Det same skjer kvar einaste dag. Haldor A. Romslo (80) kjem gåande innover vegen med kurs for den lokale poststasjonen. Staden for dagleg prat. Og lokal postfordeling.

Opp brekka frå huset sitt kjem Werner Hope (74). Werner støttar seg til ei krykkje med venstre spøtavotten. Haldor brukar stokk. Av og til dukkar også Ole Skjøndal opp. Han blir 90 til hausten.

Før var dei sju. Sju eldre menn hadde postkassestativet på Romslo, like aust for Osterøybrua på fastlandssida, som dagleg møteplass. Samlestativet for postkassane stod først på nedsida av den tidlegare riksvegen. Karane benka seg på støypekanten. Ofte var det både vått og vindfullt, og ein dag bestemte dei seg for å byggja seg nytt postkassestativ oppom vegen, med venterom.

No sit dei her på benken under halvtekkja. Med ein stor brakavegg til ly mot vestaveret, ein litt mindre til vern mot austavinden. Og skifer på taket.

Presis postmann

— Der kjem posten! Karane kjenner bilen på lyden.

På slaget ti på tolv kjem postmann Harry Strand. Haldor og Werner påstår at dei kan stilla klokka etter han. Når det regnar på Skuggestranda, står postmannen tørt på Romslo. Han slår opp loket på alle dei femten postkassane, slepper oppi den dosen Posten har tilvist for kvar husstand denne dagen. Vaksdalposten, pensjonen, BT og BA. Brev og rekningar. Mange seier nei takk til reklamen.

Stabbesteinar på eine sida. Isjuklar på hi. Gamlevegen snor seg bortetter lia austom Osterøybrua. Den beinaste strekninga går gjennom Romslo-grenda. Ein gong krydde det med folk i dei kvite bustadhusa. Det budde så mykje folk på Romslo at grenda blei heitande London på folkemunne.

— No er det snart heilt utdødd her. Vi er kanskje tjue menneske att, meiner karane på postbenken. Når dei får tenkt seg om og talt etter, kjem dei til at folketalet er dobbelt så stort. Men fire av dei sju som bygde postskuret på dugnad er ikkje meir.

Meir trafikk før

Ikkje berre var det mange fleire folk her før. Trafikk var her også skrekkeleg mykje meir av.

— Det var så gale, særleg på fine skisøndagar, det var heilt umogeleg å koma over vegen når det var på det verste, fortel Haldor. Men så kom heldigvis nyevegen litt lenger nede i lia. Her oppe går skulebussen nokre gonger om dagen.

— Der kjem skulebilen! Sjølvsagt tar dei også den på lyden. Hadde dei hatt eit ærend inne i Vaksdal, kunne dei reist no og teke neste skulebil heim att. Men Haldor og Werner har anna å ta seg til. Det sosiale samværet sitt på Romslo. Etterpå går dei heim til konene sine for å eta.

Banevaktar og sjåfør

Haldor var banevaktar, Werner har kjørt drosje, buss og bosbil. Det er ei stund sidan no. Sauene har dei også kvitta seg med. No er dagens høgdepunkt å henta posten. Og å møtast her.

— Eg tenkjer på det om morgonen at snart skal eg bort på benken og slå av ein prat med Werner, seier Haldor. Det er høgdepunktet på dagen dette her.

At konene skulle går for å henta dagens post, er utenkjeleg.

— Det er vi som likar best å prata, slår karane fast.

Dei snakkar ofte om gamle dagar, om krigen og freden, men også om kraftprisane, og korleis det går med kona til Werner som nett har vore ein tur på sjukehus. Dotter til Haldor var nyleg i Kina for å henta eit adoptivbarn.

— Ho ringde heim på mobiltelefonen, eg høyrde henne like tydeleg som om ho hadde ringt frå nabohuset, seier Haldor. Han let seg imponera av teknologien.

- Snart kjem sola

Oppslagstavle har dei også på poststasjonen. Med melding om at det er ledig stilling som kyrkjetenar i Takvam kapell, at eit barn med to foreldre søkjer husvære og med informasjon om den lokale turmarsjen.

— Ventar de til klokka eitt, så kjem sola, seier Haldor. Den slags er mangelvare på Skuggestranda, særleg vintersdagen. Men no ljosnar det, snart kjem ho hit til Romslo to gonger om dagen. I tillegg kan karane på postbenken nyta synet av februarsola når ho lyser opp dei vestvende liene på Osterøy. Dei sit, ser og kjenner på misunninga. Dei nektar ikkje for det. Men dei er no så vane med at slik er det.

Det har skjedd at postmann Strand har kome til Romslo utan å finna karane på benken.

— Då har eg tenkt at det må ha brote ut ein epidemi, seier Harry Strand. Men neste dag var dei der, på benken, som vanleg.

Ordninga med felles postkassestativ var opphavleg eit tvangspåfunn frå Posten. På grunn av mange klager på ordninga, kan no alle som vil det, få posten levert i kasse ved eige hus. På Romslo har dei ingen ønskje om å kvitta seg med fellesstativet.

— Nei, kjære folk, det skulle ha teke seg ut. Då ville vi ha mista møteplassen vår. Kva skulle vi då finna på, om vi ikkje kunne sitja her og venta på posten, spør Haldor A. Romslo.

SNART KJEM POSTEN: For seks-sju år sidan blei dei leie av å sitja ute på ein støypekant og venta på posten. På dugnad skaffa dei seg tak over postbenken og postkassestativet på Romslo. Haldor A. Romslo (t.v.) og Werner Hope møtest her kvar dag, så sant postmannen er ventande.<br/>FOTO: ARNE NILSEN