FOR DET VAR EI SCENE som fortente andakt heller enn bannskap, ærefrykt heller enn kjekkaseri, og eg visste i same sekund som det plumpa ut or meg, kor feil det lét.

Vintersola hadde nett dukka under horisonten, og i sørvest var det varmt oransje som farga himmelen og det snøkledde landskapet. Så gjekk det i sjatteringar av gult, som bleikna til sølv og lyseblått, før det mørkna til stålblått og lilla i nordaust. Det var eit fargespel som det var vanskeleg å tenkja seg venare.

Men det var nett i denne stunda, under denne himmelen, eg fekk auge på han.

Månen.

Der kom han glidande opp over Geitafjellet. Taus og stille og utan seremoni, men med fysiske lovers uimotståeleg kraft. La seg svulmande rund nett nedom høgaste nuten og såg ut som om han lurte eit minutt på om han skulle trilla vestryggen ned til han braut isen på Hamlagrøvatnet.

Så bestemte han seg for å klatra vidare på kveldshimmelen og lysa opp vegen for dei der nede som snart hadde berre han å lita på.

DET ER SOM OM DAGEN ikkje veit kva godt han skal gjera i denne timen nett før han skal forlata oss. Det er som om han kjenner sin eigen forgjengelegdom, og no brukar han sine siste krefter på å stella i stand eit lys— og fargeshow som gjer at vi, av alle dagar som kom og gjekk, ikkje må gløyma nettopp denne.

Gult, oransje, raudt. Blått, rosa, lilla. Gull og sølv og kopar og stål, og best som du meiner at det kan ikkje bli vakrare, så kjem månen og strør glitrande diamantar over landskapet framfor deg.

Er det rart det kan glipa? Er det rart tunga kan koma tanken i forkjøpet? Er det rart at ukvalifiserte kraftuttrykk kan trengja seg på der det best høver med målbunden ettertanke?

EG VEIT IKKJE KVA SAGANATT det kan ha vore Bjørnstjerne Bjørnson hadde på netthinna då han skreiv nasjonalhymnen vår. Kanskje ei sommarnatt ved fjorden.

Det slår meg, der eg står under stjernehimmelen djupt inne i Bergsdalsfjella, at dette kjem til å vera min referanse på ei saganatt. Den eg vil tenkja på 17. mai og kvar gong eg elles måtte syngja «Ja, vi elsker». Gnistrande skarp, men likevel silkemjuk, bitande kald, men likevel trygg og lun.

For endå om skuggane kjem krypande, er det inga hast. Endå om lyset forsvinn i vest, heng det att ein lampe i aust. Månen skal lysa for oss, slik sola lyste opp dagen. Difor kan vi drøya heimturen og gli over kvite vidder i fullkomen sinnsro til heile fargespelet er slutt. Til teppet går ned og månen og stjernene og det blå, bleike lyset er alt som er att.

TIL Å VERA EIN STAD sola aldri når ned til no på midtvinteren, er Vending ein velsigna plass. Om dagen er det det blå lyset som dominerer slettelandskapet under det mektige Fuglafjellet. Men i aust ligg Geitafjellet som eit gigantisk lerret og deler lyset sitt raust med nabolaget så lenge sola når fram til det.

Det er som om den kvite fjellsida med det gule sollyset på er plassert der for å gjera bot for solløysa nede på tunet. Slik blir kjensla av skugge aldri påtrengande på Vending.

Dessutan er det kort veg til sola som skin på haugar og kammar like ved. I nord og i vest og frampå kantane mot Frostadvatnet. Vekslingane mellom sol og skugge høyrer årstida til, og til liks med pudderføre og frostbit er det eit særtrekk ved vinteropplevinga.

TURLAGSHYTTA PÅ VENDING , som stod ferdig i byrjinga av 2007, er lett tilgjengeleg. Rundt to timar i lettgått terreng frå bilvegen over Hamlagrø.

Kanskje må du finna deg i å kjempa litt med småbjørka nede i vasskanten no på tidlegvinteren før snødekket har bygd seg opp, men snart har du lagt tregrensa bak deg og kome opp i ope lende. Vidare oppover Heiane og inn i Langagjelet kryssar du lett og ledig i frydefull kunnskap om at du skal ned att dei same bakkane.

Det er der vi er no. På pudder i måneskin svingar vi oss ned i Langagjelet frå ryggen (961 moh.) vest for Vending. Finn att skisporet frå føremiddagen og skubbar oss ut av måneskuggen og frampå kanten over det lange, slake rennet som skal ta oss så godt som heile vegen ned att til Hamlagrøvatnet.

SVISJ, SVISJ NED EIN RYGG. Knirk, knirk over ein kant. Månelyset gjer skuggen skarp og konturane tydelege. I det fjerne kan vi sjå korleis det lyser frå stille hyttegrender.

Men ingen kan sjå oss. Vi er berre skuggar i eit eventyrlandskap.

Det finst opplevingar som kan tingast og førebuast, og det finst opplevingar som kjem rekande. Som må nytast på sparket.

For endå om godvêret var meld, og fullmånen annonsert, var det uråd å førebu seg på det som møtte oss i Bergsdalsfjella denne vinterdagen, og ingen forsøk på å formidla det vi såg og sansa, kan yta opplevinga rettferd.

Dagen etter, stangande i endelaus bilkø til helgehandel på Åsane Senter, slo det meg kvifor eg likevel pliktar å prøva.

Helge Sunde