ODDLEIV APNESETH (tekst og foto)

Ein sliten NSB-logo heng ved døra hans, og eit digert skilt av raudmalt kryssfiner. Det står SKARRUD med solide jernbokstavar. Inne er det ryddig. Ei NSB-uniform heng pertentlig frå hylla etter ein kleshengar. Ved stovevindauget står ein brun langhåra gyngesau. «Det er ein jondalssau» kan Alf Gunnar fortelle, «den kostar 5000; den var dyr, men den er veldig fin.»

Alf Gunnar Kristensen har levd femti harde år på jorda. Som fireåring blei han sendt sørover til barnebehandlingsheimen Skarrud, 12 km frå Kongsvinger. Sidan kom han til å sjå på dei seks åra her som dei beste i livet. Som ein einaste lang blomsterduftande godværssommar på badestranda ved Skarrud. På motsett side av Fiskumvannet ligg jernbana. Det var synet av passerande tog han aldri kom til å gløyme.

Tiåringen Alf Gunnar blei sendt heim att. Sidan budde han dels hos familien, dels på institusjon, stadig på flyttefot rundt i Nord-Noreg. Ei tid budde han på eldresenter. Då han endeleg fekk flytta inn i den gamle lærarbustaden i Medby i 1990, var Alf Gunnar ein nedbroten mann, fortvila og aleine i verda.

Med Medby byrja ei betre tid. Alf Gunnar elskar sauer, desse lodne, varme, uskuldige dyra. Her fekk han vere fjøsrøktar hjå naboen Rune Jørgensen. Morgon og kveld, år etter år. Tydeleg meir frustret i sommarhalvåret når fjøset stod tomt.

Alf Gunnar snakka mykje om Skarrud. Det var sosialsjefen i kommunen som til slutt innsåg at mannen måtte få komme tilbake til barndomsdraumen. Sommaren -95 reiste eit lite følgje sørover. Institusjonsbygningen hadde brunne ned. Men badestranda låg der som før. Bak vatnet passerte toga.

Same sommaren greidde Alf Gunnar å spore opp styrarinna frå Skarrud, Gunvor Kristvik. Dei hadde ikkje sett kvarandre på over førti år. No tok ho til å besøke han om somrane.

I 2001 blei ho møtt av synet av den ivrige vennen med hammar og spiker i hagen. Han var i full gang med å bygge ei 25 meter lang jernbanevogn. Fundamentet var solid, men Gunvor såg at prosjektet ville enda i frustrasjon. Ho bestemte seg der og då for å hjelpe. Den umoglege tanken om å skaffe eit tog til Senja var født.

Attende i Sør-Noreg starta jakta på tog. Gunvor enda fort på Hamar. Det gamle «Sesam-stasjon»-toget stod til sals, vognene kostar kr.50.000 kvar. Det var meir enn Gunvor Kristvik hadde råd til. Og var det i det heile tatt mogeleg å flytte ei 21 tonns togvogn til ytste Senja, 200 km frå næraste jernbane? Det var for seint å snu. Gunvor var fanga av sin eigen idé. Ho møtte optimistar over alt der ho kom. Ho tok opp lån i banken.

I Medby starta ein kronerulling og dugnad for å lage fundament; det trongst tomt og 15 meter standard jernbanelinje.

23. september 2002 var transporten endeleg på veg frå Hamar til Senja. Toget var sett på ein svanhalshengar. To døgn seinare nærma traileren seg målet. Alf Gunnar hadde gøymt seg, det blei for mykje for han. Venner leita han opp og tok han med til Kapeskaret, ei fjellhøgd med smale hårnålsvingar. Då Alf Gunnar såg vogntransporten komme mot seg gjennom dalen, gret han.

145.000 kroner hadde det kosta, men Alf Gunnar var blitt togeigar og konduktør. Han døypte staden for «Brekeland Stasjon».

No vil han bygge stasjonsbygning og perrong, vise barn og turistar rundt på toget og servere vaflar og kaffi. Han er på jakt etter ei utrangert billettmaskin.

Hyllene i det røde huset er fulle av NSB-bøker, rutetabellar og jerbanelitteratur, men i det gule soverommet hans er dei tre bokhyllene fulle av plastsauer, 218 sauer og 21 lam. Dessutan eit bilde av skihelten Vegard Ulvang med sau. Han viser meg fotografiet av Gråull, hans eigen sau som drukna i forfjor etter å ha blitt skambiten og jagd på havet av ein hund. No har han har fått ei ny Gråull. Ho beitar i fjellet no med nabo Rune sine sauer.

Det er stille i Medby. Vi kan sjå den fargeglade jerbanevogna mot havet frå verandaen.

Under verandaen ligg materialrestane etter vognsnekringa. Eg spør Alf Gunnar kva det er med han og sauene, kvifor han er så glad i dei. Han tvinnar håret, ser ned, det blir ein lang pause. Så lyser han opp, ser rett på meg.

— Tryggleik, seier han. - Og trivsel.

TOGEIGAR OG KONDUKTØR: Alf Gunnar Kristensen vil bygge stasjonsbygning og perrong, vise barn og turistar rundt på toget og servere vaflar og kaffi. No er han på jakt etter ei utrangert billettmaskin.