AGNES RAVATN, skribent og student

EITT STEG nærare den nokså uunngåelege døden, eitt steg nærare det totale forfall. Livskjensla blir forsterka, på ein negativ måte. Ein gjer opp status, og finn raskt ut at herfrå kjem det berre til å gå nedover. Livsens vår er litt mindre vårleg for kvar gong, til ein plutseleg finn ut at det er meir snakk om seinsommar. Brått sit ein der med sine grå hår og med ein saftig AFP. Og ein tenkjer at no er det like før ein blir som den gamlingen som i sin eigen 75-årsdag heldt tale og sa: «Når jeg tenker tilbake på de mange år er det med inderlig glede – over at jeg er ferdig med dem».

OG NÅR alt ser som svartast ut, så kjem den nyheita ein berre har gått og venta på: rottekjøt er blitt ein fastfood-hit. «Rotten er mer smakfull enn anna kjøtt – ingenting slår rottesmaken», melder bt.no. Ja vel, då er det berre å vente i spenning på kva det neste vil bli.

PÅ BURSDAGEN er ein på ein måte fanga i augneblinken, og dét på årets tyngste dag. Det er lite å vinne på å sjå tilbake på sitt eige liv: gjort er gjort, ein må berre leggje det bak seg. Dei einaste gongene eg kan få ei kjensla av å flytte meg bakover i tid er når eg sit på eit togsete som er vendt mot kjøreretninga. Det er ikkje mykje freistande å sjå framover heller. Ein kan aldri vita kva slags farar som trugar bak neste sving. Det er ikkje heilt utan grunn at forskarar har funne ut at hjerneslag førekjem langt hyppigare på bursdagen, enn elles i året.

OG SOM JERRY Seinfeld så presist seier det: dersom ein dristar seg til å ha selskap, sit ein berre og ser seg rundt og tenkjer; Er det dette som er vennene mine??? Og ein mistenkjer gjerne gjestene for å ha kome berre på grunn av kaka, og noka kake har ein jo ikkje tenkt å servere. Til slutt senker kvelden seg over bursdagsbarnet, og ein sit att med nokre utskrapa flakslodd utan gevinst frå ei tante i nord, og eit tungsinn på tyngd med ein halvvaksen kval.

ANDRES FØDSELSDAGAR synest eg ikkje er noko spesielt å bry seg med. Å feire andre hemningslaust vitnar om tomt føleri og ei form for sjølvnyting eg ikkje vil vedkjenne meg. Eg kan til og med ironisere over bursdagsbarnet, i ein tone som markerer at eg ikkje synest det er noko særleg å rope hurra for, bokstaveleg tala. Men hadde nokon ironisert på same måte over min bursdag, ville eg blitt fullstendig vippa av pinnen, og truleg måtte eg ha forlate rommet og hamra knyttnevane i veggen. På denne måten står ikkje min eigen bursdag i forhold til bursdagar generelt, det er ei kompromisslaus sjølvsentrering som spring ut i full blomst éin gong i året.

KVA ER ÅRSAKA til denne årlege bursdagspsykosen? Er det no verkeleg påminninga om ein stadig mindre fjern alderdom? Tanken på at ein har stadig færre gode år att, og at no startar forfallet for alvor? Det kan eg nesten ikkje tru, for eg har fått vite av ein trufast venn eg stoler fullt og heilt på i alle andre spørsmål at eg kjem til å vere på mitt finaste mellom 28-33 år. Er det då tanken på alt ein enno ikkje har fått utretta her i verda? Tja, noko har ein då trass alt fått gjort, og enno er det litt tid att. Det er for tidleg med desillusjon, og for tidleg med nostalgi. Det einaste som er att, er melankoli.

EG TRUR SVARET ligg i at bursdagen er ein dag ein ikkje deler med andre, og då kan kjensla av einsemd lett kome snikande. I julehøgtida, til dømes, går jo alle rundt på nåler og er på brestepunktet av forventingar som snart skal vise seg å bli uinnfridde, men det er i det minste noko kollektivt. Bursdagen har ein heilt åleine, og akkurat medan det står på verkar det som om ingen andre kan setje seg inn denne situasjonen.

EI MAGER trøyst kan vere å tenkje som så at fødselsdagar og slikt som kjem av seg sjølv, er mest for dei som aldri elles har noko å feire. Så som alltid skal eg nok klare å smyge meg elegant unna dette også. Det gjeld å skaffe seg nokre flasker med sprit før polet stenger, låse døra, og berre la det stå til. Og så blir det å vakne med lett hovudpine dagen etter og tenkje at no er det skikkeleg lenge til neste gang.