Dagfinn Sandvik har søkt eit hundretals jobbar på sju år. Som innkjøpar, kontormedarbeidar, butikkmedarbeidar, lærling og meklar. Hos reiarlag, Posten, matvarekjeder, gullsmedbutikkar, flyselskap, fiskeindustri og reisebyrå — for å nemne nokre. Men jobbjakta er stadig resultatlaus.

— Eg har sendt CV-en min alle tenkjelege stader dei siste sju åra. Ikkje ein gong i kassa på Safari vil dei ha meg, seier 31-åringen.

- Fordi du sit i rullestol?

— Heilt klart. Men i ein kontorjobb sit du jo ved PC-en uansett, og det same gjer du ved eit kassaapparat. Eg treng ikkje å kunne gå for å gjere ein like bra jobb som andre.

Motorcrossulykke

Før finanskrisa forklarte potensielle arbeidsgjevarar avslaget med «kapasitetsproblem». I dag er «overkapasitet» det mest brukte ordet.

— Eg forstår jo at ein arbeidsgjevar er skeptisk til å tilsetje ein rullestolbrukar, og at han tenkjer: Vil denne karen kome seg på jobb kvar dag? Kjem han til å vere ofte sjuk? Men eg er veldig lysten på å kome tilbake i arbeidslivet, og skulle klart det meste, seier Sandvik.

Før ulykka jobba han på kjemikalietankarar hos både Utkilen og Odfjell, og i ein periode også som industrimålar på Aker Stord.

I 1999 knekte han ryggen i ei motorcrossulykke heime på Tysnes. 21 år gammal vart han lam frå nedre del av brystet og ned.

— Dei to første åra var fæle. No tenkjer eg ikkje lenger over at eg sit i rullestol.

Artikkelen fortset under biletet...

�rjan Deisz

Kompisane jobbar

Etter ulykka utdanna han seg til skipsmeklar på MI, men faget var basert på vidare studium i England.

— Eg ville dra, men Nav sette foten ned.

I dag bur Sandvik aleine i Sædalen i Bergen i ei leilegheit som foreldra eig. Han har bil og klarar seg sjølv.

Men dagane blir lange.

— Alle kameratane mine er på jobb. Når dei kjem heim, er dei slitne og vil helst liggje på sofaen med dama si.

Han ser film, høyrer musikk eller tar ein tur på kjøpesenteret Lagunen for å sjå folk og få dagane til å gå.

— Men det blir kjedeleg.

Ikkje at han ikkje har interesser. Sandvik er framleis glad i fart og spenning. Båt, trening og ekstremsport står høgt på lista, men alt kostar.

— Skal du vere med, treng du pengar. Ofte klarar eg ikkje ein gong å betale husleige til foreldra mine. Dei er snille som hjelper meg, men eg er blitt 31 år. Det skal ikkje vere deira ansvar lenger.

Har slutta å spørje

Avslag på avslag er ei påkjenning også for foreldre og vener, som har slutta å spørje korleis det går med jobbjakta.

— Eg har mista kontakten med mange av kameratane mine. Kanskje det har å gjere med at dei har forandra syn på meg. Sjølv får eg stadig håp, som blir knuste. Det er deprimerande.

— Føler du deg diskriminert etter så mange avslag?

— Ja, og det er trist. Eg kunne nådd langt om eg berre hadde fått sjansen. Det er eg sikker på.