og gav gislane elektriske støyt, slo og sparka.

Deretter kom turen til ho.

Ein telefon blei tatt opp til øyret, slik at mora i Bergen skulle høyre skrik og gråt.

Tre månader etter at ho slapp fri, sit Hiwet Kalaab Weldemariiam i ein litt for stor stol i Kairo.

Ho snakkar om tida ho sat på eit jordgolv, fastlenka til veggen, med bind for auga, hender og føter bunde stramt saman.

— Eg tenkte eg aldri kom til å sleppe derfrå. Eg hatar å snakke om kva som skjedde, seier 19-åringen.

Så gjer ho nettopp det.

Seld til kidnapparar

Eritrea, juni i fjor. Hiwet hadde planlagt reisa til Norge ei stund. Ho hadde fått mellombels opphaldsløyve, og skulle bli gjenforeina med mora og den yngre broren i Bergen.

— Eg har ikkje sett mora mi sidan eg var rundt ti år, seier 19-åringen.

Men ho kunne ikkje reise ut på lovleg vis. Eit undertrykkjande regime driv tvangsrekruttering til militærteneste. Fleire tusen eritrearar flyktar frå Eritrea kvar månad, ifølgje FN.

Utreise er ikkje tillate utan militærtenesta. Problemet er at den kan vare i årevis. Du veit berre ikkje kor lenge.

I staden fekk Hiwet anbefalt ein mann som kunne smugle ho og to andre jenter over grensa til Sudan.

Han virka snill, tenkte Hiwet.

Det var han ikkje.

— Då vi kom over grensa, selde han oss vidare til kidnapparane. Vi blei plassert i ein bil. Så kjørte vi i ei veke gjennom Sudan og Egypt. Vi fekk ikkje mat. På slutten av kvar dag fekk vi litt vatn.

På kjøreturen i Egypt var dei dekka til med teppe for at ingen skulle sjå dei.

I Bergen sat familien uvitande om skjebnen Hiwet skulle lide dei neste fem månadene.

Kalasjnikov og pistol

Hiwet blei ein av det som truleg er mange tusen gislar frå Eritrea, som blir kidnappa av beduinar og torturert for løysepengar.

Kun om kvelden fekk ho og dei andre gislane mat. Så, ein om gongen, fekk dei gå på do. Berre då blei fotlenkja låst opp. Vaktene, kanskje ti i talet, hadde kalasjnikovar og pistolar. Dei fleste var i midten av 20-åra.

Resten av tida sat Hiwet og dei andre med bind for auga.

— Dei kom for å slå oss kvar dag. Dei slo oss med kablar. Nokre blant oss kunne arabisk. Dei høyrde kidnapparane snakke om gislar som dei hadde drepe. Men eg såg aldri at nokon blei det, seier Hiwet.

Den fjellrike, knusktørre og vanskeleg tilgjengelege Sinai-halvøya er siste stopp for mange. Forskingsrapportar og vitneskildringar i media fortel om gislar som blir drepne framfor andre, nokre mil unna strandstolane i Sharm el-Sheikh.

Overlevande snakkar om sal av indre organ frå dei som ikkje blir betalt for, og om bein, fingrar og penisar som blir kutta av, til skrekk og åtvaring.

Dei fleste kvinner blir valdtekne av grupper av gisseltakarar. Barn og eldre blir slått.

Kunsten ikkje å tenkje

I september fortalde BT for første gong om Hiwet. Mora, Letensie Kebedom Mengestu (56), fekk telefonar jamt og trutt frå gisseltakarane. I dei, fortalde ho, trua gisseltakarane med å skjære i dottera med kniv.

33.000 dollar ville dei ha for ikkje å selje organa hennar.

I Kairo fiklar Hiwet nervøst med eit papirlommetørkle inntil det går i oppløysing. Ho fortel om korleis gislane kunne høyre, men ikkje sjå, når nye gislar kom til.

— Eg prøvde å tenkje minst mogleg mens eg sat der. Det var verre å tenkje enn ikkje å tenkje.

Gislane hadde ikkje lov til å snakke saman.

— Men vi gjorde det når vi visste at kidnapparane var ute. Når nokon gråt etter å ha blitt mishandla, trøysta vi dei. Vi sa at det gjekk bra.

Seld fleire gongar

Kidnappingane starta for alvor i 2009, ifølgje rapporten "Menneskehandel på Sinai: Flyktningar mellom liv og død" frå Universitetet i Tilburg, Nederland.

Dei intervjua over 100 eritreiske gislar, og identifiserte nærare 400 personar. Mange av dei er døde.

Ein israelsk organisasjon har laga ei oversikt med 1300 namn på eritreiske offer. Ingen veit nøyaktig kor mange det er snakk om.

95 prosent av gislane på Sinai kjem frå Eritrea. Mange blir kidnappa frå flyktningleirar i Etiopia og Sudan. Andre, som Hiwet, blir seld vidare av menneskesmuglarar. Eit gissel kan bli seld fleire gongar, også etter at løysepengar er blitt betalt.

I Norge har gruppa «Ja, vi bryr oss» samla inn løysepengar for åtte personar. I eitt tilfelle fekk dei ein menneskeleg pakkepris: Fleire barn blei sette fri til ein rabattert sum.

Løysepengane kan utgjere inntil 50.000 dollar, eller 275.000 kroner, skriv forskarane ved Universitetet i Tilburg.

Venner og familie av Hiwets mor samla inn 185.000 kroner i løysepengar. Dermed, etter fem månader, blei Hiwet sett fri.

Ho blei køyrd til Kairo, med fleire sjåførbyte undervegs.

Hiwet snakkar roleg, med få ord.

— Eg blei glad.

Eigentleg skulle ho ha reist til Bergen i januar. Enn så lenge manglar Hiwet reisedokument frå Den internasjonale organisasjonen for migrasjon (IOM). Utan pass må ho ha dokument frå IOM for å sleppe ut av Egypt og inn i Norge.

BT har gjort gjentekne forsøk på å få den saksansvarlege i IOM i tale. Trass forsikringar om at sakshandsamaren skal ringe tilbake, har det ikkje skjedd.

Ifølgje den norske ambassaden i Kairo, ventar dei på godkjende dokument frå IOM. Ho må også ha same dokumenta for å sleppe ut av Egypt.

Takksam

Det er tysdag kveld i den lite opplyste bakgata i Kairo.

Her, i bustaden til ei venninne frå same landsby i Eritrea, har Hiwet budd sidan ho slapp fri i november. Dagane går med til å sjå på Eri-TV, Eritreas statskringkasting, handle på marknaden og lage mat.

Det kunne vore litt keisamt, men ho har liksom opplevd nok.

— Eg er så takksam for alle som hjelpte til med å betale pengar for å få meg fri. Eg skulle ønske eg kunne betale dei tilbake.

Hiwet seier ho ikkje veit noko om Norge, og spør kva nordmenn et.

Svara ser ikkje nødvendigvis ut til å glede ho så veldig.

Det ho derimot gler seg til, seier ho, er å sjå mora og broren igjen.

— Når trur du at det blir?

— Eg skulle ønske det kunne bli i morgon.

PRISEN: For 185.000 kroner blei Hiwet Kalaab Weldemariiam sett fri frå fangenskapet på Sinai. Ho takkar familie og venner av mora som samla inn pengar.