Den 25. januar i år var Mari Sletten Bratli (24) på veg frå Ryfylke til Bergen med barna Tobias (6) og Sina (4) i baksetet. I Vistvik-svingane, på E39 like sør Sandvikvåg, glei bilen over i motsett køyrefelt og hamna under tilhengjaren på eit møtande vogntog.

Mari omkom truleg momentant. Dottera Sina brakk nakken, og har vore sidan vore gjennom tre operasjonar på Stavanger Universitetssjukehus. Tobias kom uskadd frå ulykka.

Folk som køyrer strekninga Vistvik-Engevik ofte, veit at dette er ei ulykkesutsett strekning. Men Mari visste ikkje det.

— Dei som berre køyrer over Stord, anar ingenting. Å skilte slike ulykkespunkt er ei billeg løysing, når det ikkje er pengar til å forbetre vegen, seier Edvin Bratli, Maris far, i dagens BT.

- NRK informerer betre

Rolf MartinTande, kommuneoverlege i Masfjorden, kjenner ei anna strekning av E39 som si eiga bukselomme. Han køyrer Bergen-Masfjorden fleire gonger i veka.

— Eg veit kor det kan vere glatt, men det gjer ikkje uerfarne bilistar, eller bilistar som ikkje er kjende på strekninga. Ofte skal det lite til før ulykka er ute, seier Tande.

Når Tande køyrer bil, lyttar han dessutan ofte til trafikkoppdateringar på NRK.

— NRK er ein betre informant enn Vegvesenet sjølv, sjølv om Vegsentralen sit med dei same opplysningane som NRK. Men ikkje alle lyttar til NRK, og Vegvesenet må derfor ta større ansvar for å få informasjon ut til trafikantane.

- Trygt fram ved hjelp av lystavler

Tande har eit konkret forslag: Statens Vegvesen må bruke lystavler meir aktivt langs vegane. I dag blir desse i stor grad berre brukt til å informere om stengde vegar, omkøyringar og andre trafikkhinder.

— Tavlene bør også brukast til å informere om korleis bilistar kan kome seg trygt fram, seier Tande

— Sjåførar skal avpasse farten etter føre og trafikkforhold, men vi er meir eller mindre gode på det. Derfor treng vi nøktern og konkret informasjon i dei situasjonane vi er i. Er det glatt, underkjølt eller dårleg sikt på ei strekning, kan lysskilta opplyse om det. På dagar med vanskelege køyreforhold kan det også vere aktuelt å senke farten frå 80 til 60 kilometer i timen på nokre strekningar. Dette kan også bli opplyst på skilta.

Meir aktiv bruk av lystavler til trafikkinformasjon vil koste småpengar i høve til dei samfunnsmessige omkostningane av trafikkulykker, hevdar Tande. Dessutan vil det vere teknologisk uproblematisk å innføre eit slikt trafikksikringstiltak.

Teknisk skepsis

Både meir aktiv bruk av lystavler, eller såkalla friteksttavler, og variable fartsgrenser på vinterstid, har vore diskutert internt i Statens Vegvesen.

Men framlegga har fått tommelen ned.

— Vi har gått fleire rundar med dette, men vore skeptiske til begge løysingar. Vi har konkludert med at effekten av slik informasjon er liten og veldig vanskeleg å følgje opp, seier seksjonsleiar Svein Ringen på Trafikksikkerhetsseksjonen i Region Vest.

— Kvifor?

— Årsaka er rett og slett det tekniske. Vi må til dømes ha ufatteleg mange tavler rundt om kring for å dekke inn spesifikke, lokale kuldestader, som varierer.

Ringen ser også framlegget i lys av skiltjungelen som finst frå før. Dessutan, seier han, ville ei slik informasjonssordning vore svært ressurskrevande.

— Vi måtte hatt skilt overalt, og ein stor administrasjon for å organisere dette. Men skepsisen gjeld først og fremst det tekniske. Er det glatt på ei strekning og teknikken ikkje fungerer - slik teknikk ofte ikkje gjer - vil det vere underforstått at her har Vegvesenet sagt at det ikkje er glatt.