Den enorme cruisebåten «Aida» er på vitjing frå Tyskland og mange asiatar arbeider om bord. Dei har vore fleire gonger i Eidfjord og kjenner maten som Magnar og Anchalee (27) Røise serverer. No kjem dei i samla flokk for å ete. Thaimat-verksemda starta som eit reint eksperiment.

Fann gatekjøkkenvogna på Finn

— Vi tok med oss 200 våruller ned på kaia i Eidfjord og etter ti minutt var det tomt. Vi fortsette og fleire gonger stod det folk og venta på oss når vi kom, fortel Magnar.

STINN BRAKKE: Det er travelt. Magnar har nok med å halde styr på bestillingane. Vetle Alissa er van til å hjelpa faren. Det er cruiseskipet «Alioda» som ligg ved kai og gatekjøkkenet fyllest opp med svoltne asiatar.
MARITA AAREKOL

— Vi ville utvida verksemda. Eg fann vogna på Finn og i fjor påske køyrde vi til Sverige for å hente henne. Eg køyrde henne heim sjølv, det gjekk heilt fint, det.

Kokusmjølk og rød curry frå Eidfjord

DIREKTØRBESØK: Stefanie Sprong slår av ein prat medan ho ventar på thaimaten sin
MARITA AAREKOL

Dei opna for fullt i fjor påske og gatekjøkkenet har vore suksess frå første stund. Det er Anchalee som eig gatekjøkkenet, men Magnar sit der ofte i dei seks månadene dei held opent. Dagen startarklokka 10 og sluttar klokka 22. Han tek imot bestilling og overset til dei som koker maten, om Anchalee er på jobb på Bygdeheimen. Denne sesongen er det mor, søster og svogeren til Anchalee som sørgjer for at thaimaten får smak av kokosmjølk, peanøtter og rød curry. Det kan dei, men engelsk og norsk er det verre med.

PAPPA SIN FORSVARAR: Ingen får glo på Alissa sin pappa, då kryp ho opp i fanget hans og stirer dei i senk.
MARITA AAREKOL

Denne kvelden kjem direktøren på hotellet, Stefanie Sprong, for å kjøpa mat. Ho kjem her ofte.

Det er fullt på hotellet og ho har ikkje lyst på hotellmat i dag.

— Eg er van til thaimat og her er det god thaimat.

Trygdesjef i Granvin

EN GOD DAG PÅ JOBBEN: Passe varmt, passe med sol og mange kunder.
MARITA AAREKOL

Magnar har vore trygdesjef i Granvin og han har jobba i Bergen og på Tysnes.

— No er eg uføretrygda, ryggen slår seg vrang. Eg er fødd sånn, utan armer og bein, eller det vil sei, eg har ein halv arm med sammenvokste fingrar. Dei dagane eg har masse smerter, då er eg berre heime. Og det er mest for å ha noko å gjera på eg held på som eg gjer. For det å vera heime heile tida er frykteleg keisamt. Eg flytta heim igjen til Øvre Eidfjord for 15 år sidan. Eg treivst ikkje i byen, eg trivst helst på bygda. Det var ikkje lett å bli kjent med folk i byen. Her heime er det alltid nokon å spørje om ein treng hjelp og her kjenner eg alle og alle kjenner meg. Det gjer det også enklare for Anchelee.

Forelska i Magnar

Magnar_Roise00001.jpg

— Eg møtte Anchalee i Thailand. Eg leide hus der eit par månader og eg haddeså vidt sett henne. Eg kjøpte meg ei ordbok, ringde henne og spurde om ho ville vere med å ete. Ho sa nei, men kom likevel.

Anchalee smiler og fortel at ho vart forelska i Magnar. - Han skulle møte mor mi og då hadde han hol i t-skjorta og hol i buksa, det var favorittskjorta hans. Mortrudde han var fattig. I Thailand betaler ein medgift.

— Han er snill, så det er gratis for Magnar, var moras kommentar.

— Vi gifta oss i Thailand i 2007 og flytta til Norge. Det var vanskeleg.

LEGGJETID: I dag er det Magnar som har henta Alissa. Ho har vore hos besta. Ho vil berre disse pitte, pitte litt før kveldsmat og tannpuss.
MARITA AAREKOL

Vanskeleg start

Anchalee treivst ikkje. Ho syntest det var for kaldtog ho kunne ikkje prata med nokon. Det aller verste var at ikkje ein gong svigermora forstod henne. Ho gjekk på norskkurs, men lærte berre bokmål og strevde med å forstå skilnaden. Ho hadde gifta seg med ein mann med et stort fysisk handikap og i tillegg var han mykje eldre. Ho var livredd for å bli mistrudd.

— Alle mistrudde meg både i Norge og i Thailand og trudde eg vil ha pengane hans sidan han er handikappa, men det ville eg ikkje. Etter fem månader skjøna folk at det var ikkje det eg ville og begynte og seie hei og prata med meg.

Alt første dagen starta ho å arbeide i Magnar sin butikk i Øvre Eidfjord. Han dreiv då ein suvenirbutikk. Ho gjekk på jobb med skinnhue, scooterdress og under armen bar ho med seg ein varmeomn. Det var ikkje enkelt. Ho gret og sa at det var ikkje dette ho hadde sett føre seg. Dei bestemte seg for å bruke litt tid og sjå om ting betra seg, og det gjorde det.

Ho møtte 85 år gamle Åsta, som tvang Anchalee til å snakka dialekt. Det heiter ikkje hjemmelekse, men heimelekse, ikkje jeg men eg. Anchalee starta å arbeide på bygdeheimen og der lærte ho endå meir norsk.

Alissa lykkebarn

HER BLIR EG: - Eg kjem ikkje til å flytta ein annan plass, eg har kjøpt huset til mor her i Øvre Eidfjord.
MARITA AAREKOL

Den tre år gamle dottera deira, Alissa, dansar framfor Magnar sin stol. Ho har lært seg gangnam style.

Alle mistrudde meg både i Norge og i Thailand og trudde eg vil ha pengane hans sidan han er handikappa, men det ville eg ikkje

— Pappa treng ikkje sko han, han har hjul, seier treåringen. Ho er med foreldra på jobb denne laurdagen, Magnar slepp henne ikkje med augo eitt sekund, biltrafikken er stor gjennom bygda.

— Ho snakkar harding, men kan godt snakka thai om det trengst. Alissa er eit etterlengta barn.

— Vi hadde prøvd å bli gravide i eitt år, men ingenting skjedde, fortel Anshalee. Den dagen urintesten var positiv, var ein stor dag for både Magnar og meg.

THAIBRUR OG BRUDGOM: Dei gifta seg i Thailand i 2007 og Alissa kom tre år seinare. Ho viser stolt fram biletet av familien sin.
MARITA AAREKOL