• Dersom ikkje eg er frisk, då skjønar eg ingenting, gliser Bjarne Norevik (52).

Måbødalen ligg bak oss, Fossli, Garen og Maurset er passert, Dyranut er berre eit fjernt minne langt der bakom dei milde viddehaugane. Vi har snart 40 kilometer i beina, og Bjarne Norevik held på å setja opp farten. Han seier det ikkje, lar det berre skje. Umerkeleg, sikkert, for han sjølv, men eg som kjem halsande bak, ser kor trommestikkebeina under den lette kroppen aukar takten, og ryggen forsvinn snart rundt svingen der framme.

Det er alvor no, blodig alvor, og eg kjenner korleis blemmene mellom tærne tryglar om ei nål, ei kyndig hand, bomull og bandasje. Det verkjer frå tåballane til langt opp i nakken, og beina er stive som lyktestolpane på traileren som nett blåste forbi.

EG VAR TØFFERE I TRYNET første gongen vi møttest, Bjarne og eg. Då turen frå Øvre Eidfjord til Halne berre var 43 km på eit stykke papir. Etappe nummer sju. Då distansen berre var eit tal, då smerta var ein unådd terskel, då turen enno berre var slikt som ein kunne kjekka seg med. No står eg med begge beina midt i Manndomsprøven, for sjølv om eg er van med å gå og har etter måten godt treningsgrunnlag, er dette noko anna. Noko anna enn all anna gåing.

Og eg er berre med på ein liten brøkdel av det som Bjarne Norevik har teke på seg å gjennomføra.

HAN GÅR FOR EI SAK, han har førebudd seg i mange månader og rammevilkåra bidreg kan hende til å gjera det lettare å motivera seg til oppgåva enn det elles ville ha vore. Eg går forsåvidt for den same saka, eg óg, for eg óg har ein diagnose, ein fysisk skavank som ifølgje mitt forsikringsselskap ikkje gjer meg eigna til å få livsforsikring på lik line med andre. Eg får heller ikkje sikra meg økonomisk mot ein situasjon, der tilstanden, som ikkje i seg sjølv er livsforkortande, skulle endra seg til det verre.

Slik går vi på sett og vis i same skor og under sams fane, Bjarne og eg.

Bjarne hadde alt nesten 20 mil under beltet då eg slutta meg til han, til etappe nummer seks, med start nokre kilometer før Evanger. Eg oppdaga fort at den bypassopererte 52-åringen ikkje hadde skrytt på seg noko som helst i førehandsomtalen av seg sjølv og turen. Mannen stakk frå meg som ein strek alt under oppvarminga på den 25 kilometer lange etappen onsdag. Om lag sju minutt og 15 sekund på kilometeren, rundt ein time og elleve minutt på mila. Først då vosseordførar Bjørn Christensen møtte sin gamle studiekamerat ved Ungdomsherberget like før Vangen, roa han seg, den hjarteopererte.

ØVRE EIDFJORD-HALNE er likevel sjølve testen. I LHL-bussen innover fortel han at han gler seg, men han gruar seg litt óg når vi klokka ni minutt på halv elleve torsdag føremiddag, legg trøstig i veg inn i den tronge Måbødalen.

Vi snakkar om laust og fast der vi går, nyt den mektige naturen og tek imot vatn, sjokolade og bananer frå einmanns støtteapparatet i LHL-bussen, Arnt-Helge Dalelv. Den trauste hedmarkingen held oss óg trufast orientert om tilbakelagt distanse og kor mykje som er att. Stigningane går som ein draum, snart kjem vi opp i sola og vips har vi armslag og vide, haustfagre vidder å kvila auga på.

— Vi var iallfall heldige med veret. Vi kunne hatt kuling og sludd, konstaterer vi, uvitande om det som skal koma.

Så deler vi nokre mannfolktankar om boblebad og massasje og ein mogeleg massøsekongress på høgfjellshotellet på Ustaoset, og før eg veit ordet av det får Bjarne det travelt. Resten av turen er det å småspringa etter, sleppa han avgarde og småspringa han inn att. Eg er sjanselaus på å halda Bjarne sin marsjfart berre med å gå.

UNDER SYSENDAMMEN kjem dei første, kalde dråpane. Eit tynt slør er blitt til eit massivt, grått teppe som somme stader ligg heilt nede på vidda, og sjølv om vi går på som best vi maktar, blir det fort kaldt og ufyseleg. Der tyngdekrafta kastar Bjoreia viljelaust utfor, er det nett viljen vi lyt lita på no.

Eg rykkjer og når Dyranut (1250 moh.) først, stivbeint småspringande. Høyrer Bjarne banna bak meg, men det er ingen fare. Eg ville berre ha den gode kjensla av å vera i tet eit lite bel.

— Åtte kilometer att, kjem det frå følgjebilen.

— Ti, rettar Bjarne. Han og eg er nett blitt einige om å gå to kilometer ekstra, slik at vi kjem i 45. Ei tung avgjerd å ta når talet på gjenståande kilometer endeleg kunne skrivast med eitt siffer.

For det er slik ein motiverer seg til å halda fram når det buttar og alt i kroppen skrik «stopp». Telja ned, til neste matstasjon, til neste sving, til neste høgd, til neste kilometer som er unnagjort.

HALNE. TILBODET OM STEIKT AURE og rømmegraut er det vondt å takka nei til, men vi lyt vidare, er for ærekjære til å gje oss, endå om det var her vi opphaveleg hadde tenkt å stogga. Enno har vi knappe fire kilometer att å gå.

— Ein kilometer att. Tusen meter.

Meldinga frå følgjebilen er som musikken Arnt-Helge nett har muntra oss med. Eagles' «Hotel California» og «Take it easy» er gode minner frå ungdoms sorglause dagar for modne menn. Men eit overmodig dansetrinn på asfalten hentar oss brutalt inn att i den verkelege verda.

Nokre minuttar før klokka halv fem, seks timar, eitt minutt og ti sekunds effektiv gange etter at vi la i veg, når vi 45-kilometersmerket. Ein forblåst snuplass som vi for all ettertid skal gøyma i hjartene våre. Til dei sluttar å slå.