Dei siste tre vekene har han vore inn og ut av sjukehus med berre få dagar mellomrom. Trass i sterke frarådingar frå sjukehus, fastlege og familie, har Stord kommune sendt han heim att til husværet, gang på gang.

— Ein ting er sikkert. Dersom eg får leva, blir eg berre ringare. Den tida som kjem er ikkje til å gle seg til, seier Siversen fortvila. I går skulle han skrivast ut frå sjukehus og fekk for første gang lovnad om eit opphald på rehabilitering.

— Sjukeheimsplass kan eg sikkert skyta ein kvit pil etter. På svartaste, kaldaste vinterdagen, reiv dei veggene på aldersheimen og spreidde bebuarane som om dei la kabal. Den nye sjukeheimen er ikkje klar. Kva skal dei gjera med oss i mellomtida, rasar Siversen med gnistrande auge.

Bergens Tidende har møtt han både på sjukehuset og heime i det private husværet han bur i på Leirvik. Når han er heime tilbringar han dagane i godstolen framfor tastatur og flatskjerm.

— Dagane er slik at dei kan ergra meg. Det er godt å skriva. Då får eg det liksom litt frå meg, seier han og viser ei dokumentmappe fullstappa med detaljerte skildringar. Ein elektronisk dagbok for 95-åringen.

- Kan dei ikkje telja?

Den glade vandraren som i 2003 hadde 120 rundar til Landåsvatnet utanfor Leirvik sentrum, klarte berre å gjennomføra to i fjor.

— Helsa skrantar, forklarer han. Mest opprørd er han over organiseringa av eldreomsorga på Stord. Han meiner planleggjarane ikkje har teke høgde for eldrebølgja.

— Det kom ei rekkje jamgamle folk til øya for å arbeida i industrien på 60- og 70-talet. Dei vil bli gamle og hjelpetrengande samstundes. Dei har gløymt addisjonsrekninga, meiner Siversen som i ei årrekkje har utmerkt seg om eldrepolitikar og flittig lesarbrevskribent. Han trur dagens unge eldre vil få eit sjokk når dei møter eldreomsorga.

— Eg har opplevd svartaste armod og velstand. Den generasjonen som no er på trappene, korleis skal dei kunne godta det som no skjer?

Spyr av ferdigmaten

95-åringen sit sint og avmagra framfor oss. Han fortel om heimesjukepleien som fort er innom han om morgonen, smører frukost og går. Den ferdiglaga middagsmat som kjem på døra, spyr han av.

— Eg greier ikkje ferdigmaten og kastar han berre opp att. Det er ikkje akkurat til å bli feit av. Kanskje eg skal svelta meg inn på gamleheimen, ler han galgenhumoristisk.

Då Bergens Tidende var på besøk i førre veke, hadde han to av døtrene sine hos seg. Sissel Aas frå Bergen og Alfhild Soleng frå Narvik. Sonen hans bur i Oslo.

Flaggar ikkje på halv stong

— Me er redde. Han som bur aleine får ikkje mat i seg og er underernært. Han burde bu på eit alderspensjonat der han fekk mat og stell, seier Sissel. Ho har inga tru på at kommunen finn plass til far hennar.

— Eg har ringt alle tenkjelege stader, til og med til ordføraren. Alle er einige om at han burde hatt ein plass, men det hjelper så lite når det ikkje er noko ledig.

Utanfor vindauget ser Alfhild at ein gravferdsagent bringer ei kvit kiste inn på Rehabiliteringssenteret.

— Kanskje det no blir ein ledig plass, kommenterer ho og fortel om sjukeheimar der dei ikkje vågar heisa flagget på halv stong, når bebuarar døyr. Då blir pågangen for stor.

VIL HA TRYGGLEIK: Sivert Siversen (95) vil heller bu alderspensjonat enn i eigen privat bustad med heimesjukepleie. - Halvparten av tida tilbringar pleiarane i bil mellom brukarane. Kvifor skal me eldre finna oss i at dei går rundt og «stiar» (gje mat til dyr). TOR HØVIK (foto)