Irene Øvstebø Tvedten, sunnhordland.no

– Brått kjende eg at bakken kom mot meg. Eg måtte setja meg i kneståande, før eg datt sidelengs og var vekke, fortel Ingar Ersland (76). Saman med kameraten Torgils Engevik skulle han berre ta seg ein roleg tur i fjellet i førre veke. Pensjonisten kjende seg frisk og rask, men brått svima han av midt i Fossabrekko.Kameraten klarte til slutt å få Ersland tilbake til medviten tilstand.

– Eg tenkte at her var det berre å aksjonera, og ringde naudnummeret, seier Torgils Engevik.

– Kan du begripa det, Torgils, at eg blei så slakk, skyt kameraten inn. Han låg på stien utan evne til å lea seg.

Torgils Engevik fortel at han fekk god service frå sentralen i Haugesund. På under ein halvtime var ambulansepersonell framme ved staden.

Imponerande tempo

– Tenk det, berre 27 minuttar seinare var hjelpa komen. Dei to karane hadde tungt utstyr, og bar mellom anna på surstoff og EKG-apparat. Dei må ha vore i god fysisk form, fortel kameratane, tydeleg imponerte. Mindre enn eit kvarter seinare var også luftambulanse til stades.

– Alle oppførte seg svært profesjonelt, og jobba effektivt, seier Ingar Ersland. Han har kikka i journalen sin for å finna ut akkurat kor raske helsevesenet var då naudnummeret var ringt.

– Klokka 14.10 letta helikopteret med meg, og 14.45 var eg levert inne på Haukeland universitetssykehus. Då skal ein ikkje klaga, seier han. Ersland har klart seg gjennom fleire hjarteinfarkt tidlegare i livet, men denne gongen viste det seg at han hadde hatt ei hjarteforstyrring. For tida er han litt kortpusta, men reknar med å bli god etter kvart.

Passerte utan å hjelpa

Ikkje alle kom til unnsetning då Ersland fall om i Stordfjellet. Kameraten fortel at rett etter at Ersland hadde svima av, kom ei mann og ei kvinne gåande.

– Dei gjekk rett forbi! Eg stod der med Ingar med armane, og ein kunne ikkje unngå å sjå at det var noko gale på ferde. Likevel gjekk dei vidare. Det frys nedover ryggen på meg berre eg tenkjer på det, seier Engevik.

Heldigvis var det andre folk på tur denne dagen, mellom anna tre kvinner, kor to av dei var sjukepleiarar, som trødde til det dei kunne.

– Eg fekk ikkje sjanse til å takka alle som hjelpte meg. Dei fortener stor ros alle saman, seier hovudpersonen sjølv.

Han har fått beskjed frå borna sine om at han må ta ei enklare løype neste gong.

– Det kjem ikkje på tale at eg held meg unna fjellet, seier han med eit smil.